Kasabaya kurulan sirk çadırında gri fil Fındık her akşam aynı numarayı yapardı. Ön ayaklarını kaldırır, sahnenin ortasındaki tabureden kırmızı topu alır, sonra topu havaya fırlatırdı. Numaranın sonunda hortumuyla üç kere selam verirdi. Seyirciler bunu çok severdi, çocuklar topun havada döndüğü anı beklerdi.
Bu akşam da çadır tıklım tıklımdı. Fındık kuliste beklerken hortumuyla bir kovadan su içti, kovanın dibinde birkaç elma parçası kalmıştı. Bezin arkasından seyircilerin ayak sesleri geliyordu. Bakıcısı ona göz kırptı, kulağına bir şey fısıldadı. Fındık kulaklarını salladı, hazır olduğunu böyle gösterirdi.
Işıklar yandı, müzik başladı, Fındık sahneye ağır adımlarla çıktı. Seyirciler alkışladı, ön sıradaki çocuklar öne doğru eğildi. Bakıcısı perdenin kenarında durup elini kaldırdı. Fındık onlara bakıp hafifçe eğildi, kulaklarını iki yana açtı.
Sahnenin ortasına geldi, taburenin yanında durdu. Taburedeki top sahne ışığında parlıyordu, halı ayaklarının altında yumuşaktı. Bu akşam da herkesi eğlendirmek istiyordu. Numarayı yüzlerce kez yapmıştı, adımlarını sayması bile gerekmezdi.
Fındık ön ayaklarını kaldırdı, alkışlar çadırda yükseldi. Hortumunu uzattı, sonra havada durdurdu. Bir şey ona garip geldi, sanki sıradan bir parça eksikti. Kalabalık sustu, sonra yine alkışladı.
Önce topu mu alacaktı, önce mi eğilecekti, çıkaramadı. Her akşam kolayca yaptığı sıra aklından uçup gitmişti. Topun kırmızısı gözüne çarptı ama sıra yine aklına gelmedi. Boş hortumunu havada salladı, ayaklarını indirip bir kez daha kaldırdı.
Bakıcısı sahnenin kenarından ona bir işaret verdi. "Devam et canım" dedi sakin bir sesle. Fındık ona baktı, ama ayakları yerinden kalkmadı. Bakıcısı öne eğilip aynı işareti tekrarladı.
Seyirciler beklemeye başladı, çadırdaki uğultu kesildi. Işıkçı ışığı topun üstüne çevirdi, top parladı. Fındık olduğu yerde dikildi, kulakları geriye kaçtı, hortumu titredi.
Fındık numaranın hangi adımdan başladığını çıkaramadı. Hortumu havada asılı kaldı, kimse tek kelime etmedi. Müzik durmuştu, davulcu sopasını dizine dayamıştı. Çadırın tepesindeki bez rüzgarda hafifçe şişti.
"Herkes bana bakıyor" diye düşündü Fındık. Utandı, başını yere eğdi, ayaklarını yerinden oynatmadı. Kulakları aşağı sarktı, ayaklarının arasındaki talaşa baktı.
Sahnede uzun bir sessizlik oldu. Bakıcısı Fındık'a doğru bir adım attı, sonra durdu. Ön sıradaki bir kadın yelpazesini indirdi. Fındık kıpırdamadı, gözleri taburenin ayağına takıldı.
"Unuttum" diye geçirdi içinden. Hortumunu indirdi, ucu yere değdi, geri çekilmek istedi. Gözleri nemlendi. Bakıcısı ona uzaktan başını salladı, acele etmesini istemedi.
Tam o sırada ön sırada oturan bir çocuk ayağa kalktı. Adı Umut'tu, elinde buruşmuş bir sirk bileti vardı. Gözünü Fındık'tan ayırmadı.
Umut gülümsedi, elleriyle yavaş yavaş alkışlamaya başladı. Tek başına alkışlıyordu, hızlanmadı, durmadı da. Alkışın sesi koca çadırda ince ince duyuldu, sonra yanındaki kız da ona katıldı. Alkış sıradan sıraya yayıldı.
Fındık başını kaldırıp Umut'un gözlerine baktı. O gülümseme içindeki korkuyu biraz hafifletti, omuzları gevşedi. Kimse ona kızmıyordu. Bakıcısı yerinden kıpırdamadı, sadece gülümsedi.
Fındık derin bir nefes aldı. Unutmak ayıp değildi, yeniden denemek elindeydi. Umut'a doğru bir adım attı, sonra tabureye döndü. Hortumunu tekrar yukarı kaldırdı.
Fındık baştan başladı. Bu kez acele etmedi, önce seyircilere baktı. Ön ayaklarını kaldırdı, hortumuyla taburedeki kırmızı topu aldı, sıkıca tuttu. Topun üstündeki ince toz hortumuna bulaştı.
Bu kez adımlar sırayla geldi. Topu havaya fırlattı, top çadırın tepesine yakın bir yere kadar yükseldi, sonra hortumuyla yakaladı. Seyirciler coşkuyla alkışladı, Umut'un yanındaki kız ıslık çaldı.
Umut yerinde zıpladı, herkesten çok o alkışladı. Fındık ona döndü, hortumuyla üç kere selam verdi. Umut da ona el salladı. Bakıcısı sahneye çıkıp ikisini birden selamladı.
Gösteri bitince Fındık ahırına döndü. Bakıcısı onu uzun uzun okşadı, önüne taze saman koydu. Ahırın kapısı aralık kaldı, dışarıdan serin bir rüzgar girdi. Fındık gözlerini kapayıp uykuya daldı.
Bu hikaye ne öğretir
Unutmak ayıp değildir, yeniden denemek cesaret ister. Bir kişinin gülümsemesi bazen en büyük yardımdır.
Çocuğuna sor
Sen bir şeyi unuttuğunda ne yaparsın?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
