Bir zamanlar, uzak diyarların birinde, aklı başında ama bazen de haylaz mı haylaz Keloğlan yaşarmış. Keloğlan’ın en iyi arkadaşlarından biri de yüreği pırıl pırıl, akıllı mı akıllı Efe’ymiş. Bir gün Keloğlan ile Efe, ormanlık bir yoldan geçip komşu köye gitmeye karar vermişler. Yolda giderken hem şarkı söylüyor, hem de fıkra anlatıyorlarmış.
Yolculukları sırasında yemyeşil ağaçların arasında, incecik bir derenin kenarında, yaşlı mı yaşlı bir teyze görmüşler. Teyzenin sırtında kocaman bir odun yükü varmış ve yorgunluktan yere çökmüş, nefes nefese kalmış. Keloğlan hemen "Aman Efe, bu teyze ne kadar da yaşlı, sanki biraz yorulmuş gibi," demiş.
Efe, teyzeye doğru koşmuş. "Teyzeciğim, iyi misin? Sana yardım edebilir miyiz?" diye sormuş.
Yaşlı teyze zorlukla başını kaldırmış. "Evladım, Allah razı olsun. Sırtımdaki odunlar çok ağır geldi, bir türlü evime kadar taşıyamıyorum," demiş.
Keloğlan, "Efe, biliyor musun, bizim de biraz acelemiz var. Köye varmamız lazım," diye mırıldanmış.
Ama Efe, Keloğlan’ın koluna girmiş. "Keloğlan, acelemiz olsa bile yaşlı birine yardım etmek daha önemli değil mi? İyilik yapmanın kimseye bir zararı olmaz ki, aksine içimizi ısıtır," demiş gülümseyerek.
Efe'nin sözleri Keloğlan’ın içini bir anda aydınlatmış. "Haklısın Efe! Hadi bakalım, sırtlayalım şu odunları," diyerek hemen yaşlı teyzenin yanına koşmuşlar. Keloğlan ile Efe, teyzenin odunlarını sırtlarına almış, teyzenin evine kadar taşımışlar. Evleri uzakta, dik bir yokuşun tepesindeymiş. İki arkadaş ter içinde kalmışlar ama teyzenin yüzündeki sevinci görünce tüm yorgunluklarını unutmuşlar.
Yaşlı teyze, onlara içten bir "Allah razı olsun yavrularım, sağ olun var olun. Bu iyiliğiniz asla karşılıksız kalmaz," demiş ve onlara bahçesinden taze elmalar ikram etmiş. Elmalar öyle lezzetliymiş ki, Keloğlan ile Efe hayatlarında böyle güzel elma yemediklerini söylemişler.
Tam o sırada, teyzenin evinin bahçesinden, daha önce hiç fark etmedikleri küçük bir patika görmüşler. Teyze, "O patika, komşu köye giden kestirme yoldur çocuklar. Normal yoldan çok daha kısa, gidin bakın işinize yarar," demiş.
Keloğlan ile Efe şaşırmışlar. Eğer yaşlı teyzeye yardım etmeselerdi, bu kestirme yolu asla bulamayacaklarmış. Kısa yoldan köye varmışlar ve işlerini daha hızlı halletmişler.
Keloğlan, Efe’ye dönmüş. "Efe, ne kadar haklıymışsın! İyilik yapmak sadece başkalarını mutlu etmiyor, aynı zamanda bizim de işimize yarıyormuş. Hem de içimiz sıcacık oldu," demiş.
Efe gülmüş. "İyilik, bir tohum gibidir Keloğlan. Ektiğin zaman mutlaka filizlenir ve sana güzel meyveler verir."
O günden sonra Keloğlan, her zaman etrafındaki insanlara yardım etmeye özen göstermiş. Çünkü Keloğlan, iyiliğin gücünü ve getirdiği mutluluğu öğrenmişti. Böylece iyiliğin ışığı, Keloğlan'ın hayatını hep aydınlatmış.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
