Emir çekmecesini açtı, tek bir çorap buldu. Diğer çorap yine yoktu. Son bir haftadır her gün bir çorap kayboluyordu, hep aynı şekilde, ikincisi ortadan yok oluyordu. Emir bu gece çorap hırsızını yakalamak istiyordu.
Annesi "belki çamaşır makinesi yutuyordur" dedi. Emir inanmadı, çünkü kaybolan çoraplar hep dolaptan sonra kayboluyordu. Dolabın kapısı her sabah hafif aralık duruyordu, oysa Emir onu her akşam sıkıca kapatıyordu. Babası da omuz silkti, "makineler bazen tuhaf şeyler yapar" dedi.
Emir masasının çekmecesinden küçük bir defter çıkardı. Kaybolan çorapları not almıştı, sarı, çizgili, kırmızı topuklu. Sayfanın altına büyük harflerle "bu gece çözülecek" yazdı. Kalemini kaldırıp defterine bir de tarih düştü, aramayı ne zaman başlattığını unutmak istemiyordu.
Bu gece sona erecekti, kararlıydı. Emir odasını topladı, dolabın önündeki halıyı düzeltti, sanki bir tuzak kuruyormuş gibi dikkatliydi.
Emir gece ışığı kapatıp dolabın önünde bekledi. Kapı yavaşça gıcırdadı, menteşeler eski sesini çıkardı. İçeriden yumuşak bir ses geldi. "Kimse yok mu?" dedi ses.
Emir "Ben varım" dedi, sesi biraz titredi. "Sen kimsin?" "Adım Yumak" dedi ses. "Seni bekliyordum, ama korkmandan çekiniyordum." Emir dolabın kapısına biraz daha yaklaştı, eli titriyordu.
Emir dolabı araladı. İçeride yünden, top gibi bir yaratık oturuyordu. Elinde örgü şişleri vardı, önünde küçük bir yığın renkli iplik duruyordu. Şişler tık tık sesi çıkarıyordu, düzenli, sakin bir ritimle.
"Ne yapıyorsun burada?" dedi Emir. "Örüyorum" dedi Yumak, başını kaldırmadan. "Her gece biraz daha ilerliyorum." Emir merakla eğildi, elindeki işi görmeye çalıştı. İpliklerin arasında bir desen belirmeye başlamıştı ama henüz ne olduğu belli değildi. Şişler birbirine değince ince bir çınlama sesi çıkıyordu, Emir bu sese ilk kez dikkat etti.
Emir çorapları görünce sinirlendi, sesini yükseltti. "Sen mi alıyorsun onları?" dedi. Yumak geri çekildi, şişleri elinden düştü, cevap veremedi.
Emir kapıyı hızla kapattı, kilit sesini duyunca içi rahatlamadı. Aslında Yumak'ı dinlemeden suçlamıştı, sadece çorapları görüp karar vermişti. Kapının ardından hafif bir iç çekiş geldi.
Gece boyu Emir yatağında dönüp durdu. Yumak'ın sesi kulağında kaldı, "korkmandan çekiniyordum" demişti. Belki asıl korkan kendisiydi, açıklama fırsatı bile vermemişti. Defterindeki not artık doğru gelmiyordu. "Çorap hırsızı" diye yazdığı satırın üstünü karalamak istedi.
Sabaha karşı Emir gözünü kırpmadan tavana baktı. Dolaptan hiç ses gelmiyordu, bu sessizlik ona daha çok dokundu. Belki Yumak da onun gibi uyuyamamıştı. Pencereden gelen ay ışığı odayı soğuk gösteriyordu.
Sabah Emir dolabı açtı. Yumak köşede küçülmüştü, örgüsü yarım kalmıştı, iplikler karışmıştı. "Özür dilerim" dedi Emir. "Seni dinlemeden kızdım."
Yumak başını yavaşça kaldırdı. "Çoraplarını almadım" dedi. "Tek kalanları buluyorum, kimsenin sahiplenmediklerini. Onlarla atkı örüyorum, kimse tek çorabı özlemez sanmıştım."
Emir örgüyü inceledi. Kırmızı, mavi, sarı ipliklerden bir atkı, tek çoraplardan yapılmış, düzensiz ama sıcak görünüyordu. "Güzelmiş" dedi Emir. "Sana yün de getiririm."
Yumak gülümsedi, ilk kez rahat göründü. "Gerçekten mi?" dedi. "Evet" dedi Emir. "Ama bu sefer önce soracağım, kızmadan önce." İkisi birlikte örgüye kaldığı yerden devam etti.
O günden sonra Emir tek kalan çorapları dolaba bırakmaya başladı. Yumak her birini büyük bir dikkatle inceliyor, renklerine göre ayırıyordu. Küçük bir sepet bile hazırladı, sadece tek çoraplar için.
Bir akşam Emir boynunda küçük bir atkıyla yattı, Yumak'ın hediyesiydi. Dolabın kapısı artık aralık değildi, ikisi de rahattı, ikisi de sakindi.
Emir bazen dolabı hafif aralık bırakır, Yumak'ın şişlerinin tıkırtısını dinlerdi. Bu ses artık onu ürkütmüyordu, tam tersine uyutuyordu. Annesi bir gün "çorapların artık kaybolmuyor" dedi, Emir gülümsedi ve cevap vermedi.
Emir gözlerini kapadı. Dolaptan gelen tık tık sesi, şişlerin sesiydi artık. Uyku çabuk geldi, defter masasının üstünde açık kaldı, artık kimseyi suçlamıyordu.
Bu hikaye ne öğretir
Birini dinlemeden suçlamak yanlış anlamalara yol açar. Sormak, kızmaktan daha çabuk çözer.
Çocuğuna sor
Sen bir şeyi kaybettiğinde önce kime sorarsın?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
