Yekta ve Renklerini Kaybeden Dünya

Yekta, dokuz yaşında, meraklı bir çocuktu. Genellikle sabahları annesinin “Yekta, kalk artık!” sesiyle uyanırdı ama son zamanlarda uyandığında ilk işi yatağının yanındaki tablete uzanmak oluyordu. Sabah kahvaltısı, öğle yemeği, akşam yemeği… Her fırsatta ekranların büyülü dünyasına dalıyor, macera oyunlarının kahramanı oluyordu. Kitaplar ise tozlu raflarda, unutulmuş arkadaşlar gibi bekliyordu. Annesi sık sık "Yekta, biraz da kitap okusan, gözlerin dinlense," dese de, Yekta'nın aklı hep yeni seviyelerdeydi.

Bir sabah, Yekta yatağından kalktığında her şey farklıydı. Odasının duvarları rengarenk piksellerle kaplıydı ve pencereden dışarı baktığında gördüğü manzara, oynadığı en sevdiği oyunlardan birinin dünyasıydı. Gökkuşağı gibi parlayan binalar yerine, devasa bir oyun konsolu şeklindeki yapılar vardı. Yatağından fırlayıp annesinin ve babasının odasına koştu. Annemle babam yataklarında hareketsiz duruyorlardı, gözleri boşluğa bakıyordu sanki bir oyunun donmuş karakterleri gibi. Yekta onlara seslendi, sarstı ama hiçbir tepki alamadı. Kalbi hızla çarpmaya başlamıştı. Odasından sokağa baktığında, diğer evlerin de farklı oyun evrenlerine dönüştüğünü gördü. Komşuların bahçeleri, bir strateji oyununun haritasına benzemişti; ağaçlar, mantar şekilli yapılara dönüşmüştü. Ve en korkuncu, her geçen dakika evrendeki renkler solmaya, grileşmeye başlıyordu. Sanki birisi dünyanın parlaklığını emip alıyordu.

Yekta hızla dışarı çıktı. Sokakta, kendisi gibi şaşkın ve korkmuş birkaç çocuk gördü. Onlardan biri, Zeynep, elinde bir kitap tutuyordu. Kitap, sanki etrafındaki grileşen dünyaya inat, soluk bir ışık yayıyordu. Yekta hemen Zeynep'in yanına koştu. "Ne oluyor böyle Zeynep? Annemle babam da hareket etmiyor!" diye sordu titrek bir sesle. Zeynep, "Ben de anlamıyorum Yekta ama sanırım bu, bizim yüzümüzden oldu," dedi. "Annem hep derdi, 'Kitap okumazsanız hayal gücünüz kurur, dünya grileşir.' Galiba biz çok fazla ekran başında kaldık ve kitapları unuttuk."

Biraz sonra, mahallenin en bilge ve en çok kitap okuyan çocuğu olan Kaan da onlara katıldı. Kaan, gözünde kalın çerçeveli gözlükleriyle gelmişti. "Bu bir oyun değil çocuklar," dedi Kaan, "Bu gerçek! Dünyanın rengi ve ruhu, okuduğumuz kitaplardan beslenirmiş. Biz okumayı bırakınca, dünya da bir oyuna dönüştü, renkleri solmaya başladı. Ebeveynlerimiz de, hayal güçlerinin besinsiz kalmasıyla donup kaldılar." Bu sözler Yekta'nın zihninde şimşekler çaktırdı. Hatırladı, büyükannesi her zaman "Kitaplar kalbin kapısını, aklın penceresini açar," derdi.

Çocuklar bir araya gelip bir plan yapmaya karar verdiler. Kaan'ın evinin arkasındaki eski, büyük kütüphaneye gitmeliydiler. Orada, belki de bu büyüyü bozmanın bir yolunu bulabilirlerdi. Kütüphaneye giden yol, şimdi bir platform oyununun parkuruna dönmüştü. Zıplamalı, tırmanmalı ve ekranlardan fırlayan sanal engelleri aşmaları gerekiyordu. Ama bu kez ellerinde telefon veya tablet yoktu, sadece birbirlerine güvenleri ve umutları vardı. Kaan önde, Zeynep elindeki soluk ışık yayan kitapla arkasından, Yekta ise en cesur adımlarıyla onları takip ediyordu. Yolculuk sırasında, bir tabletin reklam panosu onlara "Gel, yeni seviyeleri keşfet!" diye seslendi. Yekta'nın eli istemsizce titredi ama Zeynep'in "Unutma Yekta, bu bir tuzak!" sözüyle kendine geldi.

Sonunda, eski kütüphaneye ulaştıklarında, burası da bir bulmaca oyununun parçası gibiydi. Kapısı kapalıydı ve üzerinde "Sadece Gerçek Hikaye Anlatıcıları Girebilir" yazıyordu. Kaan, kapının yanındaki bir düğmeyi işaret etti. "Buraya bildiğimiz bir masalı anlatmalıyız!" dedi. Yekta, annesinin ona anlattığı, ama uzun zamandır unuttuğu bir masalı hatırlamaya çalıştı. Zeynep ise elindeki kitaptan bir sayfa açıp okumaya başladı: "Bir zamanlar, uzak diyarlarda..." Kitabın sesi, etrafı saran gri havayı biraz olsun dağıtmaya başladı. Zeynep okudukça, kapının üzerindeki pikseller titreşti ve kapı yavaşça açıldı.

Kütüphanenin içi, dışarıdaki dünyanın aksine hala biraz renkliydi ama toz içindeydi. Raflardaki binlerce kitap, sessizce bekliyordu. Çocuklar, kütüphanenin ortasındaki büyük bir masada, eski ve yıpranmış, altın yaldızlı bir kitap buldular. Kapağında "Hayal Gücünün Kalbi" yazıyordu. Kaan kitabı açtı ve yüksek sesle okumaya başladı. Hikayeler birer birer canlanıyor, kütüphanenin içine rengarenk kelebekler gibi doluşuyordu. Yekta ve Zeynep de Kaan'a katıldı. Birlikte, macera kitaplarından fantastik öykülere, tarih kitaplarından bilmecelere kadar her türden kitabı okudular.

Her okudukları sayfada, kütüphanenin pencerelerinden dışarıya doğru rengarenk ışıklar yayılıyordu. Dışarıdaki oyun evrenleri yavaş yavaş solmaya başladı, yerini gerçek dünyanın ağaçlarına, evlerine bıraktı. Gri renkler kayboluyor, yerini yemyeşil çimenlere, masmavi gökyüzüne bırakıyordu. Ve o anda, Yekta'nın annesi ile babasının yüzleri de hafif bir renkle canlanmaya başladı. Ebeveynler, yavaşça hareket etmeye başladılar, sanki uzun bir uykudan uyanıyorlardı.

Dünya eski haline döndüğünde, Yekta ve arkadaşları büyük bir sevinçle birbirlerine sarıldılar. O günden sonra Yekta, tabletine ve telefonuna eskisi gibi saatlerce bakmadı. Onları dikkatli kullanmayı, oyun oynamanın da keyifli olduğunu ama kitap okumanın verdiği büyülü hissi hiçbir şeyin yerini tutamayacağını anladı. Her akşam yatmadan önce bir kitap okudu, hayal gücünü besledi. Diğer çocuklar da ondan ilham aldı. Dünya, yeniden renklenmişti ve bunun sırrı, raflarda usulca bekleyen kitapların sayfaları arasındaydı. Yekta, artık biliyordu: Gerçek maceralar, bazen bir kitabın kapağını açmakla başlardı.