Selen, ormanın en yüksek ağacına boynunu uzattı. Tepedeki yaprakları kolayca kopardı. Küçük dinozorlar aşağıda bekliyordu.
Her sabah onlara yukarıdan yaprak indirirdi. Küçükler onu severdi, Selen bundan gurur duyardı. Boynu uzun olduğu için hiçbir ağaç ona yüksek gelmezdi.
Gökyüzüne yakın olmak Selen'e hep hoş gelirdi, bulutları neredeyse dokunacak kadar yakından görürdü. Aşağıdaki dünya ona uzak kalırdı.
Küçük dinozorlar her sabah aynı saatte onun gölgesinde toplanırdı. Selen'in gölgesi geniş bir alanı kaplardı, herkes altında serinlerdi. Kimse ona aşağıdaki dünyayı sormazdı, çünkü Selen hep yukarıyı işaret ederdi.
Yaprak dağıtımını bir görev gibi görürdü. Kuyruğunu sallayarak ağaçtan ağaca geçerdi, sıra beklerken küçükler kovalamaca oynardı, o da onları yukarıdan sayardı.
Bir sabah gökyüzü bulutlarla kaplandı, Selen yükseğe bakınca hiçbir şey göremedi. O gün ilk kez gözünü aşağıya çevirdi, ama hemen yeniden yukarı baktı.
Ağacın en ince dalına uzandı, üç yaprak birden kopardı, aşağıya bıraktı.
Ufuk, yaprakları alırken Selen'e baktı.
"Sen hiç yerdeki çiçeklere bakıyor musun?" diye sordu Ufuk.
"Boynum yukarıya bakmaya alışkın" dedi Selen.
"Ama aşağıda da güzel şeyler var" dedi Ufuk.
Ufuk güldü, yerdeki sarı bir çiçeği gösterdi. Selen çiçeğin adını bilmiyordu, boynunu hafifçe eğdi, yaprakların gölgesinden çiçeğe baktı.
Selen dalın ucundaki yaprağı koparırken kayaya takıldı, biraz sendeledi. Aşağıdaki minik dinozorlar gülüştü, o da onlara katılıp güldü. Ama içinden bir merak geçti, çiçeklere bakmak istedi.
"Peki sen boynunu hiç aşağı eğmez misin?" diye sordu Ufuk.
"Nadiren, çünkü işim hep yukarıda" dedi Selen.
Selen bu soruyu bir süre düşündü, cevap veremedi. Yapraklardan birini Ufuk'a uzattı, Ufuk minnetle aldı.
Selen bir kez daha aşağıya baktı, çiçeklerin renklerini gözünde tuttu.
Selen boynunu daha da uzattı, en tepedeki dalı yakalamak istedi. Dengesini kaybetti, gövdesi sarsıldı, yere doğru eğildi.
Kendini toparlayınca çevresi çiçeklerle doluydu. Hiçbirinin adını bilmiyordu. Bu onu şaşırttı, boynunu utanarak indirdi.
Küçük dinozorlar ona baktı, kimse gülmedi ama Selen boynunu iyice indirdi. Yıllardır hep yukarıya bakmıştı, yerdeki dünyayı hiç tanımamıştı.
Bir süre kıpırdamadan durdu, çevresindeki renklere baktı. Kırmızı, sarı, mor, hepsi farklı biçimdeydi. Bu ormanda kaç yıldır yaşadığını düşündü, ayaklarının dibini bir kere bile görmemişti.
Rüzgar çiçeklerin arasında hafifçe esti, kokular karıştı. Selen burnunu kırıştırdı, bu kokuyu daha önce hiç almamıştı.
Kendi kendine, belki de aşağıyı hiç tanımadım dedi. Boynunu biraz daha indirdi, sarı bir çiçeğe burnunu değdirdi.
Ufuk yanına geldi, pençesini omzuna koydu, sessizce yanında durdu.
Küçük dinozorlar etrafını sardı. Ufuk yanına oturdu.
"Bu sarı çiçeğin adı düğün çiçeği" dedi Ufuk. "Bu da yonca."
Selen dikkatle dinledi, her çiçeğin adını tekrarladı. Boynunu ilk kez yere doğru eğip baktı.
"Bu mor olan ne?" diye sordu Selen.
"O da lavanta" dedi Ufuk.
Diğer küçük dinozorlar da katıldı, her biri bildiği bir çiçeği gösterdi. Selen boynunu her seferinde biraz daha aşağı eğdi, dizlerinin üstüne çöktü.
"Bu pembe çiçek nedir?" diye sordu Selen.
"O yabani gül" dedi bir başka küçük dinozor.
Selen her ismi tekrar etti, aklında tutmaya çalıştı.
Selen'in boynu artık yorulmuştu ama merakı devam etti. Her yeni isimle gözleri parladı.
Akşamüstü ışığı çiçeklerin üzerine vurdu, renkler daha da canlandı.
Akşam olunca Selen hem yaprak indirdi hem çiçek adı öğrendi. İki dünyayı birden tanıyordu artık.
"Yukarısı benim, aşağısı sizin, birlikte tamamlıyoruz" dedi Selen.
Küçük dinozorlar gülüştü. Ertesi sabah Selen hem yaprak topladı hem çiçek adlarını sesli söyledi, küçükler yanı sıra yürüdü. Ormanın iki katı artık birbirine bağlanmıştı.
Küçükler ona minik bir çiçek demeti getirdi, boynuna astılar. Selen bunu gururla taşıdı, yürürken demet hafifçe sallandı.
O akşam hem gökyüzüne hem yere baktı, ikisi de ona güzel göründü. Orman sessizleşti, Selen boynunu yavaşça yere yaklaştırdı. Uyudu.
Bu hikaye ne öğretir
Herkesin gördüğü dünya farklıdır, yukarıdan bakan da aşağıdan bakan da birbirinden öğrenebilir. Bilmediğimizi sormak utanç değil, paylaşmaktır.
Çocuğuna sor
Sen bilmediğin bir şeyi birine sorduğunda neler öğreniyorsun?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
