Yağız Alp ve Konuşkan Papağan Papagan'ın Neşeli Günü

Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil ormanların derinliklerinde, çiçeklerin rengarenk açtığı, kuşların cıvıl cıvıl öttüğü neşeli bir köy varmış. Bu köyde, adı Yağız Alp olan, pırıl pırıl gözlü, minicik bir yavru kurt gibi meraklı bir çocuk yaşarmış. Yağız Alp her sabah erkenden kalkar, penceresinden dışarıyı seyreder, yeni günde onu nelerin beklediğini hayal edermiş. Ama bu köyün en ilginç sakinlerinden biri de, rengarenk tüyleri olan, adı Papagan olan bir papağanmış. Ah, bu Papagan! Durmadan konuşur, birini görse hemen söze dalarmış. Havadan, sudan, ağaçlardan, kuşlardan… Ona yeter ki gevezelik olsun! Dünyadaki her şeyi anlatırmış durup dururken.

Bir gün, güneş ışıl ışıl parlıyor, kelebekler havada dans ediyormuş. Papagan, en sevdiği elma ağacının en yüksek dalına konmuş, etrafı gözlüyormuş. "Acaba kimler geçiyor? Kiminle sohbet etsem?" diye kendi kendine mırıldanıyormuş. Tam o sırada, karşı ağaçtan "Gu-guk! Gu-guk!" diye neşeli bir ses gelmiş. Bu ses, guguk kuşunun sesiymiş! Papagan'ın gözleri hemen parlamış. "Ayol, guguk kuşu! Ne haber? Buralarda neler yapıyorsun? Yeni bir şarkı öğrendin mi? Ben dün o kadar çok şey öğrendim ki! Bak, ben sana anlatayım..." diye hemen söze başlamış. Guguk kuşu şaşkın şaşkın Papagan'a bakarken, Papagan durur mu hiç? "Bizim Yağız Alp de şimdi ders çalışıyor olmalı! Ne kadar çalışkan bir çocuk! Kitaplarını açmış, renkli kalemleriyle resimler yapıyor, harfleri öğreniyor. Ne kadar güzel değil mi? Öğrenmek ne kadar eğlenceli! Yeni bilgiler edindikçe dünyamız nasıl da genişliyor! Benim bile yeni kelimeler öğrenmem lazım!" diye cıvıldamış.

Papagan, guguk kuşuna Yağız Alp'in nasıl dikkatlice ders çalıştığını anlatmaya devam ediyormuş. "Mesela, Yağız Alp dün kuşların kanatlarının nasıl uçtuğunu öğrenmiş. Bana da anlattı. Ne kadar ilginç değil mi? Ben de uçuyorum ama nasıl uçtuğumu hiç bu kadar detaylı düşünmemiştim! O yüzden Yağız Alp gibi dikkatli olmak, ders çalışmak çok önemli. Her gün yeni bir şey öğrenmeliyiz, tıpkı bir fidanın her gün biraz daha büyümesi gibi! Bakın, şu çiçeklere bakın! Onlar bile her gün güneşi takip ediyor, yeni renkler açıyorlar. Biz de her gün yeni bir bilgiyle içimizi aydınlatmalıyız!" diye heyecanla konuşuyormuş.

Papagan o kadar coşkuluymuş ki, neredeyse daldan düşecekmiş. "Yağız Alp, şimdi de sayıları öğreniyor! Bir, iki, üç, dört! Ne kadar da çok şey sayabiliyor! Ben de sayabilirim! Bir, iki, üç... Ama sonra unutuyorum, çünkü durmadan konuşmaktan aklım karışıyor bazen! Ama olsun, önemli olan denemek, öğrenmeye açık olmak! Herkesin bir öğrenme şekli var değil mi? Kimisi okuyarak, kimisi dinleyerek, kimisi de resim yaparak öğrenir. Yağız Alp hepsiyle birden öğreniyor, o yüzden çok akıllı! Hadi bakalım, sen de guguk kuşu, belki yeni bir melodi öğrenirsin! Ben de gidip Yağız Alp'in yanına, ona yeni öğrendiklerimi anlatayım!" diyerek kanatlarını çırpmış ve Yağız Alp'in oturduğu bahçeye doğru neşeyle uçmuş. Yağız Alp, masasında oturmuş, bir kitabın resimlerine bakarken, Papagan'ın neşeli sesiyle gülümsemiş. Çünkü bilirdi ki Papagan, hem çok konuşur, hem de her zaman doğru ve güzel şeyler söylerdi.