Ahırın arka köşesinde üç domuzcuk kardeş yaşardı. En büyükleri Tarçın, ortancaları Bal, en küçükleri Fıstık'tı. Üçü de günlerini birlikte geçirir, aynı köşede uyurlardı, aynı oyunları oynardı. O gün anneleri onlara yeni bir iş verdi, kendi yataklarını kendi elleriyle samandan yapmak. Üçü de heyecanla saman yığınının başına geçti, kolları sıvadı, ellerini ovuşturdu.
Fıstık hemen işe koyuldu. Yatağını ne kadar erken bitirirse o kadar çok oynayabilirdi diye düşündü. Saman demetlerini aceleyle üst üste attı, sıkıştırmadan geçti, elleri hızla hareket etti. Yatağı gevşek ve seyrek görünüyordu, aralarından ışık sızıyordu. Fıstık buna aldırmadı, koşup gitmek istedi.
Tarçın ile Bal ise yavaş başladı. Saman demetlerini teker teker seçtiler, ince olanları ayırdılar, kalınlarını bir kenara koydular. Fıstık onları izledi, yavaşlıklarına şaşırdı. "Böyle çok uzun sürer" dedi kendi kendine, başını salladı, işine geri döndü.
Anneleri onları uzaktan izliyordu, hiçbirine karışmadı. Her domuzcuk kendi yatağını kendi bildiği gibi yapmalıydı, bu onun için önemliydi. Güneş tepeye doğru yükselirken üçü de çalışmaya devam etti, ahırın içi saman tozuyla doldu, güneş ışığında toz zerrecikleri uçuştu.
Tarçın yavaş yavaş çalıştı. Her demeti sıkıca bastırdı, kenarlarını düzeltti, avucuyla üstünü yokladı. "Acele etme" dedi Fıstık'a. "Yatak seni gece taşıyacak." Fıstık omuz silkti, dinlemek istemedi, işine devam etti.
"Ben zaten bitirdim" dedi Fıstık ve koşup gitti. Bal ona baktı, bir şey demedi, kendi yatağına devam etti. Saman parçaları elinde usulca şekillendi, her demeti ayrı ayrı yerleştirdi, aceleye getirmedi, işini keyifle sürdürdü.
Öğleden sonra üç yatak da hazırdı. Fıstık'ınki en önce bitmişti ama en ince duruyordu, aralarından gün ışığı geçiyordu. Tarçın ile Bal'ınki daha sıkı ve kalındı, güneşte parlıyordu, sağlam görünüyordu.
Fıstık kendi yatağına uzandı, memnun görünüyordu. Kardeşleri hâlâ kendi yataklarını bastırıyordu, aceleleri yoktu. Fıstık onları biraz yavaş bulup gülümsedi, kendi işinin bittiğine sevindi, ahırın dışına koşup gitti.
Gece hava soğudu, ahırın içine rüzgar sızdı. Fıstık'ın ince yatağı rüzgarı geçirdi, saman aralarından hava girdi, üşümeye başladı. Fıstık titredi, uyuyamadı, gözlerini karanlıkta açık tuttu. Battaniyesini üstüne çekti ama yetmedi, soğuk yine de içine işledi.
Kalkıp kardeşlerinin yanına gitti. Utandı, kimseyi uyandırmak istemedi, geceyi tek başına geçirmeyi denedi. Ama dişleri birbirine vuruyordu, daha fazla dayanamadı. Küçük adımlarla, sessizce yaklaştı, her adımda durup dinledi.
Ahırın dışında rüzgar uğulduyordu, saman çatı arasından ıslık gibi ses çıkarıyordu. Fıstık bir kez daha titredi, kollarını göğsüne sardı, dişlerini sıktı, gözlerini karanlığa dikti.
Kardeşlerinin yanına gelince durdu, uyandırmaya cesaret edemedi. Bir süre öylece bekledi, soğuk onu iyice sarmıştı, ayakları uyuşmaya başlamıştı.
Fıstık "Üşüdüm" dedi usulca, sesi titriyordu. Tarçın gözlerini açtı, samanının yarısını ona verdi. Bal da kalkıp kendi yatağından bir tutam ekledi. İkisi de gülümsedi, kızmadılar, yer açtılar, Fıstık'ı aralarına aldılar.
Üçü aynı köşede uyudu, saman kokusu içlerini ısıttı. Fıstık sabah erkenden kalktı, bu kez yatağını yavaşça, sıkı sıkı örmeye başladı. Her demeti dikkatle bastırdı, aceleyle atmadı, sabırla çalıştı.
Güneş doğarken Fıstık hâlâ çalışıyordu. Kardeşleri yanına gelip ona baktı, bu kez şaşıran onlardı. Fıstık'ın sabrı ikisini de gülümsetti, yardım etmeye karar verdiler, yanına oturdular.
Üçü birlikte diz çöktü, saman demetlerini elden ele geçirdi. Ahırda sadece hışırtı sesi duyuluyordu, kimse konuşmuyordu.
Öğlene doğru yeni yatak bitti. Üçü demetleri sırayla dizmiş, kenarlarını iyice bastırmıştı. Fıstık'ın yatağı bu kez rüzgarı geçirmedi, sımsıkı duruyordu. Fıstık elleriyle yokladı, memnun kaldı, gülümseyerek kardeşlerine baktı.
Anneleri gelip yeni yatağa baktı. "Şimdi üçünüz de aynı işi biliyorsunuz" dedi gülümseyerek. Fıstık başını gururla kaldırdı, kardeşlerine sarıldı, teşekkür etti, gözleri parladı.
Akşam üçü kendi yataklarında yattı, sıcacık ve rahat. Ahırda sadece samanın hafif hışırtısı duyuluyordu, gece sakindi, üçü de derin bir uykuya daldı.
Fıstık uyumadan önce yatağını bir kez daha yokladı. Bu kez hiçbir yerden rüzgar sızmıyordu, içi huzurluydu.
Bu hikaye ne öğretir
Acele iş bazen eksik kalır. Paylaşmak soğuğu bile ısıtabilir.
Çocuğuna sor
Sen bir işi yaparken acele mi edersin, yoksa yavaş mı çalışırsın?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
