Bir zamanlar, yemyeşil tepelerin arasında, kuleleri gökyüzüne uzanan bembeyaz bir şatoda küçük Prens Erkut yaşarmış. Erkut, kocaman şatosunda oyuncaklarıyla oynar, bahçelerde koşar dururmuş. Ama bazen, en güzel oyuncağıyla bile oynarken içinde küçük bir eksiklik hisseder, kalbinde minik bir bulut gezermiş. Annesi Kraliçe ve babası Kral, Erkut'un bu halini fark etmişler. Ona her şeyi sunsalar da, Erkut'un gözlerindeki parıltı bazen biraz sönük kalırmış.
Bir gün, Kraliçe Anne, Erkut'u yanına çağırmış. "Sevgili Erkut'um," demiş şefkatle, "Şatonun dışındaki dünyada, tıpkı senin gibi birçok çocuk var. Onların gittiği harika bir yer var, adı okul. Orada yeni arkadaşlar edinir, şarkılar söyler, resimler yapar ve dünyayı keşfetmeyi öğrenirsin. Okul, kalpleri iyilikle dolduran, zihinleri bilgiyle aydınlatan bir yerdir." Erkut merakla gözlerini açmış. Okul ne demekti? Şatonun dışındaki o sihirli yer nasıl bir yerdi?
Ertesi sabah, Erkut yepyeni, rengarenk sırt çantasını takmış ve Kral ile Kraliçe'nin eşliğinde okula doğru yola çıkmış. Okulun bahçesi, rengarenk çiçeklerle doluymuş. İçeriden gelen çocuk sesleri, neşeli şarkılar ve kıkırdamalar Erkut'un kalbini ısıtmış. İçeri girdiğinde, onu güler yüzlü öğretmeni karşılamış. "Hoş geldin Erkut," demiş öğretmen, "Burada herkes birbiriyle arkadaş olur, bilgilerini paylaşır ve birbirine yardım eder."
Erkut ilk başlarda biraz çekingenmiş. Ama çok geçmeden, yeni arkadaşlarıyla tanışmış. Onlarla birlikte renkli boyalarla resimler yapmış, sayılarla oynamış ve harfleri tanımaya başlamış. En çok da, arkadaşlarıyla birlikte oyun oynamayı, oyuncaklarını paylaşmayı sevmiş. Bir gün, bir arkadaşının kalemi yere düştüğünde, Erkut hemen eğilip kalemi ona uzatmış. Arkadaşı ona sıcacık gülümsemiş. Bu küçük iyilik, Erkut'un içini mutlulukla doldurmuş. Okulda, her gün yeni bir şeyler öğreniyor, yeni iyilikler yapıyor ve kalbindeki o küçük bulutun dağıldığını hissediyormuş.
Okul, sadece ders öğrenmekle kalmıyor, aynı zamanda arkadaşlıkların, paylaşmanın ve iyilik yapmanın ne kadar değerli olduğunu da öğretiyormuş Erkut'a. Artık şatosuna döndüğünde eskisi gibi yalnızlık hissetmiyormuş. Okulda öğrendiği şarkıları mırıldanıyor, arkadaşlarıyla yaşadığı güzel anıları hatırlıyor ve yarın okula tekrar gideceği için sabırsızlanıyormuş. Erkut, okulun sadece bir bina olmadığını, kocaman bir arkadaşlık ve iyilik dünyası olduğunu anlamış. Ve bu dünya, onun kalbini her gün biraz daha aydınlatıyormuş.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
