Duman'ın Yeni Evi

Duman barınaktan yeni bir eve geldi. Ev ona büyük göründü, her köşesi yabancıydı. Kapının yanına büzülüp oturdu, kulaklarını dikti. Her gölgeyi izledi, en küçük harekette irkildi. Kapının camından sokak lambası içeri vuruyordu.

İstediği tek şey vardı, bu evde rahat etmek. Ama her ses onu ürkütüyordu. Salonun köşesinde bir saat tik tak ediyordu. Koridordan gelen bir adım sesinde kuyruğunu bacaklarının arasına çekti.

Eski barınakta çok köpek, sürekli bir gürültü vardı. Duman burada nasıl davranacağını bilmiyordu. Yerdeki halı ayaklarının altında yumuşaktı, buna bile alışamadı. Kulakları en ufak tıkırtıda dikiliyordu.

Ailesi ona yaklaşmadı, uzaktan izledi. Yemek kabını kapının iki adım ötesine bıraktılar. Kabın içinde kuru mama ve bir dilim havuç vardı. Duman kabı uzaktan kokladı ama yerinden kalkmadı.

Buzdolabı vızıldadı, Duman geri sıçradı. Çocuk Cem yanına oturdu. "Bu buzdolabı" dedi. "Yemekleri soğuk tutar, sana zararı yok." Elini uzatıp Duman'ı yavaşça okşadı, sesini hep alçak tuttu. Duman burnunu Cem'in avucuna değdirdi, sonra geri çekti.

Kapı zili çaldı, Duman masanın altına saklandı. Cem güldü. "O da zil" dedi. "Kapıya biri geldiğinde öter." Kapıda komşu vardı, elinde bir tabak börek tutuyordu, tabağın üstü peçeteyle örtülüydü. Duman kulaklarını yavaşça indirdi.

Cem ona mutfaktaki musluğu gösterdi, suyun şırıltısını dinletti. Musluğun sesi ince ve düzenliydi. "Bu da su" dedi Cem. "Susayınca sana bundan koyacağım." Sonra dolabın kapağını açıp kapadı. Duman her sesin ardından biraz daha sakinleşti.

Öğleden sonra Duman masanın altından çıktı. Cem'in peşinden odadan odaya yürüdü, kulaklarını dört yana çevirdi. Odaların hepsi sessiz ve temizdi. Kuyruğu bu evde ilk kez sallandı.

Akşam çamaşır makinesi çalıştı, uğultulu bir ses evi doldurdu. Makine mutfakla salonun arasındaki kilerdeydi. Duman bu sesi hiç duymamıştı, köşeye kaçtı, titremeye başladı.

Cem seslendi ama Duman gelmedi. Köşede küçük bir top gibi büzüldü, kulaklarını başına yapıştırdı. Makine bir döndü bir durdu, ses her seferinde değişti. Cem yere bir battaniye serdi, ışığı kıstı.

Makine susunca ev sessizleşti, Duman hâlâ köşedeydi. Kalorifer tıkırdayınca yeniden büzüldü. Duvar saati on biri vurdu, Duman uzun süre kımıldamadı.

Cem yanına oturdu, ona dokunmadı, sadece bekledi. Bu arada tek kelime etmedi. Elini yere koydu, avucunu açık bıraktı. Duman'ın nefesi yavaş yavaş düzeldi, gözleri Cem'e kaydı.

Duman köşeden yavaşça çıktı. Burnunu makineye doğru uzattı, kokladı. Makinenin camı ılıktı, arkasında tek bir çorap dönüyordu. Duman bir adım daha attı, kulakları yeniden dikildi. Cem kapağı açtı, çorabı çıkarıp ona gösterdi.

Cem'e yaklaştı, ayaklarına sürtündü. Kendi isteğiyle köşedeki yatağına yürüdü, üstüne kıvrılıp yattı. Battaniyenin bir ucu yatağın kenarından sarkmıştı. Kuyruğunu yere iki kez vurdu.

Cem yanına oturdu, alçak sesle konuştu, ona ertesi günü anlattı, bahçeden söz etti. Duman gözlerini kapadı, kasları gevşedi. Cem onun sırtını bir kez okşadı, sonra elini çekti.

Ev artık Duman için daha az yabancıydı. Her sesin bir adı vardı, buzdolabı, zil, musluk, makine. Kalorifer de listeye girdi. Duman onları sırayla dinledi, hiçbiri artık onu yerinden sıçratmıyordu.

O gece Duman ilk kez kendi yatağında uyudu. Çamaşır makinesi durmuştu, ev sakindi. Yatak Cem'in odasının kapısına yakındı. Duman derin bir soluk aldı, bacakları gevşedi.

Cem ışığı söndürdü. Duman gözlerini kapattı, evin sesleri artık ona bir ninni gibi geliyordu. Dışarıda bir araba geçti, Duman bu kez uyanmadı. Kuyruğu bir kez kıpırdadı, sonra durdu.

Sabah güneş odaya vurunca Duman gerinip esnedi. Kuyruğunu sallayarak mutfağa yürüdü, patileri serin zeminde hafifçe kaydı. Burnunu havaya kaldırıp kızarmış ekmek kokusunu takip etti.

Cem onu mutfakta bekliyordu, kabına mama koydu, yere çömelip kulağını kaşıdı. Duman kabın başına oturdu, bu kez hiç beklemeden yedi.

Bu hikaye ne öğretir

Yeni bir yer önce korkutabilir. Tanımak bu korkuyu geçirir.

Çocuğuna sor

Sen yeni bir yere gidince önce neyi tanımak istersin?