Kırıntının Yolu

Burak, sırtında iri bir ekmek kırıntısı taşıyordu. Kış gelmeden yuvaya erzak götürmek istiyordu. Yol uzundu, kırıntı ağırdı, dişleri sızlıyordu.

Diğer karıncalar önden gidiyordu, sıra sıra yürüyorlardı. Her biri küçük bir yük taşıyordu, kimi tohum, kimi yaprak parçası. Burak geride kaldı, kırıntıyı tek başına taşımak istiyordu.

Güneş henüz yeni doğmuştu, toprak soğuktu. Rüzgar otları hafifçe eğiyordu. Burak kırıntıyı sırtında dengeledi, adım adım ilerledi.

Geçen kış erzak erken bitmişti, koloni son günleri yaprak sapı kemirerek geçirmişti. Burak bu yıl bunu tek başına engellemek istiyordu. Yükü sırtına iyice yerleştirdi, yürümeye başladı.

Toprak yolun kenarında kuru yapraklar toplanmıştı. Burak onların üstünden atlaya atlaya ilerledi, hızını hiç kesmedi. Kolonideki en genç karıncalardan biriydi, herkese kendini kanıtlamak istiyordu. Ablası geçen yıl tek başına dağ gibi bir tohum taşımıştı, Burak onun gibi olmak istiyordu.

Yol üstünde arkadaşı Kerem'e rastladı. Kerem hafif adımlarla yürüyordu, sırtında yalnız küçük bir yaprak parçası vardı.

"Yardım edeyim mi?" diye sordu Kerem.

"Gerek yok, kendim taşırım" dedi Burak.

"Kırıntı büyük görünüyor" dedi Kerem.

"Alışkınım, her yıl ben taşırım" dedi Burak.

Kerem omuz silkti, yoluna devam etti, arkasına bakmadan uzaklaştı.

Burak kırıntıyı sırtının tam ortasına çekti, yürümeye devam etti. Yol taşlık bir tepeye doğru yükseliyordu, çakıllar ayaklarının altında kayıyordu. Ayakları toprakta iz bırakıyordu, kırıntının ağırlığı sırtını yoruyordu.

Uzaktan başka karıncalar seslendi, ona el sallayıp geçtiler, hızlıca yollarına devam ettiler. Burak onlara gülümsedi ama durmadı, yükünü bırakmak istemedi. Kırıntıyı korurcasına sıkıca tuttu. Bacakları yandı ama durmadı, adımlarını sıklaştırdı.

Taş yığınına gelince ayağı kaydı. Kırıntı sırtından düştü, dere kenarına doğru yuvarlandı. Burak peşinden koştu ama kırıntı sudan az ötede durdu.

Tek başına kaldırmaya çalıştı, kırıntı yerinden bile kımıldamadı. İtti, çekti, altına girip kaldırmayı denedi, nafile. Bacakları titredi, nefesi kesildi.

Kuru bir çöpü kırıntının altına soktu, ucuna var gücüyle bastırdı. Çöp ortadan kırıldı, kırıntı yine yerinde durdu. Burak yorulmuş, öfkelenmişti, ayakları toza bulanmıştı.

Geri dönüp yardım istemek istemedi, gururu buna izin vermedi. Zaman geçti, güneş yavaşça alçaldı, gölgeler uzadı. Burak dere kenarında oturdu, kırıntıya baktı, ne yapacağını bilemedi. Suyun sesi kulağında çınlıyordu, akşam yaklaştıkça hava serinledi, üşümeye başladı. Karnı guruldadı ama kırıntıyı bırakıp yuvaya boş dönemezdi. Aklından ablasının sözleri geçti, onun gibi güçlü görünmek istiyordu.

Kerem, Burak'ı ararken dere kenarında buldu. Arkasında beş karınca daha vardı, hepsi merakla bakıyordu.

"Neden dönmedin?" diye sordu Kerem.

"Tek başıma taşımak istedim" dedi Burak. "Ama kaldıramadım."

"Yalnız taşımak zorunda değilsin" dedi Kerem.

"Utanıyordum senden yardım istemeye" dedi Burak.

"Hepimiz sırayla yardım isteriz" dedi Kerem. "Geçen hafta ben de yükümü taşıyamamıştım."

Burak derin bir nefes aldı, başını salladı, artık itiraz etmedi. Karıncalar kırıntının etrafına dizildi, her biri bir köşeyi tuttu. Sayarak birlikte kaldırdılar, kırıntı yavaşça havalandı, elden ele geçti, hiç yere değmedi. Yol boyunca kimse tek başına yorulmadı. Kırıntı üstlerinde bir sal gibi süzülüyordu, yedi karınca aynı anda adım atıyordu. Burak ilk kez bu kadar hafif yürüyordu. Yolun kenarındaki mor çiçekleri bile görecek vakti oldu, daha önce oradan koşarak geçmişti.

Yuvaya vardıklarında kırıntı depoya kondu. Burak nefes nefeseydi ama gülüyordu.

"Tek başıma bütün günü alırdı" dedi Burak. "Birlikte gün batmadan bitirdik."

"Benim yaprağım senin kırıntının yanında ne kadar küçük kalmış" dedi Kerem, ikisi de güldü.

Diğer karıncalar depoyu düzenledi, kırıntıyı en dip köşeye yerleştirdi. Kış için erzak artık yerindeydi, depo ağzına kadar dolmuştu. Burak kırıntının üstüne kendi ayak izini bıraktı, sonra bir adım geri çekilip baktı.

Yuvanın girişinde arkadaşlarıyla oturdu. Kış rüzgarı dışarıda esiyordu, içerisi sıcacıktı, arkadaşlarının kokusu tanıdıktı. Burak artık gelecek kış için de yalnız yola çıkmayacağını biliyordu, gözlerini kapadı, yorgun ama huzurlu uyudu.

Bu hikaye ne öğretir

Ağır bir işi tek başına taşımak yorucudur, paylaşmak onu hafifletir ve hızlandırır. Yardım istemek gurur kaybı değil, birlikte başarmanın yoludur.

Çocuğuna sor

Sen bir işi arkadaşlarınla paylaştığında neler değişiyor?