Ömer Asaf ve Zıpır Ejderha'nın Altın Macerası

Ömer Asaf, altı yaşındaki neşeli mi neşeli bir çocuktu. Gözleri parıl parıl, gülümsemesi ise güneş gibiydi. En sevdiği şeylerden biri, köyün hemen yanındaki Işıltılı Dere Vadisi'nde maceralara atılmaktı. Bugün de pırıl pırıl parlayan bir kelebeğin peşinden koşarken, birden ayağı takıldı ve küçük bir tümseğe düştü. Ama bu düşüş sıradan bir düşüş değildi! Çünkü Ömer Asaf kalktığında, toprağın üzerinde parlayan, ufacık bir şey gördü.

Eğilip baktığında, gözlerine inanamadı! Bu, avucuna sığacak büyüklükte, ışıl ışıl parlayan, gerçek bir altın paraydı! Ömer Asaf'ın kalbi sevinçle pır pır etti. "Vay canına!" diye fısıldadı. Tam o sırada, vadiden tuhaf bir ses geldi: "Hımmf! Nerede bu benim pırıltılım? Yine mi kayboldu?"

Ömer Asaf başını kaldırdığında, gözleri fal taşı gibi açıldı. Karşısında kocaman, yeşil pullu, ama bir o kadar da komik görünümlü bir ejderha duruyordu! Bu, Zıpır Ejderha'ydı! Zıpır Ejderha, vadinin en unutkan ve en sevimlisiydi. Uçarken sağa sola çarpar, horladığında minik bulutlar çıkarırdı. En sevdiği şey ise, pırıl pırıl parlayan her şeyi toplamaktı.

Zıpır Ejderha, hüzünlü hüzünlü etrafına bakınıyordu. Sanki çok değerli bir şeyini kaybetmiş gibiydi. Ömer Asaf, elindeki altın paraya baktı, sonra Zıpır Ejderha'ya. Acaba bu altın para ona mı aitti? İçinden bir ses, "Sakla onu, kimse görmedi," dedi. Ama Ömer Asaf'ın annesi her zaman dürüst olmanın ne kadar önemli olduğunu öğretmişti. "Başkasının eşyasına sahip çıkmak hiç doğru değil," derdi.

Ömer Asaf derin bir nefes aldı ve elindeki altın parayı sıkıca tutarak Zıpır Ejderha'ya doğru yürüdü. "Merhaba Zıpır Ejderha!" dedi neşeyle. "Bir şeyini mi kaybettin?"

Zıpır Ejderha kocaman gözlerini Ömer Asaf'a çevirdi. "Ah, evet küçük dostum! Benim en sevdiğim, \"Şıkır Şıkır\" adını verdiğim altın param kayboldu! Onu tam da şu çalıların yanına bırakmıştım, herhalde yuvarlandı gitti!" Ejderha'nın burnundan minik bir duman halkası çıktı.

Ömer Asaf, elini uzattı ve parlayan altın parayı gösterdi. "Acaba bu mu, Zıpır Ejderha?"

Ejderha'nın yüzünde şaşkınlık dolu bir ifade belirdi. Gözleri birden kocaman oldu ve bir anda sevinçle doldu. "Aaaah! Şıkır Şıkır! Buldum seni! Sen ne kadar dürüst bir çocuksun Ömer Asaf!" Zıpır Ejderha, sevinçten havalanıp küçük bir takla attı, neredeyse bir ağaca çarpıyordu ama son anda toparlandı.

"Senin dürüstlüğün beni çok mutlu etti!" dedi Zıpır Ejderha coşkuyla. "Gel bakalım, sana pırıltılı koleksiyonumu göstereyim!" Ejderha, Ömer Asaf'ı sırtına nazikçe bindirdi ve gökyüzüne doğru yükseldiler. Ömer Asaf, Zıpır Ejderha'nın sırtında, vadinin üzerinde uçarken, altındaki ışıl ışıl parlayan gölü, rengarenk çiçekleri ve uzaktan görünen köyünü izledi. Hayatında ilk defa bir ejderhanın sırtında uçuyordu! Bu, paha biçilemez bir maceraydı!

O gün Ömer Asaf, altından daha değerli bir şeyin olduğunu öğrendi: Dürüstlük! Dürüstlük sayesinde hem yeni bir arkadaş edinmiş, hem de hayatının en eğlenceli macerasını yaşamıştı. Zıpır Ejderha da o günden sonra altınlarını daha dikkatli saklamayı, ama en önemlisi, dürüst bir arkadaşa sahip olmanın ne kadar kıymetli olduğunu öğrendi. İkisi de vadideki en mutlu ve en parlak arkadaşlardı.