Çayırda kırmızı bir battaniye serilmişti, üstünde sandviçler duruyordu. Sepette dört sandviç ve iki elma vardı. Kaan bu pikniği hafta başından beri bekliyordu. Babasıyla ilk kez ormana gelmişlerdi. Yol boyunca pencereden geçen ağaçları saymıştı. Arabadan inince koşarak çayıra girdi, sepetin kapağı hâlâ açıktı.
Kaan sepetten portakal suyunu çıkardı, plastik bardaklara doldurdu, su köpürdü. Güneş ağaçların arasından süzülüyordu, çimenler ayaklarının altında yumuşacıktı. Uzaktan kuş sesleri geliyordu, yakından yaprak hışırtıları.
Babası battaniyenin köşesine oturdu, sandviçleri tabaklara koydu. Bir sincap dalın üstünde koşarak geçti. Sincabın kuyruğu dalın ucunda bir an durdu, sonra kayboldu. Kaan gülerek elini uzattı, ikisi bir süre o dala baktı.
Tam sandviçe uzanacakken gökyüzü karardı. Bulutlar hızla toplandı, güneş kayboldu. Rüzgar serinledi, ağaçların tepesi sallandı. Uzakta bir yerde bir kuş sustu. Kaan başını kaldırıp babasına baktı.
Rüzgar yaprakları savurdu, ağaçtaki yapraklar ters döndü, battaniyenin kenarları uçuştu. Uzaktan gök gürledi, ama sesi korkutucu değildi, uzun bir uğultuydu. "Yağmur geliyor" dedi babası, gökyüzüne bakarak. Bardakları sepete geri koydu.
İlk damlalar battaniyeye düştü, önce seyrek, sonra sık. Kaan sandviçini kucağına çekti, gözleri gökyüzündeydi. "Pikniğimiz bitti" dedi Kaan, sesi titredi.
Babası gülümsedi. "Bitmedi" dedi. "Sadece yer değiştirecek." Kaan ona inanmadı, gökyüzüne bir kez daha baktı. Bardaklardaki portakal suyu damlalarla doldu, kağıt tabaklardan biri rüzgarla çayıra uçtu.
Damlalar sıklaştı, battaniye iyice ıslandı. Sepetin hasırı ıslanınca koyulaştı. Kaan sepeti kapatmak için eğildi, sandviçleri telaşla içine tıkıştırdı. Saçları alnına yapıştı.
Yağmur hızlandı, battaniyenin ortası göllendi. Kaan sepeti kucağına aldı, arabaya doğru bir adım attı. Ayakkabıları ıslanmıştı, çorapları nemlenmişti, ürperdi. Çayırın ucundaki patika çamurlanmıştı.
Ama babası arabaya gitmedi, ağaca doğru yürüdü, iki kalın dalı eliyle yokladı. Dallardan biri yerden iki boy yukarıdaydı. Kaan onu izledi, ne yapacağını çıkaramadı, sepeti hâlâ kucağında tutuyordu.
Babası cebinden kalın sarı bir ip çıkardı, ucundaki düğümü çözdü. "Ne yapacağız" diye sordu Kaan. "Çadır" dedi babası. "Yardım et." Kaan istemeye istemeye yanına gitti, battaniyenin bir ucunu tuttu, ıslak kumaş elinde ağırlaştı.
Babası ipi dala doladı, Kaan öbür ucu tuttu. Yağmur ikisinin de üstüne yağıyordu, saçları ıslandı. Ağacın kabuğu avucuna battı. Kaan yine de ipi bırakmadı, kollarını gerdi, dişlerini sıktı.
Battaniyeyi iki kalın dalın arasına gerdiler. Kaan ipin ucunu ağaca bağladı, düğümü babası kontrol etti, sonra öbür ucu kendi düğümledi. Küçük bir çadır oldu, ortası hafifçe çukurlaştı, üstlerine yağmur artık düşmüyordu.
Altına oturdular, sepeti aralarına koydular. Ayaklarının dibinde kuru bir kare kalmıştı. Yağmur battaniyenin üstünde tıp tıp ses çıkarıyordu. Sepetin kokusu burnuna geldi. Kaan elini uzatıp gerilmiş kumaşa dokundu.
Kaan sandviçini çıkardı, ısırdı. Ekmeğin kenarı biraz nemlenmişti, aldırmadı. "Bu sandviç daha lezzetli" dedi gülerek. "Yağmur sesi yüzünden" dedi babası, başını sallayarak.
Portakal suyunu paylaştılar, çadırın altından dışarıyı izlediler. Kaan artık üzgün değildi, gözleri damlaları takip ediyordu. Damlalar kumaşın üstünde küçük tepecikler yapıyordu. Babasına yaslandı. "Bir daha yağmurda piknik yapalım mı" dedi. Babası güldü, ikisi bir süre sessizce oturdu.
Yağmur bir süre sonra dindi, ağaçlardan damlalar düşmeye devam etti. Kaan çadırdan çıktı, ıslak çimenlere bastı, ayaklarının altında suyun sesini duydu. Bulutlar dağıldı, güneş yeniden ısıttı. Çimenlerin arasında minik göller oluşmuştu, ağaçların altındaki toprak koyulaşmıştı.
Battaniyeyi çözdüler, sıkıp katladılar, sepeti kapattılar. Sepeti bagaja babası koydu. Kaan çamurlu ayakkabılarına baktı, gülümsedi, onları arabanın paspasına dayadı.
Camdan iki dalın arasına baktı, ipin izi hâlâ oradaydı. "Yağmurlu piknikler de güzelmiş" dedi babasına. Babası başını salladı, gülerek saçını okşadı. Pencereden yağmur sonrasının kokusu geliyordu.
O gece yatağına girdiğinde kulağında hâlâ yağmurun battaniyeye vuruşu vardı. Gözlerini kapadı, rahat uyudu, dudaklarında hafif bir gülümseme kaldı.
Bu hikaye ne öğretir
Planlar bazen değişir, ama eğlence bitmez. Bir engel, farklı bir çözümle daha güzel bir anı yaratabilir.
Çocuğuna sor
Sen yağmurda piknik yapsan ne yerdin?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
