Ömer'in odasında yarı dikilmiş bir korsan kostümü duruyordu. Kırmızı kumaş parçaları yatağın üstüne serpilmişti, iğneler hâlâ kumaşın kenarında sarkıyordu. Yarın okulda kostüm yarışması vardı, Ömer korsan olarak katılmak istiyordu. Kartondan kancasını bile hazırlamıştı, tek eksik ceketti.
Aynanın önünde durdu, kancayı eline taktı, korsan gibi poz verdi. Kafasında siyah bir bandana, belinde geniş bir kemer canlandırdı. Sınıftaki herkesin önünde bu kostümle yürümeyi çok istiyordu. Geçen yıl kostümsüz kalmıştı, bu yıl farklı olacaktı, buna kararlıydı.
Annesine kostümü uzattı. "Bunu dikebilir misin" dedi. Annesi kumaşı eline aldı, dikişleri tek tek inceledi. Vaktin çok az olduğunu gördü, saat akşamı gösteriyordu, dışarıda hava kararmıştı bile.
Ömer yarım ceketi eline aldı, düğmelerini tek tek saydı. Beş düğme vardı, biri kırmızı biri sarıydı. Ödülü kazanmayı değil, sınıfa korsan gibi girmeyi istiyordu.
Annesi dikiş makinesini çıkardı, iğneyi ipliğe geçirdi. "Deneyeyim" dedi, makinenin başına oturdu. Bir saat boyunca çalıştı ama kumaş kalındı, makine sürekli takılıp duruyordu. İplik iki kez koptu, iğne bile eğrildi.
"Bu gece bitmeyecek galiba" dedi, üzgün baktı Ömer'e. Ömer'in yüzü asıldı, koltuğa çöktü, ellerini yüzüne kapattı.
Kapı çaldı, komşu Naz uğramıştı. "Kostümüm bitmedi, yarın ne giyeceğimi bilmiyorum" dedi Ömer. Naz omuz silkti. "Evinde bir şey bulursun, dolabına bak" dedi, sonra kendi kostümüyle sokağa döndü.
Ömer pencereden dışarı baktı, sokak lambaları yanmıştı, komşu çocuklar kostümleriyle dolaşıyordu. Derin bir soluk aldı, odasına dönüp lambayı yaktı, etrafına yeniden baktı.
Ömer dolabı karıştırdı, hiçbir şey korsana benzemiyordu. Eski bir kovboy şapkası buldu ama tek başına yetmezdi. Çekmeceleri açtı, eski bir maske çıkardı, o da işe yaramadı. Yatağın altına baktı, orada bir tek eski bir kutu vardı, içinde legolar duruyordu. Sandalyeye çıkıp dolabın üstünü yokladı, eline yalnız toz geldi.
Yere oturdu, dizlerini kucakladı, morali bozuldu. "Kostümsüz gidemem" dedi kendi kendine. Yarışmaya hiç katılmamayı bile düşündü.
Kostümü son güne bırakmıştı, bunu şimdi anladı, buna pişman oldu. Odanın köşesinde duran beyaz çarşafa gözü takıldı, ilk başta önemsemedi. Sonra tekrar baktı, çarşaf dolabın kenarından sarkıyordu, rüzgarla hafifçe kıpırdıyordu.
Saat ilerledikçe endişesi büyüdü, gözü durmadan saate gidiyordu. Annesi kapıyı çaldı, "İyi misin" diye sordu. Ömer cevap vermedi, hâlâ bir çare düşünüyordu, gözü çarşaftan ayrılmıyordu.
Ömer çarşafa tekrar baktı, gözünde bir fikir belirdi. Çarşafı omzuna aldı, aynanın önüne geçti. Makasla iki yuvarlak delik açtı, gözlerinin hizasına getirdi. Elleri hafifçe titriyordu, kumaşı kesmek göründüğü kadar kolay değildi.
Çarşafı başından geçirdi, aynada kendine baktı. Beyaz bir tepe gibi duruyordu, etekleri yerlere değiyordu. Kollarını iki yana açtı, çarşaf dalgalandı, etek uçları yerde süpürge gibi döndü. "Bu da bir kostüm" dedi, gülümsedi.
Annesine gösterdi. Annesi güldü, "Sen bunu kendin buldun" dedi. Ömer başını salladı, gururla omuz silkti, çarşafın içinde salonun etrafında küçük bir tur attı, sonra masanın arkasından ansızın belirdi.
Aynada birkaç kez döndü, çarşafın eteği yerlerde sürünüyordu. Eline küçük bir fener aldı, alttan tutup yüzüne doğru ışık tuttu, gölgesi duvara vurdu.
Ertesi gün okulda herkes kostümüyle geldi. Kimi kaptan, kimi cadı, kimi robottu. Ömer çarşafını giyip sınıfa girdi, delikli gözleriyle etrafa baktı. Arkadaşları gülmeye başladı, hoş bir gülüştü. Bazıları parmaklarıyla işaret etti, ama kimse korkmadı.
Öğretmen sırayla kostümleri gösterdi. Ömer'in sırası gelince çarşafın içinde dönüp kollarını salladı, ayağını sürüyerek yürüdü. Sınıf kahkahalarla doldu, en gülünç kostüm ödülü ona verildi.
Teneffüste arkadaşları etrafını sardı, kostümüne dokunup güldüler. Naz da koşarak yanına geldi. "Sana hep inanmıştım" dedi, ödül kartını okudu.
Eve döndüğünde çarşafı kapının arkasına astı, kırışıklarını düzeltti. Annesine sarıldı, olanları anlattı, ikisi birlikte güldü. Ödül kartını yastığının altına koydu, yatağına uzandı. Gözlerini kapadığında hâlâ gülümsüyordu.
Bu hikaye ne öğretir
Plan bozulunca elde kalanla yeni bir yol kurulabilir. Bozulan bir işten bazen daha iyi bir sonuç çıkar.
Çocuğuna sor
Sen bir şey planladığın gibi olmayınca ne yaparsın?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
