Bir zamanlar, yemyeşil tepelerin ardında, küçük ve şirin bir köy vardı. Bu köyde, Enik İpek adında, kalbi rüzgar kadar özgür, gözleri gökyüzü kadar mavi bir çocuk yaşardı. Enik İpek, diğer çocukların top oynamaktan, saklambaç oynamaktan hoşlandığı gibi, rüzgarla konuşmayı, onunla oyunlar oynamayı severdi. Aslında, o sadece sevmekle kalmaz, fısıltılarla dolu, görünmez ama her şeyi değiştiren o kudretli rüzgara âşıktı. Evet, doğru duydunuz, Enik İpek'in kalbinde rüzgar için özel bir yer vardı!
Rüzgar, Enik İpek için sadece esen bir hava değildi; o, en iyi arkadaşı, sırdaşı ve maceralarının ortağıydı. Enik İpek, rüzgarın getirdiği uzak diyarların kokularını, fısıldadığı eski masalları herkesten daha iyi dinlerdi. Rüzgar da onu tanır, saçlarını okşar, oyun oynarken uçurtmasını en yükseğe taşırdı. Onların arasında sihirli, görünmez bir bağ vardı. Bu bağ, her esintiyle daha da güçleniyordu.
Fakat bir gün, köyde tuhaf bir sessizlik çöktü. Rüzgar, artık neşeli şarkılar söylemiyor, ne yaprakları hışırdatıyor ne de çamaşırları savuruyordu. Sanki kalbi kırılmış gibi, hafif hafif esiyor, sonra tamamen duruyordu. Enik İpek, rüzgarın bu hüzünlü halini hemen fark etti. Yüreği burkuldu. "Ne oldu sana sevgili rüzgarım?" diye fısıldadı boşluğa, içi buruk bir şekilde.
Rüzgarın sesi, her zamankinden daha kısık geldi kulağına: "İnsanlar beni unuttu Enik İpek. Beni sadece bir güçlük, bir toz taşıyıcı olarak görüyorlar. Ekinlerini devirdiğimi, pencerelerini kapattığımı söylüyorlar. Kimse benim tarlaları serinlettiğimi, tohumları uzaklara taşıdığımı, yel değirmenlerini döndürdüğümü hatırlamıyor. Değerimi bilmiyorlar... Sanki ben olmasam da hayatları devam edebilirmiş gibi davranıyorlar."
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
