Bir zamanlar, pırıl pırıl güneşli bir sabah vardı. Minik Zeynep yatağında uyanmıştı. Gözlerini açtı, kocaman gülümsedi. Pencereden giren kuşlar "Cik cik!" diye öttüler. Zeynep de "Agugu!" diye karşılık verdi. Ne kadar da neşeliydi Zeynep!
Zeynep'in odası rengarenk oyuncaklarla doluydu. Yumuşacık ayıcığı, vızıldayan arabası, şıpır şıpır ses çıkaran ördeği... Zeynep ayıcığını kucakladı. "Ayıcık, günaydın!" dedi. Sonra ayıcığıyla oynamaya başladı. Ayıcık birazdan Zeynep'in elinden kaydı, yere "pıt" diye düştü.
Ayıcık düştü! Zeynep ayıcığına baktı. Normalde bazen minik bebekler böyle durumlarda "vaaa vaaa" diye ağlayabilirlerdi. Ama Zeynep ağlamadı. Hayır, hayır! Zeynep'in yanakları tombik tombik, gözleri parıl parıldı. Ayıcığına gülümsedi. Sonra minik ellerini uzattı, ayıcığı yerden aldı. "Ayıcık, gel bakalım!" dedi. Ne kadar da akıllı Zeynep! Ağlamak yerine hemen çözüm buldu. Ayıcığına sımsıkı sarıldı. Ayıcık da "Mırrr" der gibi Zeynep'e sokuldu.
Zeynep sonra oyuncak kutusuna gitti. İçinden kırmızı bir top çıkardı. Topu yere bıraktı, top "tak tak tak" diye yuvarlandı. Top masanın altına gitti. Zeynep topu almak istedi ama uzanamadı. Masanın altı karanlıktı. Bazı bebekler "ıh ıh ıh" diye ağlayabilirdi böyle anlarda. Ama Zeynep yine ağlamadı. Çünkü Zeynep biliyordu ki ağlamak, topu geri getirmezdi.
Zeynep gülümsedi. "Top nerede?" dedi kendi kendine. Sonra odanın köşesindeki kocaman yastığı gördü. Yastığı sürükledi, masanın kenarına getirdi. Yastığın üzerine oturdu. Şimdi boyu biraz daha uzamıştı! Minik ellerini uzattı, topu tuttu. "Yakalandın top!" dedi neşeyle. Topu kucakladı, "Güle güle karanlık!" dedi. Ne kadar da becerikli Zeynep!
Zeynep bütün gün hiç ağlamadı. Oyuncakları yere düştüğünde gülümsedi ve onları yerden aldı. Annesi ona yemek verdiğinde, yemeğini bitirmek için acele etmedi, keyifle yedi. Bazen kaşığı elinden kaydı, ama Zeynep yine ağlamadı. "Tüh!" dedi ve annesi ona yeni bir kaşık verdi. Ne kadar da güzel bir gündü! Zeynep'in neşesi herkese bulaştı.
Annesi Zeynep'i kucağına aldı. "Benim canım Zeynep'im," dedi. "Sen ne kadar neşeli bir bebeksin! Hiç ağlamıyorsun, değil mi? Ağlamak yerine gülümsüyorsun. Gülümsediğin zaman her şey ne kadar da güzel oluyor! Herkes sana yardım etmek istiyor, sen de hemen çözümler buluyorsun. Harikasın Zeynep!" Zeynep annesinin yüzüne baktı, kocaman gülümsedi. "Gulu gulu!" diye kıkırdadı.
Zeynep yatağına yattığında, yine gülüyordu. Gözlerini kapattı, rüyasında rengarenk toplar ve yumuşacık ayıcıklar gördü. Biliyordu ki, ağlamamak çok güzeldi. Çünkü ağlamamak, her zaman kocaman bir gülümseme ve mutlu oyunlar demekti! Zeynep, her zaman gülümseyen, neşeli bir bebekti. Ve bu yüzden her günü macera doluydu!
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
