Bahçedeki alçak duvarın üstünde Umut kırmızı pelerinini taktı. Gözlerini kapadı, kollarını iki yana açtı. Bugün ilk kez uçacaktı, bundan çok emindi. Karşı bahçedeki köpek bile onu merakla izliyordu, kulaklarını dikmişti.
Dün doğum gününde pelerini hediye almıştı. Kutudan çıkar çıkmaz hemen takmıştı. Gece boyu uçan kahramanları düşünmüş, sabahı zor etmişti. Rüyasında bulutların üstünde uçmuş, uyanınca hemen pelerini aramıştı. Kahvaltıyı bile hızlıca bitirmişti, bahçeye koşacaktı.
Duvarın altına yastıklarını yerleştirmişti, güvenlik için. Annesi mutfak penceresinden onu izliyordu, hiçbir şey söylemedi. Umut derin bir nefes aldı, duvardan atladı.
Kolları rüzgarda hafifçe salındı, ama yerçekimi kazandı. Umut yastıkların üstüne düştü, hemen doğruldu, tekrar duvara tırmandı. Bahçedeki serçeler onu izliyormuş gibi geldi, kanatlarını çırpıp uçtular. Umut onlara baktı, sonra kendi kollarına baktı, ikisi arasındaki farkı düşündü, ama vazgeçmedi.
Umut havada bir an asılı kaldı, sonra yere düştü. Yastıklar onu yumuşak karşıladı, ama uçmamıştı. Tekrar duvara çıktı, yeniden atladı.
Ege bahçe kapısından ona baktı. "Ne yapıyorsun?" diye sordu. "Uçmayı deniyorum" dedi Umut. "Pelerin takınca uçarım sanıyordum" dedi, sesi kısıldı. Ege ona meraklı meraklı baktı, elindeki ipi bırakıp yaklaştı.
"Belki pelerin uçurmuyordur" dedi Ege. Umut ona kızgın kızgın baktı, cevap vermedi, duvara üçüncü kez çıktı. Bu kez daha yüksekten atladı, sonuç değişmedi. Yastıklara her düşüşünde bir toz bulutu kalkıyordu.
Kollarını daha hızlı salladı, dizlerini büktü, hatta gözlerini sıkı sıkı kapadı. Hiçbiri işe yaramadı, yerçekimi her seferinde kazanıyordu. Ege bir kenarda oturmuş, sessizce izliyordu, artık bir şey söylemiyordu. Güneş tepeye yaklaşmış, öğle olmuştu bile.
Umut beşinci denemesinde de yere düştü. Diz kapağı acıdı, gözleri doldu. Pelerinini çıkardı, yere attı, dudakları titredi.
"Bu pelerin uçurmuyormuş" dedi kendi kendine. İçeri girdi, odasına kapandı. Pelerini sandalyeye attı, kutuyu ayağıyla köşeye itti. Yorganın altına girdi, gözlerini yumdu. Bahçeden gelen sesler kesildi, oda sessizleşti. Dizindeki acı yavaş yavaş geçti.
Biraz sonra kapı çalındı. Ege peşinden gelmişti, elinde bir kağıt vardı. "Kedim kayboldu, yardım eder misin?" dedi. Umut önce cevap vermedi, yatağına döndü, yorganı başına çekti.
Kapı tekrar çalındı. Ege'nin sesi titriyordu. Umut kapıyı aralayıp baktı, arkadaşının gözleri kızarmıştı. Elindeki kağıtta kedinin resmi vardı, altında kayıp yazısı duruyordu.
Umut pencereden dışarı baktı. Ege hâlâ orada duruyordu, elindeki kağıdı sıkı tutuyordu. Umut pelerinini yerden aldı, tekrar omzuna taktı, bu kez uçmak için değil.
"Süper kahramanlar yardım eder" dedi kendi kendine. İkisi birlikte sokağa çıktı, afişleri komşu kapılarına ve elektrik direklerine astılar. Umut her kapıyı çaldı, herkese kediyi tarif etti, sesi giderek kısıldı ama durmadı.
İki sokak boyunca dolaştılar, kapı kapı sordular, kimse kediyi görmemişti. Üçüncü sokakta bir teyze kapıyı açtı. "Böyle bir kediyi bahçemde gördüm, çalıların arasına saklandı" dedi. Umut ve Ege hemen koştu, çalıların arasında kediyi buldular. İkisi de sevinçle birbirlerine baktı, sonra kediye doğru eğildiler.
Kedi çalının altında ürkek bekliyordu, gözleri parlıyordu. Umut yavaşça yaklaştı, elini uzattı, kedi ona güvendi. Kediyi kollarına aldı, Ege'ye doğru yürüdü, adımları gururla doluydu, artık koşmaya bile gerek yoktu.
Ege kediyi kucağına aldı, gülümsedi. "Teşekkür ederim" dedi Umut'a. Umut'un yüzü kızardı ama içi ısındı, göğsü kabardı, sırtı dikleşti.
Akşam eve döndüğünde annesine gününü anlattı. "Uçamadım ama kediyi bulduk" dedi, gözleri parıldadı. Annesi ona sarıldı, "Bu da bir güç" dedi, saçını okşadı. Umut annesine gülümsedi, yorgun ama mutluydu.
Umut pelerinini yatağının kenarına özenle astı, artık uçmak için değil, yardım etmek için giyecekti. Yastığına uzandı, kediyi ve Ege'nin gülüşünü düşündü, dudaklarında hâlâ bir gülümseme vardı.
Pencereden ay ışığı içeri süzülüyordu, yıldızlar bahçenin üstünde parlıyordu. O gece rahat, huzurlu uyudu, pelerini sandalyenin üstünde sessizce sabahı bekledi.
Bu hikaye ne öğretir
Gerçek güç ilgiyle ve yardımla ortaya çıkar. Uçmak gerekmez, bakmak ve aramak yeter.
Çocuğuna sor
Sen kimseye nasıl yardım edebilirsin?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
