Kuzey elinde turuncu bir kova, kapının önünde bekliyordu. Cadılar Bayramı akşamıydı, sokak lambaları yeni yanmıştı. Arkadaşları Yağız ve Sena kapıya geldiler, ikisi de kostümlüydü, biri korsan biri cadıydı. Kuzey kovasını salladı, "Bu yıl en çok şekeri ben toplayacağım" dedi, sesi heyecanlıydı.
Üç arkadaş sokağa çıktı, ilk kapıyı çaldılar. Kapı açıldı, komşu kadın şeker uzattı, kovalar hızla doldu. İkinci ve üçüncü kapıda da aynı şey oldu, herkes gülerek bir sonraki kapıya koştu. Kuzey kovasını elinde tarttı, sonra Yağız'ınkiyle yan yana koyup baktı.
Sokak boyunca ilerlediler, her kapının önünde küçük kabaklar yanıyordu, ışıkları yola vuruyordu. Kuzey önden yürüyordu, arkadaşlarına yol gösteriyordu, kovası şimdiden yarıya yakın dolmuştu. Sena bir ara durup ayakkabısını bağladı, sonra koşarak yetişti.
Yağız kovasındaki şekerleri gösterdi, hepsi farklı renkteydi. "Bak, benimki de doldu" dedi gururla. Kuzey gülümsedi, yürümeye devam ettiler, sırada bir sonraki sokak vardı.
Sokağın sonunda büyük, eski bir ev vardı. Bahçesi otlarla kaplıydı, kapısı boyasız ve çatlaktı. Yağız evi işaret etti. "Orada da şeker olur" dedi. Sena tereddüt etti. "O ev karanlık, hiç ışığı yok" dedi, sesi alçaldı.
Kuzey öne çıktı. "Deneyelim, belki içerde biri vardır" dedi. Üç arkadaş bahçe kapısını itip içeri girdiler, çim uzamıştı, ayakları altında hışırdadı. Bahçedeki eski bir çan rüzgarla salındı, tok bir ses çıkardı, üçü birden durdu.
Kapının önüne kadar yürüdüler, adımları yavaşladı, her adımda çim ayaklarına dolanıyordu. İçlerinden biri geri dönmeyi önerse herkes hemen kabul ederdi, ama kimse ilk sözü söylemedi, hepsi birbirinin yüzüne baktı.
Sena'nın eli Kuzey'in kolunu sıkıca kavradı. "Ya kapıyı kimse açmazsa" dedi, sesi kısıldı. Kuzey başını salladı ama geri dönmedi, kararlı adımlarla ilerledi.
Evin penceresinde ışık yoktu, kapı da sımsıkı kapalıydı. Sena geri adım attı. "Burada kimse yok galiba, gidelim" dedi. Yağız da durdu, kovasını göğsüne bastırdı, gözleri pencerelerde geziniyordu.
Kuzey'in de içi ürperdi ama geri dönmek istemedi. Zili çaldı, ses evin içinde yankılandı. Kimse cevap vermedi, birkaç saniye sessizlik oldu, rüzgar ağaçları hışırdattı, bir yaprak ayaklarının dibine düştü.
"Belki gerçekten kimse yok" dedi Sena, elini çekmeye başladı. Kuzey zile bir kez daha bastı, uzun uzun. İçeriden ayak sesi geldi, sonra kapı gıcırdayarak aralandı. İnce bir ışık dışarı sızdı, hepsi bir adım geriledi, kalpleri hızlı atıyordu.
Kapıyı yaşlı bir komşu açtı. Arkasındaki salonda tek bir mum yanıyordu, sandalyesinin kolunda yarım bırakılmış bir örgü duruyordu. Kadın onları görünce gülümsedi. "Şekerim kalmadı, unutmuşum, bu yıl kimse gelmez sanmıştım" dedi, sesi titredi.
Kuzey kovasına baktı, sonra kapının yanındaki boş kâseye. "Kovalarımızdan birer avuç verelim" dedi arkadaşlarına. Yağız ve Sena önce şaşırdı, birbirlerine baktılar, sonra başlarını salladılar.
Üç arkadaş kovalarından birer avuç şeker çıkardı, o boş kâseye tek tek koydular. Kâsenin dibi önce çıtırdadı, sonra şekerler tepeleme doldu. Kadın gözlerini kırpıştırdı, elini göğsüne koydu, teşekkür etti. "Bu yıl unutulmadım" dedi, gülümsemesi yüzüne yayıldı.
Kadın onlara bir bardak sıcak süt teklif etti ama vakit geçti. "Başka zaman yine gelin" dedi, elini salladı. Çocuklar da gülümseyip el salladı.
Kuzey ve arkadaşları sokağa geri döndüler, kovaları biraz hafiflemişti. Yağız güldü. "Yine de en çok şeker sende" dedi Kuzey'e, ikisi kovalarını karşılaştırdı.
Eve dönerlerken karanlık evin artık o kadar korkunç görünmediğini gördüler. Pencerede mum ışığı hâlâ titriyordu, sokağa küçük bir aydınlık düşürüyordu. Sena arkasına dönüp evi bir kez daha izledi, bu kez korkmadan baktı.
Kuzey evine girdi, kovasını yatağının yanına koydu. Annesine yaşlı komşuyu ve mum ışığını uzun uzun anlattı, annesi gülümseyerek dinledi.
Kovasından iki şekeri ayırıp masaya bıraktı, yarın yine götürecekti. Pencereden sokağa son bir kez baktı, sokak sessizdi. Yorganına sarıldı, gözlerini kapadı.
Bu hikaye ne öğretir
Kovayı doldurmak kolaydır, ondan bir avuç vermek daha çok şey değiştirir. Karanlık görünen bir kapının ardında çoğu zaman beklenen biri vardır.
Çocuğuna sor
Sen kendi şekerini kimlerle paylaşmak istersin?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
