Prenses Zeren ve Kristal Köprü

Prenses Zeren, mis kokulu mor leylakların açtığı Çiçek Vadisi’nin huzurlu prensesiydi.

Sarayın serin mermer avlusundan, nehrin ötesinde uzanan Altın Dağlar Krallığı’nı izlemeyi çok severdi.

Bir akşamüstü, iki krallığı birbirinden ayıran geniş nehrin kıyısında kehribar sarısı bir ışık parıldadı.

Bu ışıltı, karşı kıyının genç ve adil kralı Mert’in fenerinden geliyordu. Mert, gün batarken nehir kıyısına iner, suyun yüzüne yansıyan renkleri ve karşı kıyıdaki mor çiçekli vadileri seyrederdi. İki genç hükümdar, nehrin iki yakasından birbirlerine el sallar, aralarındaki dostluğun ve sıcak sevginin günden güne büyüdüğünü hissederlerdi. Fakat aralarında aşılması güç bir engel vardı. İki diyarı ayıran Çiy Nehri, akşam olunca kalın, billur gibi parlayan soğuk bir sisle örtülürdü. Bu nehirde ne bir kayık yüzebilir ne de soğuk sularına ayak basılabilirdi. Karşı kıyıya geçmek, iki ülkeyi birleştirmek neredeyse imkânsız görünüyordu.

Ertesi sabah Zeren, sarayın nehir bahçesinde dolaşırken saray bahçıvanı Kaan Efendi ile karşılaştı. Yaşlı bahçıvan, elindeki gümüş makasla taze lavantaları buduyordu. Kaan Efendi, prensesin nehrin karşı kıyısına bakan hüzünlü gözlerini fark etti. Toprağın ve suların dilinden anlayan bilge bahçıvan, hafifçe gülümsedi. Çiy Nehri’nin eski bir efsanesi olduğunu anlattı. Nehir, sadece taşlarla ya da tahtalarla yapılan sıradan köprüleri kabul etmezdi. Onun üzerinden geçebilmek için iki tarafın da kalpten gelen saf sevgisini ortaya koyması gerekirdi. Korkuyu ve tereddüdü unutup adım atanlar için su, yol verirdi.

Tam o sırada gökyüzünden süzülen beyaz kanatlı turna kuşu Lora, Zeren’in omzuna kondu. Lora, iki diyar arasında özgürce uçabilen yegâne kuştu. Gagasında Mert’in gönderdiği küçük, altın sarısı bir çan çiçeği vardı. Çiçeğin kokusu taze dağ kekiği ve ılık güneş gibi kokuyordu. Lora, Mert’in de nehir kıyısında beklediğini, iki krallığı ayıran bu engeli aşmak için sabırsızlandığını fısıldadı. Mert, kalbindeki sevginin her türlü mesafeden daha güçlü olduğuna inanıyordu. Zeren gülümsedi, yüreğindeki çekingenlik bir anda dağıldı. Sevginin her engeli aşabilecek en büyük güç olduğunu biliyordu. Kendi kararını verdi, nehir kıyısına inecek ve Mert’e doğru yürüyecekti.

Akşamın mor alacakaranlığı çöktüğünde nehir yine serin bir sisle kaplandı. Sis, havada küçük su damlacıkları bırakıyor, serinliği tene dokunuyordu. Zeren nehrin kenarına geldi. Karşı kıyıda Mert duruyordu, elindeki fenerin sıcak ışığı sisin arasından parıldıyordu. İkisi de aynı anda suya doğru bir adım attılar. Zeren, bahçesinden getirdiği leylak çiçeğini akıntıya bıraktı. Mert de altın çiçeğini suya uzattı. İki kalbin ritmi aynı anda hızlandı ve ikisi birden aynı sözleri fısıldadı:

Yürekten seven bir adım atar, sevgiyle örülen yollar parlar.

O anda suyun üzerinde bir kıpırtı oldu. Akıntıya bırakılan iki çiçek suyun ortasında birbirine dokundu. Nehrin üzerindeki soğuk sis, hafif bir meltemle dağılmaya başladı. Su damlacıkları havada asılı kaldı ve ay ışığıyla aydınlanan kristal taşlara dönüştü. Nehrin iki yakası arasında parıltılı, sağlam bir geçit beliriverdi. Zeren cesaretle taşların üzerine bastı. Attığı her adımda taşlar sıcacık bir ışıkla parlıyordu. Karşıdan da Mert aynı güvenle ilerliyordu. İkisi nehrin tam ortasında buluştu.

Yeniden aynı fısıltı duyuldu:

Yürekten seven bir adım atar, sevgiyle örülen yollar parlar.

Mert, Zeren’in elini tuttu. Parmaklarının birbirine değdiği an, iki krallığın gökyüzü aynı tatlı maviye büründü. Çiy Nehri artık bir ayrılık çizgisi değil, iki ülkeyi birbirine bağlayan parlak bir yoldur. Sevgileri, nehrin soğuk sularını ısıtmış, iki krallığın insanlarına da huzur getirmişti. Artık mor çiçekler ile altın dağlar birbirine komşu değil, bir bütündü.

Vakit geceye kavuşurken gökyüzü binlerce yıldızla doldu. Zeren odasına döndüğünde içinde derin bir dinginlik vardı. Pencerelerden içeri hafif bir leylak kokusu süzülüyordu. Yumuşacık yatağına uzandı, ipek yorganını göğsüne kadar çekti. Karşı kıyıdaki altın sarısı ışıklar artık yabancı bir yerin değil, sevgiyle bağlandığı bir evin ışıklarıydı. Aldığı her nefeste göğsü yavaşça inip kalktı. Yıldızlar nehrin sakin sularına parlak masallar fısıldarken Zeren gözlerini kapadı ve derin, tatlı bir uykuya daldı.