Bir zamanlar, güneşin hiç eksik olmadığı, zeytin ağaçlarının gölgesinde serin esintilerin dolaştığı sıcak bir kasabada, Cemal adında genç bir öğretmen yaşarmış. O, tarih öğretmeniydi ve derslerinde eski krallardan, cesur kahramanlardan ve unutulmaz aşk hikayelerinden bahsederdi. Çocuklar, onun anlattığı masalları pür dikkat dinler, gözlerini Cemal öğretmenden bir an olsun ayırmazlardı. Cemal öğretmen, hikayeler anlatmayı ve yazmayı çok severdi. Ona herkes "Cemoş Öğretmen" derdi, çünkü kalbi o kadar sıcaktı ki.
Bir gün, Cemoş Öğretmen, öğrencileri için yeni bir soru ararken elindeki telefonla bir soru çözüm platformunda gezinirken, kalbinin daha önce hiç hissetmediği bir şekilde attığını fark etti. Bir matematik sorusunun altında, Zehra (Zehroş) isimli bir kullanıcının yazdığı o kadar zekice ve nazik bir yorum vardı ki, Cemoş Öğretmen’in dikkatini hemen çekti. Zehroş da tıpkı onun gibi bilginin peşinden koşan, meraklı bir ruha benziyordu. Cemoş, Zehroş’a küçük bir mesaj gönderdi, sadece soruyu tebrik etmek içindi ama bu mesaj, kalpler arasında sihirli bir köprü kuracaktı.
Günler, haftaları, aylar kovaladı. Cemoş ve Zehroş, önce matematik soruları hakkında konuşmaya başladılar, sonra tarih, edebiyat, doğa ve hayatın tüm güzellikleri üzerine sohbetler ettiler. Zehroş, karla kaplı dağların eteğinde, bambaşka bir şehirde yaşıyordu. İkisi de birbirlerinin yaşadığı yerleri merak ediyor, birbirlerine şehirlerinin fotoğraflarını gönderiyorlardı. Cemoş, Zehroş'un kar manzaralarını seyrederken, Zehroş da Cemoş'un zeytin ağaçları ve masmavi deniz manzaralarıyla hayallere dalıyordu. Aralarındaki mesafe ne kadar uzak olursa olsun, kalpleri her geçen gün birbirine daha da yaklaşıyordu. Onlar birbirlerine "Cemoş" ve "Zehroş" diye hitap etmeye başlamışlardı.
Bu süre zarfında, ikisi de sabrın ne kadar kıymetli olduğunu öğrendiler. Birbirlerini görmeden, sadece seslerinden, yazdıkları kelimelerden ve paylaştıkları hayallerden tanımaya çalıştılar. Bu, zorlu bir süreçti ama her geçen gün aralarındaki sevgi tohumları daha da kök salıyordu. Cemoş, Zehroş’un zekasına, nezaketine ve hayata bakış açısına hayran kalmıştı. Zehroş da Cemoş’un sıcaklığına, hikaye anlatma yeteneğine ve çocuklara olan sevgisine vurulmuştu. Aşk, bazen en beklenmedik anda, en beklenmedik yerde, en beklenmedik şekilde filizlenirdi ve onlarınki de tam olarak böyleydi.
Sonunda, bahar geldiğinde, Cemoş ve Zehroş birbirlerini görmek için bir plan yaptılar. Cemoş, sıcak kasabasından ayrılıp, karların erimeye başladığı Zehroş’un şehrine doğru uzun bir yolculuğa çıktı. Tren penceresinden dışarı bakarken kalbi heyecandan yerinden çıkacak gibiydi. Nihayet buluştuklarında, birbirlerini hemen tanıdılar. Sanki yıllardır tanışıyorlarmış gibi hissettiler. İlk bakışta, her şey yerli yerine oturdu. Zehroş’un gözlerindeki sıcaklık, Cemoş’un sesindeki samimiyet, tüm mesafeleri ve bekleyişi anlamsız kılmıştı.
O günden sonra Cemoş ve Zehroş, hayatlarını birleştirdiler. Cemoş, Zehroş’un karla kaplı şehrine taşındı ama her yaz birlikte sıcak kasabasına gelip zeytin ağaçlarının altında hikayeler anlatırlardı. Onların masalı, sabrın en güzel meyveleri verdiğini, sevginin ise tüm engelleri aşabileceğini gösteren gerçek bir aşk masalı oldu. Çocuklarına ve öğrencilerine her zaman bu masalı anlattılar: "Unutmayın, sevgi ve sabır, kalbinizi her zaman doğru yola götürür ve en güzel hikayeleri yazar." Ve böylece, Zehroş ile Cemoş'un masalı, nesiller boyu dilden dile dolaşmaya devam etti.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
