Bir zamanlar, yemyeşil, kocaman ağaçlarla dolu bir ormanda, küçücük, sevimli bir dinazor yaşarmış. Adı Ataberk'miş. Ataberk'in boynu uzun, kuyruğu kısa, rengi ise pırıl pırıl yeşildi. En sevdiği şey, annesi ve babasıyla birlikte oynamaktı. Onlar kocaman, güçlü dinazorlardı ve Ataberk'i çok severlerdi.
Ataberk'in annesi her sabah onu öperek uyandırırdı. "Günaydın canım yavrum Ataberk," derdi. "Bugün de harika bir gün olacak, değil mi?" Ataberk de "Roaaar!" diye ses çıkarır, annesinin boynuna sarılırdı. Annesi ona her zaman önemli şeyler söylerdi: "Ataberkciğim, ormanda çok güzel yerler var ama bazen de bilmediğimiz küçük tehlikeler olabilir. Sakın annenden ya da babandan çok uzaklaşma. Eğer uzaklaşırsan, annenin sesini hatırla, kalbinle dinle. Biz hep seni düşünüyor olacağız ve seni çok seveceğiz.".
Bir gün Ataberk, parlak kırmızı bir kelebeğin peşine takıldı. Kelebek o kadar güzeldi ki, Ataberk hiç gözünü ondan ayıramadı. Kelebek bir çiçeğe kondu, sonra bir başkasına, sonra da ormanın biraz daha derinlerine doğru uçtu. Ataberk de arkasından koşa koşa gitti. Koştu, koştu, koştu... Bir de baktı ki, annesinin ve babasının kocaman gövdelerini göremiyor!
Minik kalbi pır pır etmeye başladı. "Neredeler?" diye düşündü. Bir an için biraz korktu. Sonra aklına annesinin tatlı sesi geldi: "Eğer uzaklaşırsan, annenin sesini hatırla, kalbinle dinle. Biz hep seni düşünüyor olacağız ve seni çok seveceğiz." Ataberk gözlerini kapadı ve annesinin sözlerini hatırladı. Annesi ona hep doğru yolu gösterirdi. Annesi olmasa bile, onun sözleri Ataberk'in içindeydi, onu koruyordu.
Ataberk etrafına dikkatlice baktı. Annesi ona her zaman ağaçların kokusunu, rüzgarın sesini dinlemesini öğretmişti. Şimdi kokuları ve sesleri dinledi. Uzaktan tanıdık bir koku geldi, annesinin kokusuydu! Ve hafifçe, "Ataberk! Yavrumuz nerede?" diye bir ses duydu. Bu babasının sesiydi! Ataberk, annesinin sözlerini dinlediği için korkuyu yenmişti.
Küçük dinazor, o kokuya ve sese doğru yürümeye başladı. Yürüdü, yürüdü ve sonunda annesiyle babasını gördü! "Anne! Baba!" diye bağırarak onlara doğru koştu. Annesi onu kocaman kollarıyla sardı. Babası da burnunu Ataberk'in minik başına sürttü.
"Neredeydin yavrum?" diye sordu annesi. Ataberk her şeyi anlattı. "Ama sonra senin sözlerini hatırladım anne. Sen yokken bile, sesin içimdeydi ve beni korudu. Beni çok sevdiğini biliyorum." Annesi gülümsedi ve Ataberk'in başını okşadı. "Evet canım yavrum, biz seni her zaman çok seviyoruz. Sen yanımızda olmasan da, kalbimiz hep seninle. Ve her zaman bize güvenebilirsin, sözlerimizi dinlersen güvende kalırsın."
O günden sonra Ataberk, annesinin ve babasının sözlerini çok daha dikkatli dinledi. Çünkü biliyordu ki, anne ve babasının sevgisi ve onların öğrettikleri, dünyanın en güzel ve en güvenli hazinesiydi. Onlar her zaman onun yanındaydı, kalbinde. Ve Ataberk, en mutlu minik dinazor olarak yaşadı, annesiyle babasının sözlerini hiç unutmadan.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
