Uçsuz bucaksız yemyeşil bir ormanda, adına yakışır bir kurt yaşarmış: Toprak. Toprak, diğer kurtlar gibi ulumayı, hızlı koşmayı ve avlanmayı severmiş. Ama Toprak'ın diğer kurtlardan bir farkı varmış: Onun Damla adında bembeyaz tüylü, minik bir tavşan arkadaşı varmış. Damla, ormanın en neşeli, en zıpır tavşanıymış. Toprak ve Damla, ormanda saatlerce kovalamaca oynar, saklambaç oynar, dere kenarında oturup suyun akışını izlerlermiş. Damla, Toprak'ın kocaman pençeli patilerine hiç aldırış etmez, bazen onun sırtına atlayıp tüm ormanı gezermiş. Toprak da Damla'nın minik burun hareketlerine, zıpır kulaklarına hayran kalırmış. Bu dostluk, tüm ormanı şaşırtırmış.
Günler geçtikçe Toprak büyüyormuş. İçindeki kurt içgüdüleri de onunla birlikte büyüyormuş. Av zamanı geldiğinde, Toprak'ın midesi guruldamaya başlarmış. Gözleri, ormandaki minik hayvanları aramaya başlarmış. İşte o zaman, kalbinde bir sıkışma hisseder, Damla'yı düşünürdün. "Ben bir kurdum," diye fısıldarmış kendi kendine, "Tavşanlar benim yiyeceğimdir. Ama Damla... Damla benim arkadaşım. Onu nasıl yiyebilirim ki?" Bu düşünce, Toprak'ın içini kemiren bir kurt gibiymiş. Damla'yı görmekten bile çekinmeye başlamış. Onunla oynarken aklına kötü düşünceler gelince kendini çok utanmış hissedermiş.
Damla, Toprak'ın değiştiğini fark etmiş. Arkadaşının eskisi gibi gülmediğini, onu gördüğünde garip bir hüzünle baktığını anlamış. Bir gün, Toprak yine Damla'dan uzak durmaya çalışırken, Damla yanına gelmiş. "Toprak," demiş kısık sesiyle, "Neyin var? Artık benimle oynamak istemiyor musun?" Toprak, Damla'nın gözlerindeki saf üzüntüyü görünce dayanamamış. Yere oturmuş ve uzun uzun düşünmüş. Damla'yı ne kadar çok sevdiğini, onunla geçirdiği her anın ne kadar değerli olduğunu bir kez daha anlamış. İçindeki kurt içgüdüsüyle sevgi arasında büyük bir savaş varmış ama sevgi, bu savaşın galibi olmaya kararlıymış.
Toprak, derin bir nefes almış. "Damla," diye başlamış, sesi titrekmiş, "Ben bir kurdum ve doğam gereği... bazı şeyleri yapmam gerekiyor. Ama sen... sen bambaşkasın. Sen benim can dostumsun. Seni korumak, seni sevmek, seni mutlu görmek... benim için her şeyden önemli. Benim içimdeki kurt, seni yemek istese bile, benim kalbim buna izin vermez. Çünkü ben seni çok seviyorum, Damla." Damla, Toprak'ın bu içten sözlerini duyunca gözleri dolmuş. Toprak'ın burnunu okşamış minik patileriyle. "Ben de seni çok seviyorum, Toprak. Sen benim en iyi arkadaşımsın."
O günden sonra Toprak, içindeki kurt içgüdüsüyle yaşamayı öğrenmiş ama sevginin yolunu seçmiş. Kendine başka avlar bulmuş, ormandaki diğer hayvanlara zarar vermemeye özen göstermiş. Damla ile dostlukları, ormanın en büyük dersi olmuş. Sevginin, doğanın bile kurallarını değiştirebileceğini, kalbin sesini dinlemenin en doğru yol olduğunu herkese göstermişler. Toprak, Damla'yı yemeye kıyamamış çünkü gerçek sevgi, tüm içgüdülerin ve beklentilerin üzerinde bir güçtü. Ve bu güç, Toprak'ı sadece bir kurt olmaktan çıkarıp, kocaman kalpli bir dosta dönüştürmüştü. Onların dostluğu, ormanda nesilden nesile anlatılan en güzel masal olmuş.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
