İki Kalp, İki Şehir, Tek Bir Masal: Tarık ve Sevim

Bir varmış bir yokmuş, uzak diyarların birinde, Türkiye'nin kuzeyinde, Karadeniz'in hırçın dalgalarının okşadığı güzel şehir Samsun'da, Tarık adında, gözleri pırıl pırıl parlayan, meraklı ve hayalperest bir çocuk yaşarmış. Tarık, bilgisayar oyunlarını ve internette yeni şeyler keşfetmeyi çok severmiş. Aynı anda, memleketin güneyinde, Akdeniz'in berrak sularının gülümsediği, portakal bahçeleriyle dolu Mersin'de ise Sevim adında, kalbi kelebekler gibi çırpınan, neşeli ve empati dolu bir kız yaşarmış. Sevim de Tarık gibi dijital dünyanın penceresinden yeni arkadaşlıklar kurmaya bayılırmış.

Günlerden bir gün, Tarık ve Sevim, ortak ilgi alanları olan eski bir tarihi konuyu araştırdıkları bir çevrimiçi forumda tanışmışlar. İlk başta sadece bilgi alışverişi derken, sohbetleri koyulaşmaya başlamış. Tarık, Sevim'in esprili diline, Sevim de Tarık'ın bilgeliğine ve anlayışına hayran kalmış. Aralarındaki mesafe kilometrelerce olsa da, sanki yan yanaymış gibi hissederlermiş. Sabahları günaydın mesajlarıyla uyanır, geceleri iyi geceler dilekleriyle uykuya dalarlarmış. Sanal dünya, onlar için bir köprü olmuş, Samsun'dan Mersin'e uzanan görünmez bir köprü.

Zamanla bu güzel arkadaşlık derin bir sevgiye dönüşmüş. Birbirlerinin hayallerini, korkularını, en gizli sırlarını paylaşmışlar. Tarık, Sevim'in üzgün olduğunu hissettiğinde en komik fıkraları anlatır, Sevim de Tarık'ın canı sıkkın olduğunda ona dinlediği en güzel şarkıyı yollarmış. Bazen küçük anlaşmazlıklar da yaşanırmış aralarında, küsüp darıldıkları bile olurmuş. Ama her zaman birbirlerinin kıymetini bilmiş, bir süre sonra "Sensiz olmuyor" diyerek barışmışlar. Çünkü bilirlermiş ki, gerçek sevgi, uzakta da olsa, her engeli aşarmış. Önemli olan, kalplerin birbirine kenetlenmesiymiş, coğrafi mesafeler değil. Birbirlerine hep destek olmuşlar, birbirlerini büyütmüşler adeta. Tarık, Sevim sayesinde daha duygusal, Sevim de Tarık sayesinde daha mantıklı olmayı öğrenmiş.

Yıllar yılları kovalamış. Tarık ve Sevim büyümüş, genç birer yetişkin olmuşlar. Okulları bitmiş, hayata atılmışlar. Ama aralarındaki o saf ve derin sevgi hiç eksilmemiş, aksine her geçen gün daha da güçlenmiş. Birbirlerine verdikleri sözler, hep taze kalmış. Ve işte o gün gelmiş çatmış. Yıllarca sadece seslerini duyup, fotoğraflarına baktıkları birbirlerini nihayet yüz yüze görme zamanı gelmiş. İlk buluşmaları ne kadar heyecanlı, ne kadar özelmiş! Sanki yıllardır tanışıyorlarmış gibi, hiçbir yabancılık çekmemişler. Gözlerinin içi gülmüş, elleri kendiliğinden birbirini bulmuş.

Ve masalın en güzel yerinde, Tarık ve Sevim, o uzun mesafelerin, o bitmek bilmeyen sohbetlerin, o tatlı küskünlüklerin ve büyük barışmaların ardından, hayatlarını birleştirmeye karar vermişler. Büyük bir düğünle evlenmişler. Bir yuva kurmuşlar, içini sevgiyle, anlayışla ve o eşsiz uzaktan aşklarının getirdiği bilgelikle doldurmuşlar. Tarık ve Sevim'in masalı, bize şunu fısıldarmış: Gerçek aşkın haritasında mesafeler bir sayıdan ibarettir. Önemli olan, kalplerin aynı yöne bakması ve birbirine her koşulda sımsıkı tutunmasıdır.