Güneşli, pırıl pırıl bir evde, kahkahalarla dolu bir odada, adı GÖKAY olan çok tatlı bir çocuk yaşarmış. GÖKAY oyuncaklarıyla oynamayı çok severmiş. Kocaman kırmızı bir topu, parlayan mavi bir arabası ve yumuşacık bir ayıcığı varmış.
Bir sabah, GÖKAY en sevdiği mavi arabasıyla oynamaya karar vermiş. "Vınnn, vınnn!" diye sesler çıkararak arabasını sürüyormuş. Tam o sırada, arkadaşı Minik Ayı onu ziyarete gelmiş. Minik Ayı da GÖKAY'ın mavi arabasını çok beğenmiş!
Minik Ayı arabayı işaret etmiş ve "Ben de oynamak istiyorum!" demiş. GÖKAY, ilk başta arabayı tamamen kendine saklamak istemiş. Arabayı kendine doğru çekmiş. Minik Ayı da arabaya uzanmış. Aman Allah'ım! Sanki ikisi de arabayı aynı anda istiyormuş.
Tam o anda, GÖKAY'ın kalbi sanki ona fısıldamış: "Dur bakalım! Annesi hep söylerdi: 'Birbirimize zarar vermemeliyiz, oyuncaklarımızı paylaşmalıyız.'" GÖKAY derin bir nefes almış. Minik Ayı'ya bakmış. Minik Ayı'nın gözleri biraz üzgün görünüyormuş.
"Tamam," demiş GÖKAY. "Önce ben biraz süreyim, sonra sen sürebilirsin. Ne dersin?" Minik Ayı'nın yüzü hemen güldü! "Evet! Evet!" diye bağırmış sevinçle. GÖKAY beş dakika arabayı sürmüş. "Vınnn, vınnn!"
Sonra sıra Minik Ayı'ya gelmiş. "Al bakalım Minik Ayı," demiş GÖKAY ve arabayı Minik Ayı'ya vermiş. Minik Ayı da çok mutlu bir şekilde arabayla oynamış. İkisi de gülüyordu. Paylaşmak ne kadar güzeldi!
Biraz sonra, oyun odasına Şirin Tavşan gelmiş. Şirin Tavşan da çok sevimli bir arkadaşmış. GÖKAY'ın kırmızı topunu görmüş ve oynamak istemiş. Ama GÖKAY ve Minik Ayı tam o sırada topla oynuyorlarmış.
Şirin Tavşan topu almak için acele etmiş, neredeyse GÖKAY'ın eline çarpacakmış. GÖKAY hemen hatırlamış: "Birbirimize zarar vermemeliyiz!" GÖKAY topu tutmuş ve Şirin Tavşan'a gülümsedi.
"Şirin Tavşan," demiş GÖKAY. "Sıra beklemeliyiz. Önce biz oynayalım, sonra sıra sana gelecek. Sabırlı olmalıyız." Şirin Tavşan GÖKAY'ı anlamış. Oturmuş ve sabırla sırasını beklemiş.
Biraz sonra GÖKAY ve Minik Ayı topu Şirin Tavşan'a vermiş. Şirin Tavşan da topu havaya atmış, zıplamış, çok eğlenmiş. Herkes gülüyormuş.
O gün GÖKAY ve arkadaşları çok güzel şeyler öğrenmişler. Oyun oynarken birbirlerine zarar vermemeyi, oyuncaklarını sevgiyle paylaşmayı ve sabırla sıralarını beklemeyi öğrenmişler. Kalpleri sevgiyle doluydu. Çünkü biliyorlardı ki sevgi, kimseye zarar vermeden, her şeyi güzelce paylaşarak çoğalırdı. GÖKAY ve arkadaşları o gün, paylaşmanın ve sevginin en güzel oyun olduğunu bir kez daha anladılar. Mutlulukla oynadılar, kahkahalar attılar ve birbirlerine kocaman sarıldılar. Ne de olsa en güzel oyuncak, sevgiyle paylaşılan oyuncaktı!
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
