Bir zamanlar, yemyeşil bir ormanın kenarında, Kültigin ve Zeynep Hüma adında iki cesur ve iyi yürekli çocuk yaşarmış. Kültigin'in gözleri parıl parıl, Zeynep Hüma'nın gülüşü güneş gibiymiş. Her ikisi de ormanı ve içindeki tüm canlıları çok severmiş. Sabahları erkenden uyanır, güneşin ilk ışıklarıyla birlikte ormana koşar, kuş seslerini dinlermiş. Onlar için orman, keşfetmekle bitmeyen bir oyun alanıydı.
Bir gün, ormanda her zamanki gibi neşeyle koşarken, dalların arasından gelen hüzünlü bir "cik cik" sesi duydular. Ses, küçük bir çalıdan geliyordu. Merakla yaklaştıklarında, minicik, tüyleri henüz tam çıkmamış bir kuş yavrusu gördüler. Kuş, yuvasından düşmüş, kanadı hafifçe incinmiş gibiydi ve çok korkuyordu. Kültigin hemen eğilip kuş yavrusuna baktı, Zeynep Hüma ise şefkatle "Ah, zavallı kuşçum!" dedi.
Kültigin, "Ona yardım etmeliyiz Zeynep Hüma! Annesi onu bekliyor olmalı," dedi kahramanca. Zeynep Hüma başını salladı, "Evet, hadi yuvasını bulalım!" Böylece iki küçük kahraman, minik kuşu nazikçe avuçlarına alıp ormanda bir maceraya atıldılar. İlk önce, kuşun yuvasının hangi ağaçta olabileceğini anlamak için etrafa baktılar. Uzun boylu meşe ağaçlarının, gür çamların ve rengarenk çiçeklerin arasından geçtiler.
Yolda, kocaman, bilge bir baykuşla karşılaştılar. Baykuş gözlüğünün üstünden onlara bakıp "Nereye böyle aceleyle minik yürekler?" diye sordu. Kültigin olanları anlattı. Baykuş düşünceli bir şekilde "Ah, o minik kuşun annesi, tepedeki yaşlı çınar ağacında yuva yapar. Ama oraya giden yol biraz dolambaçlıdır," dedi. Kültigin ve Zeynep Hüma, baykuşa teşekkür edip yeni hedeflerine doğru ilerlediler. Yemyeşil otların arasından geçerken, parlak renkli kelebekler onlara yol gösterdi. Minik bir dereyi taşların üzerinden zıplayarak geçtiler. Bu, onlar için büyük bir maceraydı!
Biraz sonra, yolu kesen kocaman bir ağaç dalıyla karşılaştılar. Dal çok büyüktü ve altından geçmek zordu. Kültigin, Zeynep Hüma'ya bakıp "Birlikte başarabiliriz!" dedi. Birlikte, dikkatlice dalın üzerinden tırmanıp diğer tarafa geçtiler. Minik kuş yavrusu avuçlarında güvende hissediyordu. Yürümeye devam ederken, ağaçların arkasından gelen tanıdık bir kuş sesi duydular. "Cik cik! Cik cik!" Bu, kuş yavrusunun annesinin sesiydi!
Kültigin ve Zeynep Hüma, sesin geldiği yöne doğru koştular. Ve işte oradaydı! Kocaman, yaşlı çınar ağacının dallarında, bir anne kuş telaşla yavrularını arıyordu. Kültigin nazikçe elindeki kuş yavrusunu anne kuşun görebileceği şekilde yukarı kaldırdı. Anne kuş sevinçle hemen Kültigin'in eline kondu ve yavrusunu şefkatle aldı. Minik kuş yuvaya geri dönmüştü! Ormandaki tüm hayvanlar bu iyilik dolu anı alkışladı sanki. Sincaplar fındıklarını salladı, kelebekler etrafta uçuştu.
Kültigin ve Zeynep Hüma, içleri iyilik ve mutlulukla dolu bir şekilde evlerine geri döndüler. Yaptıkları kahramanlık onları çok mutlu etmişti. Bir kuş yavrusuna yardım etmek, onlara kocaman bir neşe vermişti. O gece yatağa girdiklerinde, pencereden parlayan yıldızlar onlara göz kırptı. Kültigin ve Zeynep Hüma, iyilik yapmanın ne kadar güzel bir duygu olduğunu bir kez daha anladılar. Tatlı rüyalarında bile ormanın kahramanları olmaya devam ettiler. İyi geceler, minik kahramanlar!
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
