Koray, su birikintisinde kendine baktı. Boynunda henüz yele yoktu. Babasının yelesi rüzgarda dalgalanıyordu.
Koray içini çekti. Yelesiz aslan, aslan gibi görünmüyordu ona göre. Suya taş attı, yansıması dağıldı.
Diğer yavrular onu oyuna çağırırdı ama Koray çoğu sabah su birikintisine gider, boynuna bakardı.
Annesi ona her seferinde aynı şeyi söylerdi.
"Yele zamanla gelir, acele etme" derdi annesi.
Koray bunu duymaktan sıkılmıştı, kendi boynunu beğenmiyordu.
Bir gün büyük bir aslan yanından geçti, yelesi güneşte parlıyordu. Koray ona hayranlıkla baktı, kendi boynunu elleriyle sıvazladı. Hiçbir şey değişmemişti.
Uzaktan bir kartal geçti, gölgesi su birikintisinde belirdi. Koray gökyüzüne baktı, sonra yeniden kendine döndü. Boynu hâlâ çıplaktı.
Ablası yanına geldi, boynuna hafifçe dokundu.
"Benim de yelem yoktu, dişi aslanların hiç olmaz" dedi ablası.
"Peki sen nasıl aslan oldun" diye sordu Koray. Ablası cevap vermedi, yalnız gülümsedi.
Babasıyla tepeye çıktılar. Sürü otlağın dört bir yanına dağılmıştı.
"Yelem çıkınca sürüyü ben toplarım" dedi Koray.
"Sürüyü yele toplamaz" dedi babası.
"Peki ne toplar?" diye sordu Koray.
"Zamanla göreceksin" dedi babası.
Koray bu sözü anlamadı, otlağa doğru koştu. Rüzgar yeleli aslanların tüylerini savuruyordu, Koray'ın kısa tüyleri hiç uçuşmuyordu.
Otların ucu kısa tüylerini gıdıkladı, Koray başını salladı, hiçbir şey uçuşmadı.
"Sen küçükken yelen var mıydı?" diye sordu Koray.
"Yoktu, senin yaşındaydım" dedi babası.
Koray bunu duyunca biraz rahatladı ama içinde hâlâ bir merak vardı.
Tepenin üstünden bütün otlak görünüyordu. Koray'ın gözleri dağılmış sürüyü taradı, hepsi kendi başına dolaşıyordu.
"Sen sürüyü nasıl toplarsın?" diye sordu Koray.
"Bir gün kendin bulursun" dedi babası, otlağa baktı.
Sürüyü toplamak için yüksek sesle kükredi. Sesi ince çıktı, kimse dönüp bakmadı. Koray daha çok kükredi, sesi kısıldı.
Telaşla otlağın etrafında koştu, her hayvanı ayrı ayrı çağırdı. Hiçbiri onu ciddiye almadı, sürü daha da dağıldı.
Koray yorgun düştü, bir kayanın üzerine oturdu, nefesini düzenlemeye çalıştı. Güneş tepesindeydi, otlak sessizdi.
Bir tilki uzaktan onu izliyordu, kükremesine hiç aldırmadı. Koray daha da telaşlandı, sesi çatlayarak çıktı.
Otlaktaki aslanlar birbirine bakıp uzaklaştı, kimse Koray'ın yanına gelmedi. Koray başını önüne eğdi, pençesiyle otları çekiştirdi.
Kayadan indi, tekrar denedi, sesi yine ince çıktı. Bir kartal başının üstünden geçti, o bile durup bakmadı.
Güneş alçalırken Koray otların arasına oturdu, dizlerini kucakladı.
Ablasının hiç bağırmadan yanına oturuşunu düşündü, o sakinliği aklından geçirdi.
Koray kükremeyi bıraktı, uzun uzun nefes aldı. Tepeye çıktı, hiç ses çıkarmadan durdu.
Tek tek sürünün gözlerine baktı, başını hafifçe eğdi. En yakındaki genç dişi aslan durdu, ona doğru yürüdü.
Sonra bir yavru, ardından iki aslan daha Koray'ın bakışını takip etti. Sürü yavaşça tek yere toplandı.
Koray şaşırdı, hiç kükremeden bu kadar aslanı bir araya getirmişti.
Bir yavru daha ona katıldı, sonra bir başkası. Kimse kükreme beklemiyordu, herkes onun sakin duruşunu izliyordu.
Rüzgar hafifçe esti, Koray'ın kısa tüylerini oynattı. Sürü onun etrafında halka oldu, kimse ses çıkarmadı.
Koray'ın kalbi hızlı atıyordu ama sesi hiç yükselmedi. Sadece baktı, bekledi, sabırla durdu.
En geride duran yaşlı aslan bile ağır ağır yaklaştı. Koray gülümsemek istedi ama kıpırdamadı.
Akşam babası ona sarıldı.
"Sürü yeleye değil, bakışına güvendi" dedi babası.
Koray su birikintisine tekrar baktı. Yelesiz boynu artık ona eksik gelmiyordu.
Tepede babasının yanına uzandı, gözlerini kapadı.
"Ben de senin yaşındayken yelem yoktu" dedi babası. "Bakışım vardı, o yetti."
Koray gülümsedi, babasının yanına iyice sokuldu.
Su birikintisinin üzerinde yıldızlar yansıyordu, otlak sakinleşmişti. Koray artık kendi boynuna değil, sürüsüne bakıyordu.
Sürüdeki diğer yavrular da yanına geldi, birlikte otlağa baktılar. Koray hiçbirini çağırmamıştı, hepsi kendiliğinden gelmişti.
Yıldızlar birer birer belirdi, gökyüzü koyulaştı. Koray babasının koluna başını dayadı.
Bu hikaye ne öğretir
Bir grubu bir arada tutan şey görünüş değil, güven veren bir bakıştır. Sabırla davranmak, bağırmaktan daha etkili olabilir.
Çocuğuna sor
Sen sakin kaldığında etrafındakiler nasıl tepki veriyor?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
