Okul bahçesinde kırmızı bir çizgi vardı, başlangıç çizgisi. Eylül ayakkabı bağcıklarını sıkı sıkı bağladı, çizginin üstünde durdu. Bugün yıllık koşu yarışı vardı, bütün okul bu günü bekliyordu, Eylül bu yarışı kazanmak istiyordu.
Bütün sınıf kenarda toplanmıştı, öğretmenleri düdüğü elinde bekliyordu. Tribünde aileler oturmuş, ellerinde bayraklarla çocuklarını bekliyordu. Eylül geçen yıl üçüncü olmuştu, bu yıl birinci olmaya kararlıydı. Ayakkabılarının bağını bir kez daha kontrol etti, dizlerini esnetti. Başlangıç çizgisinde altı çocuk yan yana dizilmişti.
Gece boyu koşu ayakkabılarını bile yanına koyup uyumuştu. Sabah kahvaltıyı bile yarım bırakmış, erkenden okula gelmişti. Aklında tek bir şey vardı, bu yıl kupayı kazanmak. Odasındaki duvarda geçen yılın üçüncülük kurdelesi asılıydı, ona hep az gelmişti.
Düdük çaldı, Eylül fırladı. İlk adımlarını uzun ve hızlı attı, hemen öne geçti. Arkasından koşan arkadaşı Yiğit ona yetişmeye çalışıyordu, nefesi düzensizdi. Sınıfın diğer çocukları bile onun hızına şaşırmıştı.
"Yavaşla, çok hızlısın" dedi Yiğit, nefes nefese. "Kazanmak istiyorum" dedi Eylül, arkasına bile bakmadan. Hızını daha da artırdı, adımları büyüdü, gözlerini bitiş çizgisinden ayırmadı.
Pistin kenarındaki ağaçlar hızla geçiyordu. Ayakkabılarının altında toprak sertti, her adımda ince bir toz kalkıyordu. Eylül kalbinin hızla attığını duyuyordu, ama durmayı düşünmedi bile. Diğer koşucular yavaş yavaş geride kalıyordu, önünde artık kimse yoktu.
Pistin ortasına geldiğinde ayağı bir taşa takıldı. Eylül yere düştü, dizleri toprağa sürtündü, elleri kumla doldu. Arkasındaki koşucular onu geçti, biri, sonra bir tane daha.
Eylül yerde kaldı, kalkmak istemedi. Gözleri doldu, dizindeki acı yüzünden değil, kaybettiği yer yüzündendi. Herkes onu geçiyordu, artık birinci olamayacaktı. Az önceki bütün gücü, bütün hazırlığı, bütün heyecanı boşa gitmiş gibiydi.
Elbisesi tozlanmış, dizleri kızarmıştı. Uzaktan gelen ayak sesleri giderek azaldı. Pistin kenarındaki çizgi toprakta kirli bir şerit gibi uzanıyordu.
"Kalkmayacağım" dedi kendi kendine, yüzünü toprağa gömdü. Yarışın bitmesini burada bekleyebilirdi, kimse görmeden geri dönebilirdi. Toprak yanağına soğuk geliyordu, kalkmak için hiçbir sebep bulamıyordu.
Ama kenardan bir ses geldi, tanıdık bir ses. Annesi tribünden ona bağırıyordu, "Kalk Eylül, bitir yarışı" diyordu. Eylül başını kaldırdı, annesinin yüzünü gördü, gözlerinde endişe değil güven vardı.
Dizlerindeki acıya rağmen ayağa kalktı, elbisesindeki toprağı silkti. Artık birinci olamayacağını biliyordu, ama bitirmek istiyordu. Yeniden koşmaya başladı, bu kez yavaş ve sakin, adımlarını sayarak. Dizindeki sıyrık her adımda acıyordu, ama Eylül durmadı. Kolları yorgunluktan sallanıyordu, gözleri hep bitiş çizgisine kilitliydi.
Son koşucular bile onu geçmişti, Eylül şimdi sondaydı. Ama durmadı, adımlarını birer birer attı. Nefesi kesiliyordu, bacakları ağırlaşmıştı. Bir ara yürümeyi düşündü, sonra koşmayı sürdürdü. Bitiş çizgisine yaklaşırken etrafına baktı. Öğretmeni, arkadaşları, yarışı çoktan bitiren Yiğit bile onu izliyordu. Tribündeki aileler ayağa kalkmıştı, kimse konuşmuyordu.
Eylül son adımlarını attı, çizgiyi geçti. O anda bütün bahçe alkışladı, sesler birbirine karıştı, ıslıklar duyuldu. Yiğit koşarak yanına geldi, sırtına vurdu, gülerek kutladı.
"Sonuncu oldum" dedi Eylül, şaşkınlıkla. "Ama bitirdin" dedi Yiğit, gülümseyerek. "Düştükten sonra kalkan herkes kazanmıştır" dedi öğretmeni, yanlarına gelerek, elini omzuna koydu. Sınıf arkadaşları etrafını sardı, kimse onunla dalga geçmedi.
Eylül etrafına baktı. Öğretmeni not defterini kapadı, sınıf arkadaşları hâlâ alkışlıyordu. Sonuncu olmak beklediği kadar kötü değildi. Dizindeki sıyrığa bile artık aldırmıyordu, gülümsemesi büyüdü.
Akşam eve döndüğünde annesine kupasız geldiğini söyledi. Annesi ona sarıldı, "Ben seninle gurur duyuyorum" dedi, saçını okşadı. Babası da onu dinledi, "Düşüp kalkmak da bir beceridir" dedi, gözlerinde bir gurur vardı. Eylül gülümsedi, gün boyunca ilk kez rahatladı, dizindeki sıyrığı gösterdi.
O gece yatağına uzandığında bitiş çizgisini geçtiği anı düşündü. Kazanmasa da bitirmişti, kimse ondan bunu alamazdı. Yarın yeni bir yarış olsa, yine koşacaktı. Gözlerini kapadı, huzurla uyudu.
Bu hikaye ne öğretir
Kazanmak bazen bitirmekle ölçülür, sıralamayla değil. Düştükten sonra kalkmak da bir başarıdır.
Çocuğuna sor
Sen zorlandığında pes etmemek için kendine ne söylersin?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
