Nurettin, pırıl pırıl gözleriyle dünyayı izlemeyi seven, köyün en meraklı ve bir o kadar da sevimli delikanlısıydı. O, her zaman başkalarının ne hissettiğini anlamaya çalışır, karıncaların bile neden o kadar acele ettiğini merak ederdi. Her şeyi anlamak ve hissetmek onun en büyük özelliğiydi. Bir gün, komşu krallığın güzeller güzeli Prensesi Azra'nın, Karlı Dağlar'ın zirvesinde yaşayan kocaman, bembeyaz bir buzul ejderhası tarafından kaçırıldığı haberi yayıldı. Herkes bu haberi duyduğunda korkudan tir tir titrer, kasabada panik yaşanırken, Nurettin derin bir nefes aldı ve kendi kendine düşündü: “Bir ejderha neden böyle bir şey yapar ki? Belki de canı sıkılıyordur, ya da... aslında üşüyordur? Kim bilir, belki de sadece arkadaş arıyordur.”
Nurettin, yanına en sevdiği peynirli poğaçalardan, annesinin özel tarifli ballı sütünden ve sıcacık yün atkısından alarak yola çıktı. Köylüler ona biraz şaşkın, biraz da komik bakışlarla güldüler. “Bir ejderha poğaça mı yer Nurettin? Ya da sıcacık bir atkıya mı ihtiyacı olur?” dediler alaycı bir şekilde. Ama Nurettin kararlıydı. Karlı Dağlar'a vardığında, ejderhanın mağarasını buldu. Mağaranın girişi buzdan heykellerle süslüydü, öyle ki sanki bir buz müzesini andırıyordu ve içeriden hafif, hüzünlü bir uluma sesi geliyordu. Nurettin içeri girdiğinde, devasa Buzul Ejderhası Karl, Prenses Azra'nın önünde oturmuş, donmuş gözlerle uzaklara bakıyordu. Prenses Azra ise mağaranın bir köşesinde sessizce bekliyordu, hiç de korkmuş gibi değildi, daha çok şaşkın ve biraz da sıkılmış görünüyordu.
Nurettin yavaşça ejderhaya yaklaştı. Ejderha ona döndü, buzdan pulları pırıl pırıldı, adeta elmas gibi parlıyordu. “Merhaba,” dedi Nurettin, sesi mağarada yankılandı, sakin ve dostça. “Ben Nurettin. Sanırım Prenses Azra'yı kaçırmışsın. Ama... neden? Acaba neden böyle bir şey yaptın?”
Ejderha kocaman burnundan buz buharları üfledi, buharlar havada minik kar taneciklerine dönüştü. “Benim adım Karl. Ve ben... çok yalnızım,” diye hırıltılı ama bir o kadar da hüzünlü bir sesle cevap verdi. “Bu dağda benden başka kimse yok. Herkes benden korkar, yanıma yaklaşmaz. Prenses de... misafirimdi. Onunla biraz sohbet etmek istedim, belki de oynayacak birilerini arıyordum.”
Nurettin, ejderhanın kocaman, buzdan görünen gözlerinin aslında ne kadar hüzünlü olduğunu gördü. Onun da bir kalbi vardı, buzdan olsa da, içinde derin bir özlem taşıyordu. “Anlıyorum,” dedi nazikçe. “Yalnızlık kötü bir şeydir. Ama Azra'nın ailesi çok endişeleniyor. Onu çok seviyorlar ve onu çok özlüyorlar.”
Ejderha Karl iç çekti, mağara hafifçe sarsıldı. “Ben de sevilmek isterdim,” dedi, sesi adeta bir fısıltı gibiydi. “Ama kimse bana yaklaşmaz, herkes benden kaçar.”
Nurettin, annesinin ördüğü sıcacık yün atkısını çıkardı. “Bak Karl, bu sana biraz sıcaklık verir belki,” dedi ve atkıyı ejderhanın boynuna atmaya çalıştı. Atkı ejderhanın pençesi kadar bile değildi ama niyet önemliydi. Karl, küçücük atkıya şaşkınlıkla baktı, sonra da hafifçe gülümsedi. Ardından Nurettin, peynirli poğaçaları uzattı. “Bunlar da annemin özel poğaçaları. Belki biraz karnın doyar, canın da sıkılmaz. Ve bu da ballı süt, içini ısıtır.”
Ejderha Karl, ilk başta şaşkınlıkla baktı ama sonra bir poğaçayı nazikçe burnuyla kokladı. İçinden minik bir buz parçacığı düştü. “Poğaça mı?” diye mırıldandı. Sonra bir tane ağzına attı. Ve bir tane daha. Kocaman gözleri keyifle parladı. “Bu... çok lezzetli!” dedi, sesi neşeyle doluydu. Ballı sütü de tek yudumda bitirdi.
Nurettin gülümsedi. “Gördün mü? Herkesin bazen sadece bir dosta, güzel bir poğaçaya ve sıcacık bir içeceğe ihtiyacı vardır.”
Prenses Azra da söze karıştı, “Karl, aslında çok tatlı bir ejderha. Sadece biraz konuşmaya ihtiyacı var. Ona masallar anlattım, o da bana buzdan heykellerini gösterdi. Çok güzel buzdan kuşları ve çiçekleri var.”
Nurettin, ejderhanın bu nazik halini görünce ne kadar doğru düşündüğünü bir kez daha anladı. Karl'ın yalnızlığını ve aslında kötü niyetli olmadığını, sadece anlaşılmak istediğini empati kurarak anlamıştı.
“Peki Karl,” dedi Nurettin, “eğer Azra'yı serbest bırakırsan, belki köye gelip arada bizi ziyaret edebilirsin. Kimse senden korkmaz, söz veriyorum. Ve annem sana daha çok poğaça yapar, istediğin kadar.”
Ejderha Karl'ın gözleri parladı. “Gerçekten mi?” dedi heyecanla. “Benimle arkadaş olur musunuz? Köyünüze gelebilir miyim?”
“Elbette!” dedi Nurettin. Prenses Azra da onayladı. “Seninle arkadaş olmak harika olurdu Karl!”
Böylece Buzul Ejderhası Karl, Prenses Azra'yı serbest bıraktı. Nurettin ve Azra, Karl'a bir dost kazandırmanın ve krallığı gereksiz bir savaştan kurtarmanın mutluluğuyla köye döndüler. Artık Karl, zaman zaman dağa çıkan çocuklara buzdan çiçekler yapar, onlarla “donmuş nefes” oyunları oynar ve tabii ki Nurettin'in annesinin poğaçalarını dört gözle beklerdi. Herkes anladı ki, bazen en büyük kaleler bile bir sıcak gülümseme, biraz empati ve bolca poğaçayla eriyebilir, tıpkı buzdan kalpler gibi.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
