Sayı Şehri'nin taş meydanında Sıfır yalnız oturuyordu. Yuvarlak gövdesi güneşte parlıyordu ama içi bomboştu. Meydanın çevresinde rakamlar bir aşağı bir yukarı koşuşturuyordu, her biri elinde bir defter taşıyordu. Şehirdeki her rakamın kendine göre bir işi vardı. Bir her sabah pazardaki mumları sayardı. İki köprüden geçen ördek yavrularını, Üç tezgahtaki elmaları, Dört kapıdaki kutuları sayardı. Herkesin defterinde bir liste vardı.
Sıfır hiçbir şey saymazdı. Elini uzatsa bile karşısına hep boş bir sayı çıkardı, parmakları havada asılı kalırdı. Meydandaki büyük tahtaya yaklaştı, üstünde bütün rakamların işleri sırayla yazılıydı. Kendi adını gördü, yanı boştu, kimse oraya bir şey yazmamıştı, tebeşir tozu parmaklarına yapıştı.
Sıfır tahtanın altına kendine küçük bir iş yazmak istedi. Meydanda sayılacak ne varsa aklından geçirdi, hepsinin sahibi vardı. Tebeşiri eline aldı, tahtaya doğru uzandı, elini tahtada gezdirdi, sonra elini indirdi. Yazacak hiçbir şey bulamadı, tebeşiri yere bıraktı, meydanın taşlarına oturdu, dizlerini kucakladı.
Sıfır meydanı baştan başa dolaştı, her rakama bir iş sordu. Dört ona kapıdaki kutuları gösterdi. Beş elindeki ipin düğümlerini sayıyordu. Altı saksıların başındaydı, Yedi meydanın taşlarını sayıyordu. Hiçbiri Sıfır'a bir iş bulamadı. Sıfır ellerini cebine soktu, omuzları düştü.
Akşamüstü Bir yanına geldi. Sırtında ağır bir çuval un taşıyordu, alnından ter damlıyordu, adımları yavaştı. "Neden bu kadar üzgünsün," dedi, çuvalı yere bıraktı, Sıfır'ın yanına oturdu.
"Benim işim yok," dedi Sıfır. "Ben hiçbir şeyi saymıyorum. Herkesin bir görevi var, benimki yok. Meydanda kimse bana bakmıyor bile." Sesi titredi, başını önüne eğdi.
"Belki yalnız durduğun içindir," dedi Bir. "Yanıma gel, bir dene." Alnındaki teri sildi, çuvalın ağzını bağladı. "Ben de bu çuvalı tek başıma taşıyamıyorum." Sıfır başını salladı ama yerinden kımıldamadı.
Sıfır geri çekildi. "Sen değerli bir rakamsın," dedi. "Ben boş bir daireyim. Yanına gelirsem sana bir faydam olmaz."
Bir cevap vermedi, sadece bekledi. Elini uzatılmış tuttu, gözlerini Sıfır'dan ayırmadı. Çuvalı ayağının dibine koydu, oturdu. Sıfır meydanın kenarına yürüdü, ayaklarının ucuna baktı. İçinden bir ses ona hep "senin sayacak bir şeyin yok" diyordu. Sıfır o sesi susturamıyordu, taşları tekmeledi.
Güneş yavaşça battı, meydan boşaldı. Rakamlar birer birer evlerine döndü, ışıklar tek tek söndü. Sıfır kenarda kaldı. Taşların üstünde büzüldü, gökyüzüne baktı, yıldızları saymaya başladı. On altıda şaşırdı, baştan saymaya üşendi.
Sıfır uzun süre öyle oturdu. Meydanın taşları soğumuştu, mumlardan biri hâlâ yanıyordu. Sonra kendi kendine bir karar verdi, ayağa kalktı, taşların soğukluğunu ayaklarında bıraktı. Ayaklarını sürüye sürüye Bir'in evine doğru yürüdü, kapısını hafifçe çaldı.
Bir kapıyı açtı, şaşırmadı. Sıfır içeri girdi, tam onun sağına durdu. İkisi birlikte meydana çıktı, adımları birbirine uydu.
Meydandaki büyük tahtada iki rakam birden ışıdı. Tahtaya beyaz bir on yazısı düştü, tebeşir tozu havada asılı kaldı. Bir şaşkın şaşkın Sıfır'a baktı, sonra kahkaha attı, ellerini havaya kaldırdı.
"Bak," dedi Bir. "Yan yana durunca on olduk. Sen beni büyüttün, tek başıma asla on olamazdım. Bunu birlikte başardık." Sıfır omuzlarını dikleştirdi, ayakları meydanda sağlam bastı, gövdesi ilk kez bu kadar hafif durdu.
O geceden sonra Sıfır her sabah bir rakamın yanına gitti. Bazen İki'nin, bazen Dokuz'un yanına durdu. Her defasında tahtada yeni bir sayı belirdi, liste uzadı.
Meydandaki tahtaya artık "Sıfır'ın işi" değil, "Sıfır'ın yeri" yazıyordu. Altında onlarca sayı sıralanmıştı, hepsi Sıfır'ın yanında büyümüştü, on, yirmi, elli, yüz. Rakamlar sabahları tahtanın önünden geçerken artık Sıfır'a el sallıyordu. Üç bir sabah ona kendi defterinden bir sayfa verdi.
Gece olunca Sıfır meydanın ortasında durdu, yuvarlak gövdesiyle ay ışığını yansıttı. Yorgun ama sakindi, gövdesi taşların üstünde hafifçe ısındı. Gözlerini kapadı, uyudu. Meydandaki mumlar teker teker söndü, ay yükseldi.
Bu hikaye ne öğretir
Sıfır tek başına küçük görünür, ama başka bir sayının yanında büyük bir fark yaratır. Herkesin bir yerde kendine uygun bir yeri vardır.
Çocuğuna sor
Sen hangi arkadaşınla bir araya gelince daha güçlü oluyorsun?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
