Prenses Belis ve Cesaretin Işıltısı

Bir zamanlar, yemyeşil bahçeleri ve ışıl ışıl parlayan kuleleriyle ünlü, neşe dolu bir krallıkta, kalbi iyilikle çarpan küçük bir prenses yaşarmış. Adı Belis'miş. Belis, her sabah uyandığında ilk iş, annesi Kraliçe’nin odasına koşmak olurmuş. Annesiyle sıcacık bir kucaklaşma, günün en güzel başlangıcıymış onun için. Kraliçe de Belis'e aynı coşkuyla karşılık verir, onu sevgi dolu öpücüklerle sarıp sarmalarmış.

Belis’in en iyi arkadaşı ise kıvır kıvır saçlı, gözleri pırıl pırıl parlayan Ecem’miş. İkisi sarayın kocaman bahçelerinde kelebekleri kovalar, renkli çiçeklerin arasında saklambaç oynar, kahkahaları tüm saraya yayılırmış. Birlikte hayaller kurar, masallar anlatırlarmış. Kraliçe, Belis’in nazik kalbini, etrafına yaydığı sevgiyi çok beğenirmiş. Ama aynı zamanda, Belis’in bazen kendini ifade etmekte çekingen davrandığını, biraz daha cesur olması gerektiğini de fark etmiş.

Bir gün Kraliçe, Belis’i yanına çağırmış. “Canım kızım,” demiş, elini şefkatle Belis’in yanağına koyarak, “Bir prenses sadece güzel giysiler giymez ya da en güzel dansları bilmez. Gerçek bir prenses, kalbi kadar zihni de güçlü olandır. Kendine güvenmeli, her durumda doğru olanı söylemekten çekinmemeli ve hem kendini hem de sevdiklerini korumayı bilmeli.” Belis, merakla annesine bakmış. “Ama anneciğim, nasıl yapacağım bunu?” diye sormuş. Kraliçe gülümsemiş. “Senin içinde zaten bu güç var. Sadece onu keşfetmen gerekiyor. Sana bazı özel ‘oyunlar’ öğreteceğim. Bu oyunlar seni daha cesur, daha akıllı ve daha özgüvenli yapacak.” Belis, annesinin sevgisiyle dolup taşarak bu yeni ‘derslere’ büyük bir hevesle başlamış. Her gün yeni bir şey öğreniyor, kendini daha güçlü ve mutlu hissediyormuş.

Günler geçmiş, Belis annesinin öğrettiklerini hiç unutmuyormuş. Bir öğleden sonra Belis ve Ecem, sarayın yakınındaki ormanlık alanda oynamaya gitmişler. Orada daha önce hiç görmedikleri, onlardan biraz daha büyük bir çocukla karşılaşmışlar. Çocuk, onların oyunlarını bozmaya başlamış, Ecem’in özenle yaptığı kumdan kaleyi aniden yıkmış ve onlarla alay etmiş. Ecem’in gözleri dolmuş, çok üzülmüştü. Belis, ilk başta ne yapacağını bilememiş. Ama sonra annesinin sevgi dolu sesi kulaklarında çınlamış: “Kendine güven, doğru olanı söylemekten çekinme.”

Belis derin bir nefes almış. Sesi, kendi bile şaşırdığı bir kararlılıkla çıkmış: “Dur bakalım! Bu yaptığın doğru değil. Bizim oyunumuzu bozmaya ya da arkadaşımı üzmeye hakkın yok.” Çocuk, Belis’in bu kadar cesurca konuşmasına şaşırmış. Belis, sakin ama kendinden emin bir şekilde devam etmiş: “Herkesin kendine ait bir alanı ve oyunları vardır. Başkalarına saygı duymak çok önemlidir. Eğer sen de güzel bir kale yapmak istiyorsan, gel beraber yapalım. Ama başkalarının emeğini böyle yıkamazsın.” Çocuk, Belis’in bu kadar nazik ama bir o kadar da kararlı sözlerinden çok etkilenmiş. Utanmış ve Ecem’den özür dilemiş. Belis ve Ecem, onu da oyunlarına davet etmişler. Birlikte daha büyük, daha güzel bir kale yapmışlar. O günden sonra, Belis sadece güzel bir prenses olmakla kalmamış, aynı zamanda cesur, kendine güvenen ve herkese saygıyla davranan bir prenses olmuş. Annesinin sevgisi ve öğrettikleri sayesinde, içinde taşıdığı gücü keşfetmişti. Ecem de arkadaşına hayran kalmış, Belis’le gurur duymuş. Sarayda her zaman neşe ve coşku eksik olmazmış, çünkü Belis artık hem kendini hem de etrafındakileri koruyabilen, kalbi sevgiyle dolu bir prensesmiş.