Prenses Ege, masalsı bir diyarın en neşeli ve en meraklı prensesiydi. Gözleri pırıl pırıl, kalbi macera ateşiyle doluydu. Kalesi, yemyeşil bahçelerle çevriliydi ama Ege’nin aklı hep, kalenin arkasındaki 'Fısıltılı Gölge Ormanı'ndaydı. Büyükler bu ormanın derinliklerinde garip sesler, ürkütücü gölgeler ve hatta 'Gölge Canavarları' olduğunu söylerdi. Ancak Ege, bir gün bu gizemi kendi gözleriyle görmek istiyordu. Bu orman hakkında anlatılan hikayeler, onu hem biraz korkutuyor hem de müthiş bir şekilde kendine çekiyordu. Cesur yüreği, bu gizemi çözmeye karar verdi.
Bir öğleden sonra, güneş batmaya yakınken, Ege kimseye haber vermeden ormanın patikasına süzüldü. İlk başlarda her yer ışıl ışıldı, kelebekler uçuşuyor, kuşlar şarkı söylüyordu. Ama Ege ormanın derinliklerine doğru yürüdükçe, ağaçlar sıklaştı, güneş ışığı azalmaya başladı. Etrafı giderek daha karanlık bir hale bürünüyordu. Kuş seslerinin yerini, rüzgarın yapraklar arasında çıkardığı garip fısıltılar aldı. Ağaçların gölgeleri uzadı, sanki ellerini Ege’ye uzatıyorlarmış gibi görünüyordu. Kalbi pat pat atıyordu.
Birden uzaktan garip bir hışırtı duydu. Ardından 'gıcır, gıcır' diye sesler gelmeye başladı. Sanki görünmez bir şey dalları itiyordu. Ege korkuyla etrafına bakındı. İşte o an, kocaman bir ağacın arkasından simsiyah, uzun boylu bir gölge belirdi. Sanki rüzgarla dans ediyor gibiydi ama hareketleri çok hızlıydı. Ege’nin adını fısıldıyormuş gibi geldi kulağına: 'Ege... Ege...' Kısa bir süre sonra, başka ağaçların arasından farklı farklı gölgeler de çıkmaya başladı. Bazılarının gözleri karanlıkta parlıyor gibiydi. Ege bir anda kendini 'Gölge Canavarları' tarafından çevrelenmiş gibi hissetti. Titremeye başladı. Yüreği hızla çarpıyordu, bacakları adeta yere yapışmıştı. Ne yapacağını bilemiyordu.
Tam o anda, annesinin ona her zaman söylediği sözler aklına geldi: “Unutma Ege’ciğim, en karanlık gecenin bile bir yıldızı vardır. Yeter ki sen o yıldızı bulmaya cesaret et.” Ege cebindeki küçük, parlak tılsımlı kolyeyi hatırladı. Bu, anneannesinin ona verdiği, içinde minik bir aytaşı bulunan bir kolyeydi. Kolyeyi çıkardı, sıkıca avucunda tuttu. Derin bir nefes aldı ve titreyen sesiyle, “Ben korkmuyorum!” diye haykırdı. Aslında biraz korkuyordu ama sesini cesur çıkarmaya çalıştı. Sonra kolyeyi gökyüzüne doğru kaldırdı.
Aytaşının gizemli ışığı, kolyeden yayılarak ormanın içindeki karanlığı yavaşça aydınlatmaya başladı. Işık yayıldıkça, 'Gölge Canavarları' denen varlıklar küçülmeye, silikleşmeye başladı. Bir anda, o ürkütücü gölgelerin aslında kocaman ağaçların dalları olduğunu, parıldayan gözlerin ise sadece ormanda yaşayan dost canlısı baykuşlar ve ateş böcekleri olduğunu gördü. Hışırtılar, yaprakların rüzgarda dans etmesi, 'gıcır gıcır' sesler ise eski ağaçların kendi kendilerine çıkardığı seslerdi. Ege, korkudan donakaldığı yerde bir anda gülümsedi. Meğer tüm bunlar, sadece kendi hayal gücünün bir oyunuymuş!
Prenses Ege, aytaşı kolyesinin ışığında ormandan kolayca çıkış yolunu buldu. Kaleye döndüğünde, kalbi hala hızla çarpıyordu ama bu sefer korkudan değil, yaşadığı maceranın heyecanındandı. O günden sonra Fısıltılı Gölge Ormanı, Ege için artık korkutucu bir yer değil, cesaretini keşfettiği büyülü bir anı haline gelmişti. Herkesin korktuğu yerlerde bile bazen sadece yanlış anlaşılan gölgeler olduğunu ve ışığın gücüyle her şeyin değişebileceğini öğrenmişti. Prenses Ege, artık çok daha cesur bir prensesti.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
