Bir zamanlar, masmavi gökyüzünün altında, yemyeşil ağaçların arasında, kalpleri heyecanla çarpan iki küçük kız yaşarmış: Esila ve Defne. Onlar en iyi arkadaş, aynı zamanda da tatlı mı tatlı iki kardeşmiş. Yaz gelip de güneş parlamaya başlayınca, aileleriyle birlikte büyük bir deniz macerasına atılmak için sabırsızlanırlarmış. Nihayet o gün gelmiş çattı! Valizler hazır, şarkılar mırıldanılıyor ve araba yola koyulmuş. Herkesin yüzünde kocaman bir gülümseme varmış. "Deniz! Deniz!" diye bağırırlarmış neşeyle camdan bakarken.
Uzun ama eğlenceli bir yolculuğun ardından, sonunda o meşhur mavi manzarayla karşılaşmışlar. Kocaman, parıldayan bir deniz! Esila ve Defne, denizin kokusunu içlerine çekmiş, dalgaların sesini dinlemişler. Ama deniz, bazen çok büyük ve dalgalı görünebilir, değil mi? İlk başta minicik bir çekingenlik hissetmişler. "Acaba çok mu soğuk?" diye düşünmüş Esila. Defne de "Çok mu derin ki?" diye fısıldamış. Anneleri ve babaları onların bu tatlı endişesini hemen fark etmiş. Anneleri gülümseyerek "Hiç korkmayın canım kızlarım! Deniz, sizin gibi cesur kalpleri bekliyor. Gelin, önce ayaklarımızı ıslatalım." demiş.
Ellerinden tutmuşlar ve yavaşça suya doğru yürümüşler. Ayak parmakları suya değince, o ilk serinlik yerini sıcacık bir keyfe bırakmış. Esila ve Defne, birbirlerine bakmışlar ve kıkır kıkır gülmeye başlamışlar. Suya girmek o kadar da korkutucu değilmiş! Babaları "Şimdi sıra yüzmede! Kim önce yüzgeçlerini takıp bir balık gibi süzülecek bakalım?" diyerek onları cesaretlendirmiş. Esila ve Defne, paletlerini ve gözlüklerini takmışlar, sonra da minik kollarıyla suya dalmışlar. Başta yavaş yavaş, sonra daha hızlı... Tıpkı küçük deniz kızları gibi suyun üzerinde süzülmeye başlamışlar. Denizde yüzmek ne kadar da eğlenceliymiş!
Suyun altında rengarenk balıklar görmüşler, pırıl pırıl çakıl taşları toplamışlar. Dalgalarla oynamış, annelerinin ve babalarının attığı topları yakalamışlar. Her bir kulaçta, her bir kahkahada, kalpleri daha da cesaretle doluyormuş. Gün batımına doğru, yorgun ama mutluluktan ışıl ışıl parlayan gözlerle denizden çıkmışlar. O akşam yemek yerken, denizde yaşadıkları maceraları anlatıp durmuşlar. "Anne, baba, biz bugün çok cesur olduk, değil mi?" diye sormuş Esila gururla. "Evet, benim aslan kızlarım!" diye yanıtlamış babaları. "Deniz bizi çok mutlu etti!" diye eklemiş Defne.
Yatağa girdiklerinde, yumuşacık yorganlarının altında, gözlerini kapattıklarında bile o masmavi denizin hayali onları sarmalamış. Dalgaların sesi ninni gibi gelmiş kulaklarına. O günkü cesaretleri ve denizde yaşadıkları mutluluk, tatlı rüyalarına konuk olmuş. Esila ve Defne, hayatları boyunca hatırlayacakları harika bir deniz macerası yaşamışlar. Ve her zaman bilmişler ki, biraz cesaret ve bolca sevgiyle, her türlü maceranın üstesinden gelebilirlerdi.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
