Havva'nın Kalbindeki Papatya

Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil çayırları, rengarenk çiçekleri ve şakıyan kuşlarıyla süslü küçük bir köyde, pamuk kalpli Havva adında tatlı bir kız yaşarmış. Havva, papatyaların arasında oynamayı, kelebeklerin peşinden koşmayı çok severmiş. Kahkahaları, güneşli günlerde tüm vadiye yayılırmış. Havva'nın kalbi o kadar temizmiş ki, tüm hayvanlar ve bitkiler onu çok severmiş.

Güneşli bir ilkbahar sabahı, köye yeni bir aile taşınmış. Bu ailenin Azat adında, gözleri sabah güneşi gibi parlayan, neşeli bir oğlu varmış. Havva, Azat'ı yaşlı meşe ağacının yakınında oynarken görmüş. O an, Havva'nın kalbinde daha önce hiç bilmediği, sıcacık, pırıl pırıl bir duygu uyanmış. Sanki kalbi minik bir kelebek gibi kanatlanmış, uçuşmaya başlamış.

Havva yavaşça Azat'ın yanına gitmiş ve ona yeni topladığı bir papatya uzatmış. Azat gülücükler saçarak papatyayı almış ve hemen oyunlarına Havva'yı da katmış. Birlikte kelebekleri kovalamışlar, uğur böcekleri için minik evler inşa etmişler ve en büyük sırlarını paylaşmışlar. Her gün, Havva Azat'ı gördüğünde kalbi sevinçle çarpıyormuş. Bu duygu, binlerce minik kelebeğin kalbinde dans etmesi gibi tatlı ve neşeliymiş. Havva, bu özel duygunun adının "aşk" olduğunu anlamış; birini derinden önemsemek, onunla mutlu olmak anlamına geliyormuş.

Ama bir gün, Azat'ın ailesi hasta bir akrabalarını ziyaret etmek için uzakta bir şehre gitmek zorunda kalmış. Azat, Havva'ya "Yakında döneceğim!" dese de, Havva'nın kalbinde minik bir hüzün oluşmuş. O kadar üzülmüş ki, rengarenk çiçekler bile gözüne solgun görünmüş. Azat'ın kahkahalarını, oyunlarını ve gözlerinin parıltısını çok özlemiş. Sık sık yaşlı meşe ağacının altında oturup mutlu anılarını anımsarmış.

Havva, sadece üzülmekle kalmak istememiş. Azat için çok güzel bir resim çizmeye karar vermiş. Onların papatya tarlasında, yaşlı meşe ağacının altında oynarkenki resmini çizmiş. Kalbindeki tüm sevgiyi ve özlemi, parlak pastel boyalarla kağıda dökmüş. Annesi de bu resmi Azat'a göndermesine yardım etmiş. Havva, resmin Azat'a ulaştığında onu gülümseteceğini ummuş.

Haftalar sonra, Havva'ya bir mektup gelmiş! Mektup Azat'tanmış. Azat, Havva'yı ne kadar özlediğini ve çizdiği resmin onu her gün nasıl gülümsettiğini yazmış. Ve en güzel haber de şuydu: Yakında köye geri dönüyorlarmış! Havva'nın kalbi sevinçle dans etmiş. Köydeki çiçekler bile her zamankinden daha parlak görünmeye başlamış.

Sonunda, Azat'ın döndüğü gün gelmiş. Havva, kalbi mutlulukla dolu bir şekilde koşarak Azat'a sarılmış. Tüm hüzünleri eriten sıcacık bir kucaklaşmaymış bu. Birbirlerine söz vermişler; ne olursa olsun, kalplerinin her zaman birbirine giden bir yol bulacağını, tıpkı iki küçük kuşun yuvalarına dönmesi gibi. O günden sonra, Havva ve Azat, özel bağlarının, yani "aşk"larının, her türlü zorluğu aşacak kadar güçlü olduğunu bilmişler ve köylerini daha da mutlu bir yer haline getirmişler.