Pera ve Tabaktaki Cesur Mangal Tavuğu

Pera, iki yaşında pırıl pırıl gözlü, minicik bir kızdı. En sevdiği oyun, renkli bloklarla kuleler yapmaktı. Ama bazen, yemek zamanı geldiğinde, Pera'nın minik burnu havaya kalkar, tabağına şöyle bir bakar ve "Hımm, ben bunu istemiyorum ki!" derdi. Annesi ve babası ona, yemeğin ne kadar önemli olduğunu anlatırlardı ama Pera'nın aklı hep oyunlardaydı.

Bir akşam, Pera'nın annesi mis gibi kokan mangalda tavuk hazırlamıştı. Tavuklar nar gibi kızarmış, kokusu tüm evi sarmıştı. Pera tabağını görünce gözleri parladı, ilk lokmayı iştahla yedi. Ama sonra, aklına en sevdiği oyuncağı geldi ve kaşığı elinden bıraktı. Tabağında daha bir sürü lezzetli tavuk ve pilav vardı.

Tam o sırada, Pera'nın tabağının yanından minicik bir ışıltı yükseldi. Işıltının içinden minicik, parıldayan kanatları olan bir Yemek Perisi çıktı! Perinin küçücük bir tabağı ve çatalı vardı. Pera gözlerini kırpıştırdı, hayretle periye baktı.

Yemek Perisi, Pera'ya gülümsedi ve minik sesiyle fısıldadı: "Merhaba Pera! Ben Yemek Perisiyim. Biliyor musun, bu lezzetli mangalda tavuk ve pilav, senin için özel olarak hazırlandı. Her bir lokması, senin daha güçlü, daha hızlı ve daha zeki olman için enerji taşıyor. Tabağında kalan yiyecekler çok üzülür, çünkü senin karnını doyurup seni kocaman yapmak isterler."

Pera, perinin dediklerini dikkatle dinledi. Perinin yüzünde hem sevgi hem de hafifçe disiplinli bir ifade vardı. "Bak Pera," dedi Yemek Perisi, "Her yemeğini bitirdiğinde, hem anneni babanı çok mutlu edersin hem de kendin için çok güzel bir şey yapmış olursun. Bu tavuklar seni koşarken daha hızlı, oynarken daha enerjili yapar. Hadi gel, bir lokma daha ye, gör bak ne kadar güçleneceksin!"

Pera, perinin tatlı ama kararlı sesini duydu. Tabağındaki tavuk parçalarına baktı. Onlar sanki ona gülümsüyordu. Pera, kaşığını yeniden eline aldı ve minik bir tavuk parçasını ağzına attı. "Gerçekten çok lezzetliymiş!" dedi şaşkınlıkla. Yemek Perisi başını salladı, gözleri parlıyordu.

Pera, periyi izleyerek yavaş yavaş tabağındaki her şeyi bitirdi. Son lokmayı bitirdiğinde, karnı sıcacık oldu ve kendini çok güçlü hissetti. Sanki gerçekten de daha hızlı koşabilir, daha yüksek kuleler yapabilirdi. Yemek Perisi, Pera'nın başını okşadı ve minik kanatlarını çırparak havaya yükseldi. "Aferin Pera! Sen harika bir çocuksun. Unutma, yemeğini bitiren çocuklar hep güçlü ve mutludur." diyerek gözden kayboldu.

O günden sonra Pera, tabağındaki yemeğe her baktığında Yemek Perisi'nin sözlerini hatırladı. Mangalda tavuğu da, diğer tüm yemekleri de afiyetle yedi. Çünkü biliyordu ki, her bir lokma onu daha güçlü, daha mutlu bir Pera yapıyordu. Ve annesiyle babası da Pera'nın tabağını bitirdiğini görünce çok mutlu oluyorlardı.