Bulut'un Kayıp Topu

Bulut her gün parka sarı topuyla giderdi. Sarı top eskimişti, üstünde diş izleri vardı. Sabah yağmurundan sonra çimenler ıslaktı. O gün koşarken topu gözden kaybetti. Otların arasını kokladı, bankın altına baktı, her çalının dibini yokladı.

Topu bulamadı. Parkın ortasında başka bir köpek, kırmızı bir topla koşuyordu. Kırmızı top güneşte parlıyordu, Bulut ona doğru iki adım attı, kulakları dikildi.

Topsuz bir gün ona uzun geldi. Burnunu toprağa sürttü, kuyruğunu indirdi, adımları ağırlaştı. Parkın demir kapısında bir çocuk bisiklet sürüyordu.

Parkta oynayan başka köpekler de vardı ama hepsi kendi oyununa dalmıştı. Bir kelebek burnunun önünden geçti, Bulut onu bile izlemedi. Çimenin ortasında durdu, gözü hâlâ o kırmızı toptaydı.

Bulut o topa doğru yürüdü, burnunu uzattı. Kırmızı topun sahibi köpek Deniz hırladı, topunu bırakmadı, bir adım geri gitti. Deniz siyah beyaz benekli, Bulut'tan küçük bir köpekti.

İpek koşarak geldi. "O onun topu" dedi Bulut'a. "Ama biz kendi topumuzu bulabiliriz." Çömeldi, cebinden bir mama tanesi çıkardı, Bulut'un başını okşadı. "Senin topun sarı" dedi. "Bu kırmızı, karıştırma."

Bulut geri çekildi ama gözleri hâlâ kırmızı toptaydı. İpek onu çimenlere doğru götürdü, ikisi otların arasını taradı. Çimenlerin ucundaki su birikintisinden Bulut atladı.

Bulut'un burnu topraktan tozlandı. Bir salyangoz kabuğu, bir de tek çorap buldular, ama sarı topu bulamadılar. İpek ağacın gövdesine yaslandı, Bulut ayaklarının dibine uzandı. "Yarın yine ararız" dedi İpek. "Park büyük, top bir yerdedir."

Bulut yine de topa yaklaşmayı denedi. Deniz'in etrafında döndü, fırsat kolladı. Kuyruğu havada dimdik duruyordu, gözleri hep o kırmızı toptaydı. Deniz'in sahibi bankta oturmuş gazete okuyordu, arada başını kaldırıp bakıyordu.

İpek onu çağırdı ama Bulut duymazdan geldi. Deniz'in etrafında bir tur daha attı, nefesi sıklaştı. Deniz topunu ağzına aldı, ama kaçmadı.

Deniz bu kez hırlamadı, sadece topu daha sıkı tuttu. İkisi de nefes nefese kaldı, ikisi de durup birbirine baktı. Aralarındaki mesafe iki adım kadardı.

İpek elini beline koydu, sesini yükseltmedi. "Bulut, gel buraya" dedi. Bulut duraksadı, kulakları geri gitti, gözleri yere kaydı. Sonra ağır ağır İpek'e doğru yürüdü, ayaklarının dibinde durdu.

Bulut durdu, bir kez daha Deniz'e baktı. Kendi kararıyla geri çekildi, kuyruğunu indirdi. Deniz de rahatladı, kuyruğunu bir kez salladı, topunu ayaklarının arasına aldı.

Bulut otların arasına döndü, burnuyla toprağı kazdı. Çalının dalları burnunu çizmesin diye başını yana eğdi. Kendi sarı topunu çalının dibinde buldu, ağzına aldı. Top çamurluydu, üstüne bir yaprak yapışmıştı.

İpek topu görünce güldü, mendiliyle sildi, Bulut'un başını okşadı. "İşte, kendi topunu buldun" dedi. Bulut çimenlerde iki tur attı, sonra topu İpek'in ayağının dibine bıraktı. Yaprak topun üstünden düştü, rüzgarla savruldu.

Bulut topunu yeniden ağzına aldı, Deniz'e doğru bir adım attı, sonra durdu. Kuyruğu durmadan sallandı. Deniz de yakınlarında oturmuş onu izliyordu, artık hırlamıyordu. Kulakları öne düşmüştü, kuyruğu çimeni süpürüyordu.

Bulut sarı topunu burnuyla Deniz'e doğru itti. Deniz şaşırdı, sonra kendi topunu ona doğru yuvarladı. Sarı top kırmızı topun yanında küçük kalıyordu. İki köpek akşama kadar iki topla koştu, çimenler ayaklarının altında ezildi.

İpek onları izledi, gülümsedi. "İkisi de kendi topunu buldu" dedi kendi kendine. "Şimdi ikisiyle de oynuyorlar." İki köpek çimenin ortasında yan yana soluklandı, dilleri dışarıda kaldı.

İpek tasmayı taktı, Bulut oturup bekledi. Eve dönerken ağzında sarı topu vardı, üstü yine çamurluydu. Güneş batarken parkı geride bıraktılar, sokak lambaları tek tek yandı, gölgeleri uzadı.

İpek onun yanında yürüdü. Yarın yine aynı parka, aynı arkadaşa döneceklerdi. İpek bunu yolda bir kez daha söyledi. Bulut kapıda topu yere bıraktı. İpek onun kabını yıkayıp tazeledi, Bulut suyunu içti.

Bu hikaye ne öğretir

Bir şeyi almak yerine kendi çözümünü bulmak daha güzeldir. Paylaşmak oyunu ikiye katlar.

Çocuğuna sor

Sen paylaşmak zor geldiğinde ne yaparsın?