Küçük, kıpkırmızı bir yarış arabası vardı. Adı Pako'ydu. Pako, tekerlekleri yere değdiği andan itibaren "Vızzzz, fııııır!" diye sesler çıkarır, sanki motorunda binlerce kelebek kanat çırpardı. O kadar hızlıydı ki, rüzgar bile onun peşinden koşmakta zorlanırdı. Pako'nun en büyük hayali, her yıl düzenlenen Gökkuşağı Kupası'nı kazanmaktı. Bu kupa, sadece en hızlı ve en cesur arabalara verilirdi.
Bir sabah, güneş ışıkları Pako'nun parlak kaportasına vurduğunda, Pako yerinde duramıyordu. Bugün antrenman günüydü! Pistte diğer büyük ve güçlü yarış arabalarını gördüğünde, içinden küçücük bir ses "Acaba ben yeterince hızlı mıyım?" diye fısıldadı. Ama Pako hemen o sesi susturdu. "Hayır!" dedi kendi kendine, "Ben Pako'yum, hızlı Pako!"
Pako, gaza bastı ve pistte rüzgar gibi esti. Virajları ustaca alıyor, düz yolda ise adeta uçuyordu. Antrenman sonrası, yaşlı ve bilge tamirci Tonton Amca Pako'nun yanına geldi. "Aferin Pako, çok iyiydin!" dedi Tonton Amca. "Ama unutma, yarış sadece hızla kazanılmaz. İnanmak, kazanmanın yarısıdır yavrum. Eğer kendine inanmazsan, en hızlı araba bile engele takılır." Pako, Tonton Amca'nın sözlerini kalbine yazdı.
Büyük gün geldi çattı! Gökkuşağı Kupası yarışı için tüm arabalar başlangıç çizgisinde sıralanmıştı. Pako'nun kalbi "tak tak tak" diye atıyordu. Yanında kocaman, gürültülü motorlu bir kamyonet yarışçısı vardı, Pako onun yanında minicik kalmıştı. Bir an yine o küçük şüphe sesi kulağına geldi. Ama Pako, Tonton Amca'nın sözlerini hatırladı: "İnanmak kazanmanın yarısıdır!"
Bayrak sallandı ve yarış başladı! "Vızzzz! Fııııır!" Pako bir ok gibi fırladı. İlk virajda biraz zorlandı, hatta neredeyse kayacaktı. Ama pes etmedi. Kendine güvendi, direksiyonu sımsıkı tuttu ve ilerledi. Yol boyunca önüne çıkan her engeli, her zorlu virajı, "Ben yapabilirim!" diyerek aştı. Diğer arabalar birbirleriyle boğuşurken, Pako sadece kendi hızına ve inancına odaklandı.
Son düzlüğe geldiklerinde, Pako öndeki birkaç arabayı da geçti. Motoru coşkuyla bağırıyor, tekerlekleri sevinçle dönüyordu. Bitim çizgisine yaklaştığında, Tonton Amca'nın gülümsediğini gördü. Pako, son bir gayretle gaza bastı ve... Evet! Gökkuşağı Kupası'nı kazanan o oldu!
Pako, podyuma çıktığında parıl parıl parlıyordu. Kupasını gururla kaldırdı. O gün sadece hızının değil, inancının da onu zafere taşıdığını anlamıştı. "İnanmak kazanmanın yarısıdır," diye fısıldadı kendi kendine. Tüm diğer arabalar onu alkışlarken, Pako'nun kalbi neşe, coşku ve gururla doluydu. O, sadece hızlı bir yarış arabası değil, aynı zamanda cesur ve kendine inanan bir şampiyondu!
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
