Zeynep, küçük tren istasyonunda dedesini bekliyordu. Elinde küçük bir çanta vardı, içinde su şişesi ve defteri duruyordu. Dedesi Ali, eski buharlı trenin makinistiydi. Tren yıllarca aynı hatta çalışmıştı, ama artık müzeye kaldırılacaktı. Bugün onun son seferiydi.
Ali dede eğilip Zeynep'e "Benimle gelir misin" diye sordu. Zeynep hemen "Evet" dedi, dedesinin yanına koştu. Annesi arkadan gülümseyerek onları izledi, çantasına bir sandviç koydu.
Tren düdüğünü öttürdü, dumanını gökyüzüne savurdu. Rayların üstünde hafifçe sarsıldı. Zeynep pencere kenarına oturdu, dedesinin son seferine tanık olmak istiyordu. Kalbi heyecanla hızlı hızlı attı, ellerini dizlerinde sıkıca tuttu.
Ray boyunca köyler ve tarlalar uzanıyordu. Zeynep elini pencere pervazına dayadı, dışarıyı izlemeye başladı. Dedesi kırk yıldır bu treni sürüyordu, bugün son kez düdüğü o çalacaktı.
Tren yavaşça hareket etti. Hızı, yeni trenlerin yanında çok düşüktü. Zeynep sıkılmaya başladı, koltuğunda kıpırdandı. Cebindeki küçük saate sık sık baktı, dakikalar ona epey uzun geldi.
"Neden bu kadar yavaş" diye sordu Zeynep. "Buhar böyle çalışır" dedi Ali dede. "Hız onun işi değil." "Ama böyle çok uzun sürer" dedi Zeynep, kaşlarını hafifçe çattı. Buhar makinesi her tepede biraz daha yorgun soluyordu.
Zeynep saatine tekrar baktı, içini çekti. Hızlı trenler aynı yolu çok daha kısa sürede alırdı. Bu yolculuk ona uzun geldi, pencereden gözünü kaçırdı. Defterini çıkardı ama içine bir şey çizecek hali kalmadı, kapağını hemen kapadı.
Ali dede torununun sıkıldığını gördü. "Sabret" dedi gülümseyerek. "Bu tren sana başka bir şey gösterecek." Zeynep omuz silkti, inanmadı. Kollarını göğsünde kavuşturdu, pencereye küskün küskün baktı, keşke daha çabuk bitse diye düşündü.
Zeynep pencereden dışarı baktı, hiçbir şey ilginç gelmedi. Aynı tarlalar, aynı ağaçlar art arda geçiyordu. Gözleri yorgun düştü, başını koltuğa yasladı. Camda kendi yansımasını gördü, o da sıkılmış görünüyordu.
"Sıkıldım" dedi Zeynep. "Keşke hızlı trenle gelseydik." Kollarını kavuşturdu, koltuğa yaslandı, gözlerini kapadı. Dedesinin heyecanını anlayamadı, sadece yolculuğun bitmesini bekledi.
Cebindeki saati çıkardı, kapağını açtı, sonra kapattı. Akrep neredeyse hiç ilerlememişti. Vagonun tahtası her tekerlek sesinde hafifçe gıcırdıyordu.
Ali dede sessizce trenini sürdü. Zeynep'in sıkıntısına aldırmadı, sadece pencereyi göstererek "Bak" dedi, sesi yumuşaktı. Zeynep isteksizce başını çevirdi, dışarıya baktı, canı hâlâ hızlı bir tren istiyordu.
Zeynep isteksizce pencereye baktı. Bu kez bir kuş yuvası gördü, dalın ucunda üç yumurta duruyordu. Yuvanın üstünde bir kuş kanat çırpıyordu.
Tren yavaş gittiği için yuva gözden kaybolmadı. Zeynep gülümsedi, ilk kez dikkatle baktı, yuvayı gözleriyle takip etti. Hızlı bir trende bunu hiçbir zaman göremezdi.
Sonra bir bahçede oynayan çocuklar gördü, ellerini salladılar. Zeynep de onlara el salladı, yavaşlık artık kendine göre bir şey gösteriyordu. Bir çiftçi tarlasında elini kaldırıp trene selam verdi, Zeynep de gülümsedi. Bir köpek trenin yanında bir süre koştu, sonra durdu.
"Hızlı tren bunları göstermez" dedi Ali dede. "Yavaş gidince her şey daha net görünür." Zeynep bu kez pencereden gözünü ayırmadı. Defterini açtı, gördüklerini küçük harflerle yazmaya başladı. Kalem defterin üstünde titredi, harfler eğri çıktı.
Tren son istasyona vardığında Zeynep hâlâ pencerede duruyordu. Yolculuk boyunca çiçekleri, kuşları, el sallayan çocukları saymıştı. Defteri artık küçük çizimlerle, kuşlarla ve çiçeklerle doluydu. Son sayfada bir kuş yuvası çizimi vardı.
Ali dede treni son kez durdurdu, düdüğü uzun uzun çaldı. Ses vadide bir kere yankılandı. İstasyondaki insanlar alkışladı, tren son kez rayların ucuna kadar ilerledi.
Zeynep dedesinin elini tuttu. "Yavaş gitmek güzelmiş" dedi. "Bazen en güzel şeyler yavaş görünür" dedi Ali dede, gözleri parlıyordu.
O gece Zeynep yatağında gördüklerini düşündü. Gözlerini kapadığında hâlâ kuş yuvasını, el sallayan çocukları görüyordu. Defterini yastığının yanına koyup sessizce uykuya daldı.
Bu hikaye ne öğretir
Yavaş gitmek bazen daha çok şey görmemizi sağlar. Hız her zaman en iyi yol değildir.
Çocuğuna sor
Sen yavaşça yürürken ya da giderken etrafında neler fark ediyorsun?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
