Melek Lina'nın Buzdan Kaleleri ve Paylaşılan Neşe

Bir zamanlar, Karlar Ülkesi'nin en parlak köşesinde, buzdan kalelerin kraliçesi Melek Lina yaşarmış. Melek Lina, adının hakkını verircesine, melekler kadar güzel, kalbi ise bir kar tanesi kadar berrak ve sevinç dolu bir prensesmiş. Onun kaleleri, gökyüzünün en nadide mücevherleri gibi parlar, Güneş'in ışıklarında bin bir renge bürünür, her köşesinde ayrı bir büyü saklarmış. Odası buzdan heykellerle süslüymüş; yatağı, masası, hatta oyuncakları bile pırıl pırıl buzdan yapılırmış. Melek Lina, buzdan kalelerini ve onların büyülü ışıltısını çok severmiş. En çok da buzdan yaptığı minik hayvan figürleriyle oynamayı, penceresinden dışarıya sihirli kar taneleri üflemeyi severmiş. Her üfleyişinde, farklı şekillerde kar taneleri gökyüzünde süzülür, dans edermiş. Bu onu çok sevinçli yaparmış.

Bir gün, Melek Lina penceresinden dışarı bakarken, uzakta küçük bir grup çocuğun soğuktan titreyerek durduğunu fark etti. Üzerlerinde çok kalın giysiler yoktu ve yüzlerinde Melek Lina'nın her zaman taşıdığı o neşeli ifade yoktu. Gözleri, Melek Lina'nın parlayan buzdan kalesine hayranlıkla bakıyordu ama içeri girmeye cesaret edemiyorlardı. Melek Lina'nın yüreği burkuldu. Kendi sıcacık, pırıl pırıl buzdan odasında otururken, dışarıdaki çocukların üşüdüğünü görmek onu biraz hüzünlendirdi. "Keşke onlar da benimle bu buzdan güzellikleri paylaşabilselerdi," diye düşündü.

Tam o sırada, odasına gümüş pırıltılar saçan minik bir kar perisi süzüldü. Perinin adı Pırıltı'ymış. Pırıltı, Melek Lina'nın düşüncelerini okumuş gibi gülümsedi. "Sevgili Prenses Melek Lina," dedi narin sesiyle, "Güzellikler paylaşıldıkça çoğalır, sevinçler de... Eğer kalenin kapılarını onlara açarsan, hem onların kalpleri ısınır, hem de senin sevincin katlanır."

Melek Lina, Pırıltı'nın sözleriyle aydınlandı. Koşa koşa aşağı indi ve buzdan kalenin kristal kapılarını ardına kadar açtı. "Hey çocuklar! İçeri gelin! Hem üşümeyin, hem de bu buzdan harikaları beraber keşfedelim!" diye seslendi. Çocuklar önce çekinerek yaklaştılar, ama Melek Lina'nın samimi gülümsemesini görünce cesaretlendiler. İçeri girdiklerinde gözleri parladı! Daha önce hiç böyle bir yer görmemişlerdi. Melek Lina onlara buzdan kaydırağını gösterdi. Hep birlikte neşeyle kaydılar, kıkırdadılar. Sonra Melek Lina, onlara kendi yaptığı minik buzdan figürleri hediye etti: parlayan atlar, şeffaf kuşlar... Çocuklar o kadar mutlu oldular ki, sevinç çığlıkları buzdan kalenin duvarlarında yankılandı.

Melek Lina, onların yüzündeki mutluluğu görünce kendi kalbinin de nasıl ısındığını, sevincinin nasıl katlandığını hissetti. Anladı ki, sahip olduğu güzellikleri paylaşmak, onları tek başına yaşamaktan çok daha değerliydi. O günden sonra, Melek Lina sadece buzdan kalelerinin değil, kalbinin kapılarını da herkese açtı. Karlar Ülkesi'nin en neşeli prensesi oldu. Herkes, Melek Lina'nın buzdan kalelerinin pırıl pırıl parladığını, ama en çok da onun paylaşmayı bilen kocaman kalbinin ışık saçtığını bilirdi. İşte böylece, Melek Lina, paylaşmanın verdiği sonsuz sevinci her daim yaşadı ve yaşattı.