Duru odasının ışığını söndürüp yorganın altına girdi. Perdeler hafif aralıktı, sokak lambasının ışığı tavana vuruyordu. Yatağın altından hafif bir hışırtı geldi. Duru nefesini tuttu, kulak kabarttı. Tek isteği vardı, bu gece rahat uyumak.
Üç gecedir aynı ses geliyordu, ince bir hıçkırık gibi. Annesi her akşam yatağın altında kimse olmadığını söylerdi. Babası da gülerek "Belki rüzgardır" derdi. Duru buna hiç inanmamıştı, rüzgar hıçkırmazdı.
Rafında dizili oyuncak trenler karanlıkta hafifçe parlıyordu. Duvardaki saat usulca tik tik ediyordu, oda hiç bu kadar sessiz olmamıştı. Duru yorganını çenesine kadar çekti, gözleri karanlığa alıştı.
Bu gece farklı olacaktı. Duru elini yastığının altına soktu, el fenerini çıkardı. Sesin sahibini bulmadan uyumayacaktı.
Duru yorganı kaldırıp yere baktı. Karanlıkta iki küçük göz parlıyordu. Köşede tüylü, yuvarlak bir şey oturuyordu, sanki bir yastık gibi kıvrılmıştı. "Kimsin sen?" dedi Duru, sesi fısıltı gibiydi. "Adım Puf" dedi ses, titrek çıktı.
"Neden buradasın?" dedi Duru. "Karanlık çok büyük geldi" dedi Puf. "Kendime küçük bir köşe aradım." Duru şaşırdı, bir canavarın da saklanabileceğini hiç düşünmemişti. El fenerini biraz kıstı, ışığı Puf'u rahatsız etmesin diye.
"Herkes senden korkuyor sanıyordum" dedi Duru. "Asıl ben herkesten korkuyorum" dedi Puf. Sesi daha da alçaldı. "Gündüz saklanırım, gece burada otururum. Yalnız kalmaktan korkuyorum."
"Peki neden hep hıçkırıyorsun?" dedi Duru. "Karanlıkta kimse görmesin diye alçak sesle ağlıyorum" dedi Puf. "Ama sen beni duymuşsun." Duru başını salladı, sesi yumuşadı. Battaniyesini biraz aşağı çekti, Puf'a daha yakın oturdu. İkisi de bir süre sessizce durdu, sadece rüzgarın penceredeki sesi duyuluyordu.
Duru'nun içinden kapıyı kapatıp yorganın altına saklanmak geldi. Puf'un sesi tanıdık değildi, bu onu ürküttü. Elini lambaya uzattı ama düğmeye basmadı, parmakları düğmenin üstünde durakladı.
Puf köşede küçüldü. "Işığı açma" dedi. "Karanlıkta daha rahat saklanırım." Duru duraksadı. Puf'u yalnız bırakırsa, tam onun korktuğu şey olacaktı, kendisi de bir yabancı gibi kaçacaktı.
Duru'nun eli düğmenin üstünde durdu, uzun bir süre kıpırdamadı. Bir yandan gitmek istiyordu, bir yandan Puf'u orada bırakmak içine sinmiyordu. Yatağın altından gelen hıçkırık sesi yeniden başladı, daha alçak, daha üzgün.
Duru parmaklarını yorganına doladı, sonra bıraktı. Puf'un titrek sesi, kendi ilk geceki hâlini hatırlattı ona, o gece de yeni odasında yalnız kalmıştı. Karanlık herkes için aynı değildi, bunu şimdi biliyordu. Duru derin bir nefes verdi. Korkusu hâlâ oradaydı ama Puf'un korkusu ondan daha büyük görünüyordu. Bir karar vermesi gerekiyordu.
Duru derin bir nefes aldı. "Lambayı hiç söndürmeyelim" dedi. "İkimiz de görebiliriz o zaman." Puf başını kaldırdı, gözleri parladı. "Bana kızmayacak mısın?" dedi. "Hayır" dedi Duru. "Ben de karanlıktan hoşlanmıyorum."
Duru gece lambasını yere, yatağın kenarına çekti. Işık hem odayı hem yatağın altını aydınlattı, yumuşak, turuncu bir ışıktı. Puf ilk kez rahatça gerindi, tüyleri hafifçe kabardı.
"Sen de mi korkuyordun?" dedi Puf. "Biraz" dedi Duru. "Ama yalnız korkmak, birlikte korkmaktan daha zor." Puf bu cümleyi düşündü, başını yavaşça salladı.
"Teşekkür ederim" dedi Puf. "Artık hıçkırmayacağım." Duru gülümsedi, elini uzattı, Puf'un yumuşak tüylerine dokundu.
Duru yatağına geri uzandı. Yastığını rahatça topladı. Yatağın altından artık hışırtı değil, sakin bir nefes sesi geliyordu.
Sabah annesi geldiğinde Duru gülümsüyordu. "Yatağın altında biri var" dedi. "Ama artık korkmuyorum." Annesi şaşırdı, sonra gülümsedi, lambayı hiç kapatmadı.
O günden sonra Duru'nun odasında gece lambası hiç sönmedi. Puf her gece köşesinde otururdu, artık hıçkırmıyordu. Bazen ikisi birlikte tavandaki gölgelere bakar, hangi gölgenin neye benzediğini bulurlardı.
Duvardaki saat yine tik tik ediyordu, ama artık ürkütücü değildi. Akşam olunca Duru ışığı yakar, yastığına uzanırdı. Yatağın altından gelen sakin nefesi dinleyerek gözlerini kapardı.
Bu hikaye ne öğretir
Korkular bazen paylaşılınca küçülür. Bir ışığı paylaşmak, iki korkuyu birden hafifletebilir.
Çocuğuna sor
Sen karanlıkta korktuğunda yanında olmasını istediğin şey nedir?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
