Sibel ve Samet'in Yıldızlı Yuvası

Sibel ve Samet, ahşap kokulu geniş bir odada büyük bir masanın başında oturuyorlardı. Masanın üzerinde duran kalın kitaplar, yaklaşan büyük kamu sınavının fısıltılarını taşıyordu. Akşamın sarı ışığı pencerelerden içeri süzülürken, Sibel derin bir nefes alıp başını önündeki kâğıtlara doğru yasladı.

Sınav hazırlığı uzun ve sabır isteyen bir yolculuk gibiydi. Sayfalar dolusu kanunlar, sayılar ve bilgiler, odanın sessizliğinde aşılması güç bir dağ gibi görünüyordu. Sibel bazen bilgilerin zihninden uçup gittiğini düşünüyor, zorlu sorular karşısında tereddüt ediyordu. Tam o anda Samet bir fincan sıcak, buğulu ıhlamuru masaya bıraktı. Odanın içine taze tarçın ve bal kokusu yayıldı. Samet her zaman olduğu gibi onun yanı başındaydı; bir gölge kadar sessiz ama bir kale kadar sağlam bir destekçiydi. Sibel’in gözlerindeki yorgunluğu hemen anladı, sandalyeyi çekip yanına oturdu ve önündeki notları sevgiyle düzeltti.

"Yalnız değilsin," dedi Samet, gözlerinin içi gülümseyerek. "Birlikte adımladığımız her yol eninde sonunda aydınlığa çıkar."

Sonra birbirlerine güç vermek için ezberledikleri o küçük sözü hatırlattı:

"Yan yana olunca iki yürek, hafifler önümüzdeki her büyük emek."

Sibel gülümsedi. Bu söz odanın içinde dolaştı, yüreğine sıcacık bir ferahlık bıraktı.

Ertesi sabah erkenden kalkıp kentin en eski kütüphanesine gittiler. Orada saçları ak, gözlüğü burnunun ucunda duran bilge memur Hamdi Amca çalışıyordu. Hamdi Amca yıllardır o salonda ter döken çalışkan gençleri izlemişti. Gençlerin masadaki özenli defterlerine baktı, sonra yanlarına yaklaştı.

"Bilgi dediğiniz şey, tek bir kişinin sırtında taşınırsa ağır bir yüktür evlatlarım," dedi Hamdi Amca. Elindeki eski, deri kaplı rehber defterini masaya bıraktı. "Ama iki kişi birbirine inanır, birinin eksiğini diğeri tamamlarsa o yük kanatlanıp hafif bir kuşa dönüşür."

Sibel ve Samet o günden sonra çalışma düzenlerini değiştirdiler. Artık tek başlarına sessizce okumuyorlardı. Samet karmaşık konuları birer serüven masalı gibi neşeyle anlatıyor, Sibel ise en zor kuralları eğlenceli bilmecelere çeviriyordu. Birbirlerinin eksiklerini sabırla dinliyor, anlamadıkları her konuyu defalarca tekrar ediyorlardı. Ne zaman biri yorulup defteri kapatmak istese, diğeri elini tutuyor ve aynı nakaratı fısıldıyordu:

"Yan yana olunca iki yürek, hafifler önümüzdeki her büyük emek."

Büyük sınavdan birkaç gün önce Sibel yine hafif bir endişeye kapıldı. Çözdüğü deneme sınavındaki birkaç soru onu yanıltmış, zihnini karıştırmıştı. Kalem parmaklarının arasında durdu, akşamın serinliği içine doldu. Samet hemen arkasından gelip omzuna yumuşak bir hırka bıraktı. Ona duyduğu sonsuz sevgiyle baktı.

"Kendi yeteneğini ve emeğini benim gördüğüm gibi görseydin, hiçbir sorunun seni durduramayacağını bilirdin," dedi Samet.

Sibel, Samet’in sesindeki o sarsılmaz inançta kendi iç gücünü yeniden buldu. Kendi tereddüdünü aşmanın en güzel yolunun, sadece çok çalışmak değil, kendine ve yanındaki yol arkadaşına güvenmek olduğunu o an fark etti. Birlikte son notları gözden geçirdiler, lambayı kapatıp iç huzuruyla dinlendiler.

Büyük gün geldiğinde hava pırıl pırıldı. Sınav salonunda sadece kurşun kalemlerin kâğıt üzerindeki hışırtısı ve duvar saatinin sakin tıkırtısı duyuluyordu. Sibel sorulara baktığında, Samet ile birlikte çalıştıkları anları hatırladı; sorular artık yabancı değil, emekle örülmüş tanıdık dostlar gibiydi. Kalemi sayfada güvenle aktı.

Haftalar sonra kapı çalındı. Gelen, mahallenin emektar postacısı Nuri Bey’di. Elinde resmi mühürlü büyük beyaz bir zarf vardı. Nuri Bey neşeyle gülümsedi, zarfı uzatırken "Müjdeli haberler güzel yüreklere tez gelir!" dedi.

Zarf açıldığında büyük bir sevinç odayı doldurdu. İkisi de sınavdan fevkalade yüksek puanlar almıştı. Üstelik ikisinin de tayini aynı resmi daireye, kentin en güzel arşiv merkezine memur olarak çıkmıştı. Samet’in desteği, Sibel’in azmi ve aralarındaki büyük sevgi meyvesini vermişti. Birlikte çalışacaklar, aynı çatı altında insanlara fayda sağlayacaklardı. Çok geçmeden, pencereleri yeşil bir koruluğa bakan, küçük bir bahçesi olan huzurlu bir yuva kurdular. Masanın başköşesine de ilk günkü o çalışma defterini yerleştirdiler.

Şimdi günün tüm tatlı yorgunluğu usulca geride kalıyor. Pencerenin ardında gökyüzü, lacivert kadife bir örtü gibi serilmiş; yıldızlar sakin ışıklarını geceye bırakıyor. Sokaktaki fısıltılar dindi, her köşe derin bir dinginliğe büründü. Yatağın yumuşacık örtüsü sıcacık bir güvenle sarıyor bedeni. Yastık tüy gibi hafif, nefesler yavaş, ritmik ve huzurlu. Bütün çabalar yerini buldu, bütün yollar güzel bir yuvaya ulaştı. Göz kapakları kendiliğinden ağırlaşıyor. Tatlı rüyalar odanın havasına karışıyor ve uyku, usulca dinlendirici kollarına alıyor.