Fısıldayan Ağaç ve Emir'in Kalbi

Bir zamanlar, yemyeşil ormanların derinliklerinde, küçük bir köyde Emir adında, kötülük yapmayı seven yaramaz bir çocuk yaşarmış. Emir, etrafındaki her şeye karşı kaba ve saygısızdı. Kedilerin kuyruğunu çeker, kuşların yuvalarını dağıtır, hatta çiçekleri bile sebepsiz yere koparırdı. En çok da köyün yaşlılarına ve diğer çocuklara sataşmaktan zevk alırdı. Annesi, bu duruma çok üzülür, her defasında oğlunu uyarır, ona iyi olmanın, merhametli olmanın ne kadar önemli olduğunu anlatırdı. "Evladım," derdi gözleri dolarak, "her zaman kalbinin sesini dinle ve herkese iyi davran. Kötülük yapan, bir gün mutlaka karşılığını bulur." Ama Emir, annesinin sözlerini hiç dinlemez, bir kulağından girer diğerinden çıkardı. Annesinin üzüntüsü onu hiç etkilemezdi.

Bir sabah, Emir yine ormanda dolaşıyor, önünden geçen her karıncaya tekme atıyor, dallardaki sincaplara taş fırlatıyordu. Ormanın en yaşlı ve en bilge ağacı olan Fısıldayan Ağaç, Emir'in bu kötü davranışlarını uzun zamandır izliyordu. Fısıldayan Ağaç'ın gövdesi o kadar kalındı ki, sanki tüm ormanın sırlarını içinde saklıyordu. Aniden, ağacın yaprakları hışırdadı ve derinden, ama net bir ses duyuldu: "Hey sen, Emir!"

Emir, aniden duyduğu bu sesle irkildi, kalbi hızla çarpmaya başladı. Etrafına şaşkınlıkla bakındı. "Sen de kimsin ve neredesin?" diye kekeledi korkuyla. Ses tekrar yükseldi, bu kez daha da yakından geliyordu: "Arkana bak!" Emir yavaşça arkasına döndüğünde, gördüğü manzara karşısında donakaldı. Fısıldayan Ağaç'ın gövdesinden pırıl pırıl bir ışık yayılıyor, ağacın dalları canlı birer kol gibi hareket ediyordu. Tam o anda, Emir'in bedeni titremeye başladı. Ellerinde ve ayaklarında bir değişim hissediyordu. Tırnakları uzadı, derisi kıllarla kaplandı, sırtı kamburlaştı ve ağzından garip bir uluma çıktı. Bir anda, gözlerinin önünde bir kurt suretine büründü!

Emir, artık bir kurttu! O güne kadar korkuttuğu, kovaladığı hayvanların yerine, şimdi kendisi ürkek bir canlı olmuştu. Açlık hissiyle ormanda dolaşırken, daha önce kaba davrandığı tüm hayvanlar ondan kaçıyordu. Kuşlar yüksek dallara tüneyip ona alaycı bakışlar atıyor, tavşanlar hızla yuvalarına saklanıyorlardı. Kimse ona yardım etmiyor, kimse onunla oynamak istemiyordu. Çünkü Emir, daha önce kimseye iyi davranmamıştı. Yalnızlığın ve pişmanlığın ne demek olduğunu ilk kez bu kadar derinden hissediyordu. O an annesinin sözleri kulaklarında yankılandı: "İyi kalpli olsan daima onlar da sana iyi olur." Ve annesinin onu her zaman uyardığını, ona doğru yolu gösterdiğini hatırladı. Annesinin sevgisi ve öğütleri şimdi ne kadar değerli geliyordu!

Fısıldayan Ağaç'ın sesi tekrar duyuldu, bu kez daha yumuşak ve teselli ediciydi: "Emir, bu değişim sana bir ders olsun. Kalbinin kötülükle dolması seni bu hale getirdi. Ama unutma, iyi olmak için asla geç değildir. Eğer gerçekten pişman olduysan ve herkese iyi davranmaya söz verirsen, eski haline dönebilirsin. Ama önce, annenin sözlerini hatırlamalı ve onun öğütlerine kulak vermelisin. Çünkü bir annenin sevgisi ve rehberliği, en güçlü büyüdür."

Emir, bir kurt bedeninde bile olsa, gözlerinden yaşlar süzülerek başını salladı. Kalbinden annesine duyduğu özlem ve pişmanlık geçiyordu. "Söz veriyorum," diye uludu, "iyi bir çocuk olacağım. Annemi dinleyeceğim ve bir daha kimseye kötülük yapmayacağım. Herkese iyi davranacağım." O anda, Fısıldayan Ağaç'ın etrafındaki ışık tekrar parladı ve Emir'in kurt bedeni eski haline dönmeye başladı. Göz açıp kapayıncaya kadar, Emir tekrar küçük çocuk Emir'di. Ama bu sefer, kalbi iyilikle doluydu.

Koşarak evine döndü ve annesine sıkıca sarıldı. Annesi şaşkınlıkla ona bakarken, Emir her şeyi anlattı ve annesinden defalarca özür diledi. O günden sonra Emir, bambaşka bir çocuk oldu. Herkese nazik davrandı, hayvanlara şefkat gösterdi ve en önemlisi, annesinin her sözünü dikkatle dinledi. Çünkü o biliyordu ki, annesinin sevgisi ve rehberliği, onu her zaman doğru yola götürecekti. Ve anladı ki, iyi kalpli olmak, sadece başkalarına değil, en çok da insanın kendisine iyilik getirirdi.