Sınıfın masasında küçük bir mikroskop duruyordu. Asya bu dersi merakla bekliyordu. Öğretmen bugün parmak uçlarına bakacaklarını söylemişti. Mikroskobun gövdesi gümüş renkliydi, altında küçük bir ayna vardı. Pencereden içeri sabah güneşi vuruyordu, sandalyeler gıcırdadı.
Sınıf arkadaşları sırayla mercekten baktı, herkes farklı bir şey gördüğünü söyledi. Asya sırasını beklerken parmaklarına baktı, ellerini önlüğüne sildi. Sıra ona yaklaştıkça sandalyesinde kıpırdandı. "Kendi parmağını görmek ister misin" diye sordu öğretmen. Asya başını salladı, önündeki arkadaşı çekilince ayağa kalktı.
Öğretmen cam plakayı bir bezle sildi, yerine koydu. Asya elini yıkamadan camın üstüne bastırdı. Öğretmen ona bakması için işaret etti. Asya gözünü merceğe yaklaştırdı, nefesini tuttu.
Mercekte önce bulanık bir görüntü vardı. Öğretmen halkayı çevirdi, görüntü netleşti. Parmak ucundaki çizgiler ince yollar gibi uzanıyordu. Asya kendi parmağını bu kadar büyük hiç görmemişti, hafifçe oynattı, çizgiler de kımıldadı. Öğretmen ona bir de tırnağının kenarını gösterdi.
Çizgilerin arasında küçük, kıvrık şekiller belirdi, bir ileri bir geri gidiyorlardı. "Bunlar ne" dedi Asya. "Onlar mikrop" dedi öğretmen. "Küçükler ama çoklar. Elini yıkamazsan parmağında kalırlar."
Asya elini geri çekti, mercekten uzaklaştı. Parmaklarına bakmak istemedi, elini arkasına sakladı. Öğretmen ona gülümsedi. "Korkacak bir şey yok" dedi. "Sabun onları kaydırıp götürür." Asya bir adım geriye gitti, sırasına döndü.
Sınıf arkadaşları da sırayla baktı, birkaçı yüzünü buruşturdu. Öğretmen sabunun bu şekilleri temizlediğini anlattı, tahtaya küçük bir çizim yaptı. Çizimde üç adım vardı, ıslat, köpürt, ov. Sınıf sessizce dinledi.
Asya eve gitmek için çantasını topladı, aklında hâlâ o kıvrık şekiller vardı. Servis aracında pencereye yaslandı, ellerini cebinden çıkarmadı. Camdan geçen ağaçları saymayı denedi, sayamadı. Servisin camı buğulanmıştı. Durakta çantasını dizinden kaldırdı, dışarı indi.
Eve döndüğünde Asya elini yıkamaktan kaçındı. Lavaboya her yaklaştığında o kıvrık şekilleri hatırladı. Annesi ona seslendi, Asya duymazdan geldi. Musluğu açmadan geri çekildi, salona koştu, halının üstüne bağdaş kurdu.
Kapı kollarına, oyuncaklarına dokunurken bile tedirgin oldu. Kardeşinin oyuncak arabası yerde duruyordu, ona da dokunmadı. Elini gömleğine sürterek temizlemeye çalıştı, işe yaramadı. Ellerini arkasında birleştirip odada bir tur attı.
Akşam yemeğinde eli hâlâ dersteki gibi geldi. Çorbanın buğusu tabağın üstünde duruyordu. "Yemek soğuyor" dedi babası. Asya çatalı bırakmak istedi, tabağını kendine çekmedi. Karnı acıkmıştı, midesi bir kez guruldadı.
Annesi ona baktı, sonra lavaboyu işaret etti. "Sabunla oyun oynayalım mı" dedi. Asya başını kaldırdı, gözleri parladı, sandalyeden indi.
Annesi lavaboya köpük doldurdu. "Şimdi mikropları köpükle kaydıralım" dedi. Köpük lavabonun kenarından taştı. Su ne çok sıcaktı ne de soğuk. Asya ellerini köpüğe daldırdı, parmaklarını birbirine sürttü.
Köpük parmaklarının arasından kaydı, lavaboya aktı. Asya köpükten bir top yaptı, avucunda tuttu. Sonra sabunu tekrar aldı, avuçlarını birbirine vurdu. Köpük aynanın kenarına sıçradı, annesi de güldü.
Annesi ona sabunu nasıl tutacağını gösterdi. Asya parmaklarını köpükle ovdu, tırnaklarının arasını da unutmadı. Kolunu sıvadı, bileğine kadar köpükledi. Annesi yirmiye kadar saydı, Asya ona katıldı. Sayarken ikisi de köpüğün içinde parmak oynattı.
"Hepsini kovaladım" dedi Asya, ellerini suyla durulayarak. Sular ılıktı, köpük gidere doğru aktı. Havluyu alıp ellerini kuruladı, banyodan koşarak çıktı.
Yemek masasına döndüğünde elleri tertemizdi. Asya tabağını kendine çekti, kaşığını eline aldı. Kardeşi ona ekmek uzattı, babası ekmek sepetini yaklaştırdı. Tabağını sıyırana kadar yedi.
Yatmadan önce dişlerini fırçaladı, fırçayı yıkayıp bardağa koydu. Ellerini bir kez daha yıkadı, köpük parmaklarında küçük kabarcıklar bıraktı. Aynadaki yansımasına bakıp güldü.
Annesine döndü. "Yarın yine köpük oyunu oynayalım mı" dedi. Annesi başını salladı. "Her yemekten önce" dedi. "Söz mü" dedi Asya. "Söz" dedi annesi.
Yatağına girerken avucuna baktı, sabun kokuyordu. Perdeden sokak lambasının ışığı sızıyordu. Gözlerini kapadı, rahat uyudu.
Bu hikaye ne öğretir
Gözle görülmeyen şeyler de önemlidir, temizlik onları uzak tutar. El yıkamak, korkulacak değil, kolayca oynanacak bir alışkanlıktır.
Çocuğuna sor
Sen ellerini yıkarken hangi oyunu oynamak isterdin?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
