Perican ve Parlayan Pınarın Sırrı

Uzak diyarlarda, yemyeşil ağaçların gökyüzüne uzandığı, derelerin şırıl şırıl aktığı, her çiçeğin ayrı bir melodi fısıldadığı büyülü bir orman varmış. Bu ormanın kalbinde, neşeli mi neşeli, kıpır kıpır bir kız yaşarmış: Adı Perican. Perican, ormanı o kadar severmiş ki, her sabah güneşin ilk ışıklarıyla uyanır, ormanın derinliklerinde yeni maceralar peşinde koşarmış. Konuşan sincaplarla saklambaç oynar, parlayan kelebeklerle yarışır, masallardan fırlamış gibi duran dev mantarların altında dinlenirmiş. Tek bir kötü huyu varmış Perican'ın; maceraya o kadar dalarmış ki, bazen kendi temizliğini unuturmuş. Ellerini yıkamayı, saçlarını taramayı, hatta bazen banyo yapmayı bile ertelermiş. "Ne olacak ki?" diye düşünürmüş, "Ormanın toprağı kir değil, doğanın ta kendisi!"

Fakat bir gün, Perican'ın ormanında tuhaf şeyler olmaya başlamış. Ormanın en güzel yerlerinden biri olan, suyu her zaman ışıl ışıl parlayan, içenlere neşe veren Parlayan Pınar, yavaş yavaş rengini kaybetmeye başlamış. Eskiden etrafına yayılan ışıltılı tozlar azalmış, suyu bulanıklaşmış. Perican'ın en yakın arkadaşı, her zaman pırıl pırıl parlayan kürküyle bilinen sincap Pırpır bile donuklaşmış, eski neşesi kalmamış. Perican çok üzülmüş. "Ne oluyor bize?" diye düşünmüş. Sihirli otlar toplamış, şarkılar söylemiş, hatta eski büyü kitaplarını karıştırmış ama hiçbir şey pınara eski ışıltısını geri getirememiş.

Bir akşamüstü, Perican üzgün üzgün bir meşe ağacının altına oturmuşken, ağacın oyuğundan bilge bir baykuş sesi yükselmiş. Baykuş Hektor, ormanın en yaşlı ve en bilgesiymiş. "Perican, yavrucuğum," demiş Hektor, "Büyü sadece sihirli sözlerde ya da parlak tozda değil. Bazen en büyük sihir, en basit şeylerde saklıdır." Perican şaşkınlıkla bakmış. "Ne demek istiyorsun Hektor Amca? Her şeyi denedim!" Baykuş Hektor nazikçe kanatlarını çırpmış. "Pınarın ışıltısı, ormanın kalbinin neşesiyle bağlıdır. Ve ormanın kalbi de senin gibi ormanda yaşayan her canlının kalbiyle... Bir düşün bakalım, son zamanlarda kendin için ne kadar özen gösterdin? Ellerini, yüzünü, saçlarını ne kadar sık temizledin?"

Perican önce biraz alınmış gibi hissetmiş. Sonra düşünmüş. Gerçekten de, günler boyu toprağın içinde oyunlar oynamış, dallarla tırmanmış ama ellerini doğru düzgün yıkamamıştı. Saçları karmakarışık, kıyafetleri toz içindeydi. Kendi kendine, "Acaba bunun pınarla ne ilgisi olabilir ki?" diye mırıldanmış. Ama Hektor Amca'nın sözleri aklına takılmıştı. "En basit şeyler..."

Ertesi sabah Perican, ormanın derinliklerindeki küçük, sıradan bir dereye gitmiş. Önce ellerini sabunla (doğadan elde edilmiş özel bir sabunla tabii ki!) güzelce yıkamış. Toprak kokan elleri, mis gibi çiçek kokmaya başlamış. Sonra dereye girip, uzun zamandır ertelediği banyosunu yapmış. Saçlarını defalarca durulamış, parmaklarıyla taramış. Yıkandıkça içinden bir neşe dalgası yükseldiğini hissetmiş. O banyodan çıktığında, kendini hem hafiflemiş hem de pırıl pırıl hissetmiş. İçinden şarkı söyleme isteği gelmiş ve ormanın neşeli şarkılarını mırıldanarak evine dönmüş.

Perican evine yaklaşırken, gözlerine inanamamış! Parlayan Pınar, şimdi eskisinden de daha parlak, daha ışıltılı akıyordu. Her yer, pınardan yayılan gümüşi tozlarla doluydu ve Pırpır sincap, hiç olmadığı kadar pırıl pırıl parlıyordu, neşeyle dallar arasında zıplıyordu. Perican koşarak pınara gitmiş, ellerini suya sokmuş. Su, tenine değince sihirli bir enerjiyle dolduğunu hissetmiş. İşte o an anlamış Hektor Amca'nın ne demek istediğini. Kendi bedenine iyi bakmak, temiz ve düzenli olmak sadece kendisi için değil, tüm orman için, tüm o büyülü güzellik için önemliymiş. Perican, o günden sonra her maceradan sonra ellerini yıkamayı, düzenli olarak banyo yapmayı hiç ihmal etmemiş. Çünkü biliyormuş ki, temiz bir beden, temiz bir ruhu ve ışıltılı bir ormanı beraberinde getirirmiş. Ve Perican, ormanının en neşeli, en maceraperest ve en temiz kızı olarak, uzun yıllar mutlu yaşamış, ormanının büyüsünü de hep canlı tutmuş.