Sirk kasabaya geldiğinde çadır bir gecede kuruldu. Ege, sirkin palyaço çırağıydı, bu gece ilk kez sahneye çıkacaktı. Aylardır makyaj yapmayı, düşmeyi ve taklit etmeyi çalışıyordu. Kulisin arkasındaki eski halının üstünde her numarayı yüz kere tekrarlamıştı. Ustası ona hep aynı şeyi söylerdi, bir palyaço sahneye çıkmadan önce kendi ayakkabısını iki kere yoklar.
Usta palyaço uzun bacaklarıyla yanına geldi. "Bu akşam gösteri senin" dedi ustası. Ege başını salladı, ama elleri titredi. Bu sözü aylardır bekliyordu, şimdi ayakları yere yapışmış gibiydi.
Ege bir şeyden korkuyordu. Sahneye çıkıp da kimseyi güldürememekten çekiniyordu. Sessiz bir çadır düşüncesi bile ona ağır geliyordu. Sirkte büyümüştü, çadırın sustuğu bir akşamı hiç görmemişti.
Aynanın karşısına geçti, yüzünü kırmızı boyayla boyadı. Burnunun ucuna büyük bir top taktı. Kendine baktı, gülümsemesini denedi. Kulisin perdesi aralandı, dışarıdan davul sesi geldi. Aynadaki yansımasına son bir kez bakıp derin bir nefes aldı.
Gösteriden önce Ege şakalarını ustasına gösterdi. Kulisin dışından seyircilerin uğultusu geliyordu. Elindeki çiçekten su fışkırtan numarayı denedi. Su tam istediği anda fışkırdı, bir kısmı ustasının yakasına sıçradı. Ustası yakasını silkeledi, sonra gülümsedi.
"Bu komik değil mi" dedi Ege. "Hadi bakalım" dedi ustası. "Ama sahne provaya benzemez." Ege bu sözü duydu, üstünde durmadı.
Ege bir de düşme numarası hazırlamıştı. Hangi adımda düşeceğini saymıştı, sırayı küçük bir kağıda yazmıştı. Yedinci adımda düşecek, sekizincide kalkacaktı. Kağıdı katlayıp cebine koydu.
"Her şey planlı" dedi Ege kendine güvenerek. Cebini bir kez daha yokladı. Ustası hafifçe gülümsedi, bir şey söylemedi. Kendi ilk gösterisini hatırladı, o akşam da elleri böyle titriyordu.
Sahneye çıktığında Ege planına sıkı sıkıya bağlı kaldı. Çiçeğinden su fışkırttı, kimse gülmedi. Şapkasını fırlattı, yine sessizlik oldu. Ön sıradaki adam kolunu koltuğun arkasına attı, sıralardan tek ses gelmedi. Işıkçı ışığı kısıp yeniden açtı.
Ege yavaş yavaş telaşlandı. Provada ustasını güldüren her şey burada işe yaramıyordu. Kalbi hızla çarptı, elleri buz gibi oldu. Ağzı kurudu, zorlukla yutkundu.
Sıra düşme numarasına geldi. Ege hesapladığı yere yürüdü, ayağını yere koydu, kollarını açtı. Seyirciler yine ses çıkarmadı, bir çocuk annesine bir şey sordu. Halının tozu ayakkabısının ucunda duruyordu.
Ege'nin alnından ter damladı. "Neden gülmüyorlar" diye kendi kendine sordu. Geri çekilmek istedi, sahnenin ışığı üstündeydi. Ustası kulisin kenarından ona bakıyordu.
Telaşla geri çekilirken ayağı kendi kocaman ayakkabısına takıldı. Ayakkabının burnu halının kıvrımına girmişti. Dengesi bozuldu, yumuşak sahne halısına oturdu, şapkası havada takla attı. Canı yanmadı, sadece şaşırdı.
Seyirciler o an kahkaha attı. Çocuklar ellerini çırptı, kahkahalar çadırı doldurdu. Bir çocuk yerinden kalkıp zıpladı, alkış sesleri kahkahalara karıştı.
Ege yerden şaşkın kalktı, ne olduğunu çözemedi. Gülüşler sürüyordu, herkes ona bakıyordu. Şapkasını yerden alıp başına ters taktı, kahkaha bir kat daha büyüdü. Bir çocuk "Bir daha yap" diye seslendi.
Ege de gülmeye başladı. Plansız düşüşü, hazırladığı bütün numaralardan komikti. Kağıtta yedinci adım yazıyordu, o ise dokuzuncuda tökezlemişti. Kimse o düşüşü kağıda yazmamıştı.
Gösteri bitince Ege sahneden indi, ustası ona sarıldı. Ustasının makyajı terden akmıştı. "İşte bu" dedi ustası gülerek. "Gülmek böyle gelir." Ege'nin sırtını sıvazladı, elindeki bezi ona uzattı. Ege yüzündeki boyayı sildi.
Ege o gece olanları uzun uzun düşündü. Provaladığı hiçbir şey işe yaramamış, küçük bir tökezleme herkesi güldürmüştü. Cebindeki kağıdı çıkardı, katını açtı, sonra aynanın kenarına iliştirdi.
Ertesi akşam Ege yine sahneye çıktı. Bu kez planından sapmaktan korkmadı. Şapkası elinden kaydığında gülüşler yeniden geldi, Ege de onlarla birlikte güldü. Seyirciler ona ilk akşamdan daha çok güldü.
Sirk çadırının ışıkları söndüğünde Ege yatağına uzandı. Kulisteki ayna karanlıkta hafifçe parlıyordu. Yüzünde hâlâ o akşamın gülümsemesi vardı. Huzur içinde uykuya daldı.
Bu hikaye ne öğretir
Gülmek planlanmaz, kendiliğinden gelir. En doğal anlar çoğu zaman en güzel anlardır.
Çocuğuna sor
Seni en son ne güldürdü, o an nasıl oldu?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
